Το κινεζικό χρέος και μια προειδοποίηση προς την ελληνική κυβέρνηση

«Έπειτα από μία δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας οι κινεζικές επιχειρήσεις επιδόθηκαν σε φρενήρεις εξαγορές ξένων επιχειρήσεων, το Πεκίνο φαίνεται να αλλάζει στάση. Αυτή η επίθεση φιλίας των κινεζικών επιχειρήσεων προς τις επιχειρήσεις της Δύσης είχε έως τώρα τη στήριξή του.

»Τους τελευταίους μήνες, όμως, εμποδίζει εξαγορές, δίνει εντολή σε τράπεζες να μη χορηγήσουν τις αναγκαίες πιστώσεις και καλεί επιχειρηματικούς κολοσσούς να εκποιήσουν περιουσιακά στοιχεία τους στο εξωτερικό και να επαναπατρίσουν τα κεφάλαια. Ο λόγος είναι ότι η κινεζική ηγεσία ανησυχεί για το τεράστιο χρέος της χώρας και για τις επιπτώσεις του εκτεταμένου δανεισμού στον τραπεζικό τομέα της Κίνας και στην ευρύτερη οικονομία της.

»Όπως έχουν αναφέρει επανειλημμένως οικονομικοί αναλυτές, η ακολουθία εξαγορών από κινεζικές επιχειρήσεις βασίστηκε σε εκτεταμένο δανεισμό, που συνεπάγεται μεγάλη έκθεση των κινεζικών τραπεζών σε κινδύνους πτωχεύσεων αλλά και μαζικές εκροές κεφαλαίων από τη χώρα. Αποτέλεσμα ήταν η αισθητή μείωση των συναλλαγματικών διαθεσίμων της.

»Σύμφωνα, πάντως, με την πολυεθνική εταιρεία νομικών Linklaters LLP, το κύμα εξαγορών θα συνεχισθεί και οι κινεζικές επιχειρήσεις θα δαπανήσουν περί το 1,5 τρισ. δολάρια μέσα στην επόμενη δεκαετία. Παρά τη φαινομενική αλλαγή στάσης, η κινεζική ηγεσία θα εξακολουθήσει να ενθαρρύνει τις εταιρείες της χώρας να επενδύουν κυρίως σε επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας.»

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να διαβάσει το υπόλοιπο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στην πηγή στον ενεργό σύνδεσμο. Εμείς θα προχωρήσουμε με τον δικό μας σχολιασμό, αναφέροντας απλά, ότι το Bloomberg υπολογίζει το κινεζικό χρέος στα 29 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Όταν απλώνεις πολύ τραχανά στον ήλιο αυτά παθαίνεις. Θα πρέπει όμως να γίνει μία διευκρίνιση γύρω από την οικονομική κατάσταση και το αναφερόμενο χρέος της Κίνας που δεν γίνεται στο άρθρο της Καθημερινής. Το χρέος της Κίνας είναι τυπικά όλο ιδιωτικό μιας και η κυβέρνηση δεν εκδίδει ομόλογα. Στην πράξη όμως το χρέος έχει τέσσερις πτυχές:

1) το χρέος των δημοσίων εταιρειών (κυρίως τράπεζες) που δανείζονται άμεσα η έμμεσα από την κεντρική κυβέρνηση ή την Κεντρική Τράπεζα.

2) το χρέος από τις ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι υπερχρεωμένες έναντι των τραπεζών ή έμμεσα στους προμηθευτές τους.

3) το κρυφό εσωτερικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης που οφείλεται στην υπερέκδοση νομίσματος, η οποία έχει υπερκαλύψει πλέον κατά πολύ το συναλλαγματικό απόθεμα και τα ξένα χρεόγραφα.

4) τα πλαστά χαρτονομίσματα, κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό, τα οποία ξεπερνούσαν ποσοτικά το 10% των κυκλοφορούντων χαρτονομισμάτων το 2013.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν την κυβέρνηση να ανακρούσει πρύμναν στην επεκτατική της οικονομική πολιτική, για να περισώσει το κεντρικό οικονομικό της εγχείρημα, που δεν είναι άλλο από τον «Δρόμο του Μεταξιού».

Δυστυχώς όμως, ο Δρόμος του Μεταξιού που «πουλήθηκε» επικοινωνιακά ως ένα Ειρηνικό Εγχείρημα επωφελές για όλους τους εμπλεκομένους, κινδυνεύει να βαλτώσει ή ακόμη και να ακυρωθεί, λόγω του φόβου και της ανασφάλειας που δημιουργεί η υπερβολική επιθετικότητα που επιδεικνύει τελευταία η παρούσα κινεζική ηγεσία στις διεκδικήσεις της.

Καλό θα ήταν να τα λάμβανε υπ’ όψιν της όλα αυτά η ελληνική κυβέρνηση, που έχει επιδοθεί σε «ερωτικές περιπτύξεις» με διάφορες κρατικές κινεζικές εταιρείες και συζητά για κρίσιμες ελληνικές υποδομές, για να αποφύγει κάποια στιγμή να βρεθεί προ δυσάρεστων εξελίξεων. Σε κρατικό επίπεδο, η Εθνική Οικονομία δεν είναι κάτι ξεχωριστό ή ανεξάρτητο από τις Διεθνείς Σχέσεις της χώρας στη Γεωστρατηγική Σκακιέρα.