Τούρκοι: Οι απολίτιστοι βάρβαροι σφαγείς, “Σκίζανε… την κοιλιά της μάνας”

Το εύσημο του απολίτιστου βάρβαρου απένειμε στους Τούρκους ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Φ. Ντοστογιέφσκι στο μυθιστόρημα του «Αδελφοί Καραμαζώφ», στην περίφημη συνομιλία του Ιβάν Καραμαζώφ με τον αδερφό του Αλιόσα. Λέγει ο πρώτος για τις αγριότητες των Τούρκων στη Βουλγαρία: «Καίνε, σφάζουνε, βιάζουν γυναίκες και παιδιά, καρφώνουν τ’ αυτιά των καταδίκων σε ξύλινους φράχτες και τους αφήνουν εκεί πέρα όλη νύχτα και το πρωί τους κρεμάνε. Αυτοί οι Τούρκοι βασανίζουνε με ηδονή και τα μικρά παιδιά. Σκίζανε με το σπαθί την κοιλιά της μάνας και τα βγάζουν από μέσα. Πετάγανε βυζασταρούδια στον αέρα και τα αφήναν να πέσουν και να καρφωθούν επάνω σε μια λόγχη… και όλα αυτά μπροστά στα μάτια των μανάδων. Η ηδονή ήταν ακριβώς που το βλέπανε και οι μανάδες.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ
ΠΗΓΗ: APOPSEIS

Όλοι οι όμοροι προς τους Τούρκους λαοί ξέρουν πως ο σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας δεν υπερβάλλει. Το ξέρουν και οι εθνικές μειονότητες, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Κούρδοι. Μια χώρα χωρίς ιστορία, αλλά με πλούσιο ποινικό μητρώο! Το 1914 υπήρχαν στην τουρκική επικράτεια 2.500.000 Έλληνες με 3200 σχολεία. Το 1918 περιορίστηκαν σε περίπου 1.000.000 με 652 σχολεία. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι Έλληνες.

Στην Ίμβρο και στην Τένεδο, τα δύο ελληνικά νησιά που παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, ζούσαν το 1934, 7.500 και 3000 Έλληνες. Σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά μερικές εκατοντάδες και δεκάδες αντίστοιχα. (Μας λέει τίποτα αυτή η περίπτωση με την Καρπασία;) Παράλληλα και παρόμοια: Από τους 2.000.000 Αρμένιους της Τουρκίας δεν διασώθηκαν παρά μόνο μερικές χιλιάδες. Πώς πέτυχαν αυτό το δημογραφικό «θαύμα», είναι πασίγνωστο, το φωνάζουν οι αριθμοί που είναι το τελευταίο καταφύγιο της αλήθειας.

1915-18: Σφαγή 1.500.000 Αρμενίων.

1922: Ξερίζωμα 1.000.000 Ελλήνων εν μέσω σφαγών και λεηλασιών.

1925: Εξόντωση 1.500.000 Κούρδων.

1955: Πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης.

1964: Απέλαση 12.000 Ελλήνων από την Τουρκία.

1974: Ξεριζωμός 200.000 Ελληνοκυπρίων, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους- λεηλασίες που διαφημίζονταν πάντα με «επίσημες» και ανεπίσημες δημεύσεις, με βανδαλισμούς ιερών χώρων, βιασμών και κάθε είδους βαρβαρισμούς.

Και να σκεφτεί κανείς ότι είχαν και το έσχατο θράσος να μιλούν για «ειρηνευτική επιχείρηση» στην Κύπρο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ