Το F-15EX είναι ΕΔΩ… διεκδικεί με αξιώσεις μέρος της ‘πίτας’ στην παγκόσμια αγορά μαχητικών

Η συμμετοχή του στον διαγωνισμό της Ινδίας πρόκειται για μια εξέλιξη μάλλον αναμενόμενη. Άλλωστε το F-15EX δεν είναι μόνο άλλη μία εναλλακτική των ΗΠΑ για τον ινδικό διαγωνισμό προμήθειας μαχητικών (Medium Multi-Role Combat Aircraft) – MMRCA. Είναι μέρος της συνολικής προσπάθειας που καταβάλλεται για την πρόσβαση σε μία από τις μεγαλύτερες αγορές αμυντικού υλικού και συστημάτων στον κόσμο. Στη συμμετοχή του στον διαγωνισμό των Ινδών θα αναφερθούμε σε ξεχωριστό δημοσίευμα, πιο αναλυτικά.

Του Στέργιου Δ. Θεοφανίδη

Οι ΗΠΑ λοιπόν, εάν θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη η άρνησή τους να αποδεσμεύσουν το 5ης γενιάς F-35 Lightning II στην Ινδία, αιτιολογώντας την απόφασή τους αυτή ως απόρροια της ένταξης σε υπηρεσία του προηγμένου αντιαεροπορικού/αντιπυραυλικού συστήματος S-400, ενισχύουν την εμπλοκή τους στον μεγάλο διαγωνισμό της Ινδίας για την επιλογή ενός νέου τύπου μαχητικού σε 114 μονάδες.

Προς αντικατάσταση παλαιότερων τύπων, ρωσικών κυρίως μαχητικών, που βρίσκονται σε υπηρεσία στην Ινδική Αεροπορία εδώ και δεκαετίες, με σημαντικότερο το MiG-21. Στις υποψηφιότητες του ειδικά διαμορφωμένου F-16 που συμμετέχει στον ινδικό διαγωνισμό ως F-21, καθώς και του F/A-18E/F Super Hornet Block III, έρχεται κατόπιν αδειοδότησης από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το κογκρέσο, να προστεθεί και το F-15EX.

Είναι επίσης άξιο αναφοράς και το ότι το Super Hornet προτείνεται και στο Ινδικό Ναυτικό. Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο δεν έχει στη διάθεσή του αεροπλανοφόρα εξοπλισμένα με καταπέλτες. Οπότε οι απονηώσεις των μαχητικών γίνονται από κεκλιμένη ράμπα.

Από το πολλαπλών ρόλων F-15E Strike Eagle στο F-15EX
Το δικινητήριο υπερμαχητικό Eagle αποτελεί σημαντική επιχειρησιακά πρόταση για την Ινδική Αεροπορία. Το γεγονός ότι έχουν περάσει 48 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη του πτήση τον Ιούλιο του 1972 και 44 (1976) από την ένταξή του σε υπηρεσία, δεν θα επηρεάσει πουθενά την τελική έκβαση του μεγάλου ινδικού διαγωνισμού. Γιατί το F-15 στη νέα του μορφή, το F-15EX, είναι ένα τελείως διαφορετικό μαχητικό σε σχέση με οποιονδήποτε από τους προκατόχους του στις γραμμές παραγωγής της Boeing.

Ήταν πάντα σημαντικά ακριβότερο από όλα τα αμερικανικά μονοκινητήρια (F-16) και δικινητήρια (F/A-18, A-10) μαχητικά, αλλά και πολύ ικανότερο… Από πλευράς επιδόσεων, ακτίνας μάχης, μεταφοράς οπλικού φορτίου, επιδόσεων συστημάτων κ.ο.κ.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να το μετατρέψουν από την απόλυτη πλατφόρμα αέρος-αέρος, σε εργαλείο πολλαπλών ρόλων στη δεκαετία του ‘80, δημιουργώντας το Strike Eagle. Σήμερα, με τιμή αγοράς άμεσα συγκρίσιμη με τις αντίστοιχες του 5ης γενιάς F-35 και των ευρωπαϊκών Rafale και Εurofighter, είναι σφόδρα πιθανό ότι θα διεκδικήσει στα επόμενα χρόνια, σημαντικό μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς…

Μέχρι την ολοκλήρωση των παραδόσεων του Strike Eagle στην USAF το 2001, μοναδικοί εξαγωγικοί χρήστες του τύπου ήταν το Ισραήλ (F-15I) και η Σαουδική Αραβία (F-15S). Το Ισραήλ απέκτησε μόλις 25 μονάδες, ενώ η Σαουδική Αραβία (και οι δύο χώρες ήταν επίσης χρήστες του αναχατιστικού F-15C/D) παρέλαβε την περίοδο 1996-1998, συνολικά 72.

Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι στη λειτουργία Synthetic Aperture του ραντάρ APG-70, η ανάλυση ήταν υποβαθμισμένη σε σχέση με αυτή των συστημάτων που εντάχθηκαν σε υπηρεσία στην USAF… Και στα ισραηλινά και στα Σαουδαραβικά μαχητικά του τύπου!

Μετά την απώλεια της ελληνικής παραγγελίας στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ενώ όλα έδειχναν ότι η γραμμή παραγωγής του F-15E θα κλείσει, το 2002 η Νότιος Κορέα θα το επιλέξει έναντι του γαλλικού Rafale και του Eurofighter-Typhoon, αλλά και του ρωσικού Su-35. Το F-15K που απέκτησε η Νότια Κορέα ήταν ήδη μία δοκιμασμένη πλατφόρμα πολλαπλών ρόλων. Το σύνολο των 40 μονάδων που παραγγέλθηκαν, παραδόθηκε μέχρι το τέλος του 2005…

Οι Νοτιοκορεάτες το 2008 επανήλθαν με μία πρόσθετη παραγγελία για 21 ακόμα F-15K έναντι 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα οποία παραδόξως εξοπλίστηκαν με κινητήρες F100-PW-229 της PW για λόγους ομοιοτυπίας με το στόλο των F-16! Ακολούθησε η Σιγκαπούρη που μέσω διαδοχικών αγορών από τον Δεκέμβριο του 2005 μέχρι και το τέλος του 2014 παράγγειλε άλλα 40 F-15SG, ίδιας διαμόρφωσης με το F-15E και το F-15K. Ήταν τα πρώτα F-15E εκτός ΗΠΑ που εξοπλίστηκαν με ραντάρ AESA τύπου APG-63(V)3.

Μαζί με την Νότιο Κορέα (παραγγελία 61 μονάδων) ήταν οι χώρες που διατήρησαν τη γραμμή παραγωγής του τύπου ενεργή κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, ενώ οι Σαουδάραβες ήταν αυτοί που έκαναν το ίδιο και για τη δεκαετία 2010-2020… Μέσω μίας και μόνο παραγγελίας, αστρονομικού ύψους 29,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο τέλος του 2010, θα διατηρήσουν το πρόγραμμα F-15 στη ζωή για τρεις ακόμη περίπου δεκαετίες

Αγοράζοντας 84 καινούρια F-15SA και εκσυγχρονίζοντας στο ίδιο επίπεδο τα 68 εναπομείναντα F-15S, η Σαουδική Αραβία διατήρησε ανοικτή της γραμμή παραγωγής του τύπου και παράλληλα χρηματοδότησε την ανάπτυξη του F-15EX που αναμένεται να αυξήσει τις εξαγωγικές προοπτικές έναντι του F-35, αλλά και των ευρωπαϊκών μαχητικών, στα χρόνια που έρχονται.

Έλυσε επίσης και ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος της USAF… Η οποία εδώ και αρκετά χρόνια δεν φέρεται διατεθειμένη να δαπανήσει τα σημαντικά κονδύλια που απαιτεί η δομική αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός (των ηλεκτρονικών και του εξοπλισμού αποστολής γενικά) των F-15C/D. Αντιθέτως, αποφάσισε την προμήθεια αριθμού F-15ΕX νέας παραγωγής, της ίδιας περίπου διαμόρφωσης με τα σαουδαραβικά –SA και τα καταριανά –QA, υπό την προϋπόθεση ότι η τιμή ανά μονάδα θα είναι -έστω και σε μικρό βαθμό- χαμηλότερη από την αντίστοιχη του F-35A