Το “καυτό τρίγωνο” των ηγετών στην περιοχή που θα κρίνει την ελληνική ασφάλεια

Στο συριακό μέτωπο οι παίκτες είναι πλέον τρεις και σε αυτούς δεν περιλαμβάνονται οι Κούρδοι. Αυτοί αποτελούν “ορφανό νούμερο”. Και όσοι αναρωτιούνται τι σημαίνει αυτό, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για ιδιωματισμό των μυημένων στα τυχερά παιχνίδια. Αναφέρεται στο νούμερο, στο οποίο δεν ποντάρει συνήθως κανείς.

Γράφει η ΝΕΦΕΛΗ ΛΥΓΕΡΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress

Το τρίγωνο, λοιπόν, είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν (από κοινού με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ), ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Ντόναλντ Τραμπ. Ρωσία, Τουρκία και ΗΠΑ έχουν αποκλίνοντα συμφέροντα, αλλά συγχρόνως και διάθεση ο μεταξύ τους ανταγωνισμός να μην εκτραπεί, να οδηγεί σε συμβιβασμούς και ισορροπία. Αυτή η ιδιότυπη ισορροπία είναι που δημιουργεί νέα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή.

Από την πλευρά του, ο Ερντογάν παίζει σε δυο ταμπλό και προς τον Πούτιν και προς τον Τραμπ, με προς το παρόν θετικά γι’ αυτόν αποτελέσματα. Ο Ρώσος πρόεδρος, εξάλλου, επωφελείται και δεν έχει λόγο να είναι παραπονεμένος. Όσο δε για τον Τραμπ, κατά γενική ομολογία, με τους χειρισμούς του μετέτρεψε τη χώρα του στον μεγάλο ηττημένο του συριακού μετώπου.

Το πιο ενδιαφέρον στο τρίγωνο Πούτιν-Ερντογάν-Τραμπ είναι η ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας των τριών αυτών ηγετών, οι οποίες αθροιστικά συνιστούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Στη μέγγενη αυτού του πολιτικού τριγώνου βρίσκεται εγκλωβισμένη όχι μόνο η Συρία, αλλά με διαφορετικό τρόπο και η Ανατολική Μεσόγειος, δηλαδή και η Κύπρος και η Ελλάδα.

Είναι αξιοσημείωτο και ταυτόχρονα παράδοξο ότι και οι τρεις (ανά δύο βέβαια) έχουν καλλιεργήσει στενούς δεσμούς μεταξύ τους. Στην περίπτωση του δίπολου Πούτιν-Ερντογάν είναι γνωστή η ταραχώδης διαδρομή, μέσα από την οποία ο δεύτερος έπεσε τελικά στην “αγκαλιά” του πρώτου.

Παραδοσιακά τα συμφέροντα Ρωσίας-Τουρκίας ήταν αντιτιθέμενα στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που οδηγούσε τις δύο χώρες σε γεωστρατηγικό ανταγωνισμό. Παρά την ενίσχυση των οικονομικών σχέσεων, η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και στην εποχή Ερντογάν.

Ο “έρωτας” Ρωσίας-Τουρκίας

Η Κριμαία, λόγω Τατάρων, είναι ένα παράδειγμα, αλλά η Συρία είναι το πιο χαρακτηριστικό. Στη Συρία, μετά την εκδήλωση της ένοπλης αντικαθεστωτικής εξέγερσης των σουνιτών ο Τούρκος πρόεδρος είχε ουσιαστικά αναλάβει την εργολαβία της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, όπως επεδίωκε και η Δύση.

Ο Ερντογάν προσδοκούσε ότι στο διάδοχο καθεστώς θα κυριαρχούσαν οι ισλαμιστές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, οι οποίοι είχαν εξάρτηση από την Άγκυρα. Κατά συνέπεια, η μετά-Άσαντ Συρία θα ήταν δορυφόρος της Τουρκίας.

Για τον Πούτιν, όμως, η διάσωση του καθεστώτος Άσαντ ήταν ζωτικής σημασίας, επειδή εάν ανατρεπόταν, η Ρωσία θα έχανε τις μόνες βάσεις που έχει στη Μεσόγειο. Στη Συρία, λοιπόν, τα συμφέροντα Πούτιν και Ερντογάν ήταν αλληλοσυγκρουόμενα, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι από τους Τούρκους το 2015, η οποία έφερε τις ρωσοτουρκικές σχέσεις στο όριο της ρήξης.

Ο Τούρκος πρόεδρος άλλαξε χαρτί όταν διαπίστωσε ότι το ΝΑΤΟ απέφυγε να εμπλακεί άμεσα στη Συρία. Οι σχέσεις του με την Ουάσιγκτον, εξάλλου, είχαν αρχίσει να επιδεινώνονται, λόγω της αυτονόμησής του, λόγω της επιδίωξής του να κάνει το δικό του παιχνίδι στην περιοχή κι όχι το παιχνίδι των ΗΠΑ. Έτσι, ο Ερντογάν στράφηκε προς τον Πούτιν, ζητώντας συγγνώμη για την κατάρριψη του Σουχόι.

Η προσέγγιση γρήγορα εξελίχθηκε σε διπλωματικό έρωτα κι αυτό εξηγείται αν αληθεύει η πληροφορία πως ήταν η Μόσχα που προειδοποίησε τον “σουλτάνο” πως επίκειται πραξικόπημα. Από τον Ιούλιο του 2016, οι σχέσεις των δύο ηγετών πάνε από το καλό στο καλύτερο.

Για τον Ερντογάν η Ρωσία είναι αποκούμπι στη δύσκολη διελκυστίνδα με την Ουάσιγκτον. Για δε τον Πούτιν είναι κορυφαίο γεωπολιτικό δώρο η απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση. Γι’ αυτό και στο μέτωπο της Συρίας φροντίζουν και οι δύο να λύνουν τις διαφορές τους με συμβιβασμούς. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ