Το παιχνίδι… Ο Μακρόν “μαχητής”, η Μέρκελ διαμεσολαβητής! Η Ελλάδα;

Άρθρο με κεντρικό θέμα τη δυναμική εξωτερική πολιτική του προέδρου της Γαλλίας, Emmanuel Macron, δημοσιεύεται στο βρετανικό περιοδικό Economist. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι πριν από τρία χρόνια, στο αμφιθέατρο της Σορβόννης, ο Γάλλος πρόεδρος περιέγραψε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αναζωογόνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό βασίστηκε σε δύο αρχές: περισσότερη «αλληλεγγύη» μεταξύ των κρατών μελών και περισσότερη διεκδίκηση της ευρωπαϊκής «κυριαρχίας» ενόψει της αντιπαλότητας των μεγάλων δυνάμεων. Τον Ιούλιο, όταν και τα 27 μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να εκδώσουν αμοιβαίο χρέος για ένα τεράστιο ταμείο ανάκαμψης, ο κ. Macron σημείωσε πρόοδο στην πρώτη του αρχή.

ΠΗΓΗ: HELLAS JOURNAL

Όσον αφορά τη δεύτερη, ωστόσο, η Γαλλία προσπαθεί να βρει πώς να συνδυάσει την εκδοχή της για το συλλογικό ευρωπαϊκό συμφέρον, ιδίως σε απάντηση σε περιφερειακούς ταραχοποιούς στην Τουρκία, τη Ρωσία, τη Λιβύη και αλλού, με τον τρόπο που οι υπόλοιποι αντιλαμβάνονται τη γαλλική προσέγγιση. Μεταξύ άλλων, στο άρθρο γίνεται αναφορά στη γαλλική στάση σε σχέση με την ελληνοτουρκική ένταση. Η σθεναρή υποστήριξη του κ. Macron για το ελληνικό και κυπριακό ναυτικό, που προσφέρθηκε τον Αύγουστο μετά από ένα τηλεφώνημα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Έλληνα πρωθυπουργό, θεωρήθηκε στη Γαλλία ως ξεκάθαρη υποστήριξη για μια απειλούμενη χώρα της Ευρώπης, για την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και κυρίαρχα σύνορα.

Ωστόσο, δεν ήταν καθολικά ευπρόσδεκτη. Ο Norbert Röttgen, πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της Bundestag του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, υποστήριξε ότι η ΕΕ «δεν πρέπει να επιλέξει πλευρά» καθώς «αυτό θα οδηγήσει μόνο σε κλιμάκωση». Άλλοι δήλωσαν ότι υπονόμευσε τις παράλληλες γερμανικές προσπάθειες διαμεσολάβησης. Όπως αποδεικνύεται, η Τουρκία συμφώνησε πλέον να ξαναρχίσει τις συνομιλίες με την Ελλάδα, μια απόφαση που ο κ. Macron επικρότησε με τηλεφώνημα προς τον πρόεδρο της Τουρκίας. Οι Γάλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν ο καταμερισμός της εργασίας – με τον κ. Macron στον ρόλο του πολεμιστή και την κ. Merkel ως μεσολαβητή – που επισφράγισαν αυτό το αποτέλεσμα. Η άσκηση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας σημαίνει ότι κάνουμε και τα δύο, ισχυρίζονται, και η Ευρώπη πρέπει να συνηθίσει σε αυτό.