Ζούμε σε γυάλα; Γιατί θεωρούμε δεδομένο το δίκαιό μας; Θα ξυπνήσουμε;

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων ανέδειξαν και πάλι τον γνωστό κίνδυνο. Να νομίζουμε ότι διαπραγματευόμαστε με τον εαυτό μας σε μία κλειστή γυάλα, που απλώς το ερώτημα είναι αν θα κερδίσουμε πολλά ή παρά πολλά. Η δημόσια συζήτηση γίνεται, σαν να υπάρχει σκαλισμένο στην πέτρα το Δίκιο μας το οποίο είναι εκ προοιμίου δεδομένο, σεβαστό και αναγνωρισμένο απ’ όλους και απλώς δεν είχαμε τον χρόνο να το αρπάξουμε και να το αξιοποιήσουμε.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
ΠΗΓΗ: LIBERAL

Η άγνοια περί βασικών στοιχείων και όρων επί των οποίων γίνεται η δημόσια συζήτηση είναι ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο διευκολύνει τις λαϊκίστικες και υπονομευτικές των εθνικών συμφερόντων θεωρίες, και συγχρόνως επιτρέπει την καλλιέργεια των «μαζοχιστικών» θεωριών περί μαξιμαλισμού της Ελλάδας που απλώς με τον τρόπο που διατυπώνονται εξωραΐζουν και υπηρετούν την Τουρκία. Η διαπραγμάτευση με την Τουρκία εάν και όποτε ξεκινήσει δεν μπορεί παρά να έχει συγκεκριμένο πλαίσιο, διαφορετικά τέτοιος διάλογος δεν μπορεί να υπάρξει.

Μονομερείς διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις ελληνικής κυριαρχίας με τις γκρίζες ζώνες είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο τέτοιου διμερούς διαλόγου, χωρίς αυτό να εμποδίζει την Τουρκική πλευρά να εγείρει τέτοια ζητήματα στην διάρκεια της πρώτης φάσης των διερευνητικών επαφών που πρακτικά θα επιχειρήσουν να καθορίσουν την ατζέντα της διαπραγμάτευσης. Οι Συμφωνίες με την Ιταλία κυρίως και με την Αίγυπτο επιβεβαίωσαν αυτό που είναι ήδη γνωστό αλλά όχι επαρκώς αντιληπτό, ότι Συμφωνίες επιτυγχάνονται με συμβιβασμό και όχι με επιβολή της μιας πλευράς στην άλλη και απόσπαση του 100% των αρχικών θέσεων και επιδιώξεων.

Οι συμβιβασμοί αυτοί και οι υποχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς σε καταρχήν θέματα αρχών όπως είναι η μέση γραμμή και η πλήρης επήρεια όλων των νησιών έγιναν στην προοπτική επίτευξης συμφωνίας με τα δυο μέρη . Η Ελλάδα δεν προσήλθε στην διαπραγμάτευση με την Ιταλία και την Αίγυπτο με θέσεις διαφορετικές ,όμως μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων και με δεδομένο ότι είχε διαπιστωθεί πρόοδος και απέμενε η τελική απόφαση για την επίτευξη συμφωνίας θεωρήθηκε σκόπιμο και χρήσιμο να υπάρξουν ειδικές και στοχευμένες παραχωρήσεις… Μια επιλογή που έγινε υπό το βάρος συγκεκριμένων γεγονότων και θα κριθεί φυσικά στο μέλλον …

Η κριτική σε αυτή την επιλογή είναι επιβεβλημένη τόσο σε ότι αφορά την τακτική που ακολουθείται και το εάν εντάσσεται σε μια συνολικότερη στρατηγική για τα ελληνοτουρκικά όσο και στο περιεχόμενο των παραχωρήσεων. Όμως στην Ελλάδα φθάσαμε στο άλλο άκρο ,να σπεύδουμε οι ίδιοι να προδικάσουμε ότι όλες ο ειδικές ρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν τελικά είτε με Ιταλούς είτε με τους Αιγύπτιους, έναντι του «υπέρτατου» στόχου ,της επίτευξης συμφωνίας, «υπονομεύουν την διαπραγματευτική θέση μας» και δικαιώνουν τους Τούρκους σε μια μελλοντική διαπραγμάτευση… Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή