Βραχυκυκλώματα στο ΥΠΕΘΑ στο τέλος θα φέρουν φωτιές και είναι κρίμα, διότι…

“Υπόγειες διαδρομές” φαίνεται πως έχουν ανοίξει μεταξύ του “Στρατοπέδου ΦΑΚΙΝΟΥ” που στεγάζουν τους εξοπλισμούς της χώρας και του “Στρατοπέδου ΠΑΠΑΓΟΥ”, που στεγάζει το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τι πιο φυσιολογικό να υπάρχει συνεργασία, θα αντιτείνει ο καλόπιστος. Ακριβέστατα. Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι περίεργες διαδρομές έχουν περιεχόμενο που εμπλουτίζεται σε καθημερινή βάση και για κάποιον ακατανόητο λόγο επιχειρούν να υποκαταστήσουν τις ηγεσίες, οι οποίες συνεργάζονται μάλλον αρμονικά. Όχι μόνο διότι το διαβεβαιώνουν οι ίδιες, αλλά με βάση πάντα το ρεπορτάζ.

Οι διαδρομές “στήθηκαν” ευθύς εξ αρχής μετά τις αλλαγές που έγιναν στα δύο στρατόπεδα και έχουν ως αποτέλεσμα να “βραχυκυκλώνουν” τις ανώτατες ηγεσίες, οι οποίες προσπαθούν να διαφυλάξουν την ηρεμία και διαβεβαιώνουν αμφότερες ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ωστόσο… τα πολλά βαραχυκυκλώματα έρχεται η ώρα που προκαλούν ανάφλεξη και όλα δείχνουν ότι δεν είμαστε και πολύ μακριά από αυτό.

Σε εξέλιξη φέρεται να βρίσκεται ένα περίεργο “αντάρτικο” που θα μπορούσε να υποκρύπτει από απλό προσωπικό άγχος επιβίωσης μέχρι τον συνήθη πολιτικαντισμό, που στην περίπτωση των πιο “μπασμένων” στα πολιτικά κόλπα, συνήθως συνοδεύεται από ακραίο πολιτικό αμοραλισμό και όχι μόνο…

Εντυπωσιακή είναι και η ικανότητα μεταπήδησης όχι μόνο από το ένα εσωκομματικό στρατόπεδο στο άλλο, αλλά πιο μακροσκοπικά, τα άλματα αφορούν και ολόκληρους πολιτικούς χώρους, εκ πρώτης όψεως “αγεφύρωτους”. Παράλληλα, παρατηρείται… σατανική καταλληλότητα του “ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος” σε κάθε νέο κομμάτι που προστίθεται στο παζλ.

Αυτή η προκαλεί συνεχώς βλάβες στα συμφέροντα χωρών όπως η Ελλάδα, της οποία τα συστήματα στα υπουργεία, παρότι υπαρκτά, εξαρτώνται υπέρμετρα από το… προσωπικό φιλότιμο και τη συνείδηση των εκάστοτε κρατούντων. Πόσο “team players” είναι, ή πόσο πηγαίνουν και φεύγουν προσηλωμένοι στη δική τους ατζέντα. Όσο απεχθές κι αν ακούγεται, δεν αποτελεί υπερβολή.

Και είναι σε τελική ανάλυση τόσο κρίμα, διότι πέραν της κομβικής σημασίας του ΥΠΕΘΑ στην παρούσα συγκυρία για τη χώρα, υπήρξαν εξ αρχής πολύ θετικά σημάδια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ακόμα εκεί. Αξίζει να προστατευθούν και αν ενθαρρυνθούν να πάνε και παρακάτω.

Όταν δε το ενδιαφέρον για τα εξοπλιστικά αρχίζει να γίνεται παρεξηγήσιμο, αυτό απειλεί και αξιόλογες εταιρίες να πάθουν στο τέλος ζημιά. Οι νοοτροπίες της δεκαετίας του 1980 και του 1990 φαίνεται πως δεν αντιμετωπίζονται εάν δεν απομακρυνθούν οι εθισμένοι στο “σπορ”. Ο δε χώρος των εξοπλισμών συνεχίζει σε ανώτατο επίπεδο με μια μεθοδικότητα και τεχνοκρατικό πνεύμα, που θα ήταν κρίμα να μην περιφρουρηθεί.

Η κατάσταση αυτή δεν “κολακεύει” τον χώρο της άμυνας ιδιαίτερα στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία. Από ένα σημείο και πέρα η ευθύνη ανήκει στο Μέγαρο Μαξίμου που θα καταβάλλει το κόστος όχι ενεργειών, αλλά παραλείψεων.

Όταν δε εισπράττουμε από πολλές πλευρές του τομέα της άμυνας ότι οι τόνοι κρατούνται χαμηλά για να μη διαταραχθούν ισορροπίες, είναι καιρός ο Κυριάκος Μητσοτάκης να διορθώσει τα επιμέρους λάθη που έχουν γίνει και να διατάξει -στην κυριολεξία- τις αξιοπρεπέστατες επιλογές να διοικήσουν με πυγμή και όχι με άγχος “εσωτερικό”, που αποσπά την προσοχή από τον επικίνδυνο αντίπαλο. Τον απέναντι…