Το τουρκικό colpo grosso, είναι… στο “συνυποσχετικό” για τη Χάγη

Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 δημοσιεύθηκε άρθρο μου με τίτλο “Αποκλειστικό: Στρώνεται το χαλί για διερευνητικές εντός Ιανουαρίου – Όλο το παρασκήνιο”. Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε απολύτως και οι δύο πλευρές θα πιάσουν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει το 2016. Διαφωνούν, όμως, για την ατζέντα των συνομιλιών.

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική πλευρά επιμένει δημοσίως ότι θα συνομιλήσει μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, ενώ αντιθέτως η τουρκική επιμένει πως η ατζέντα πρέπει να είναι “ανοικτή”, κάθε πλευρά να θέσει όποιο ζήτημα θέλει. Στόχος της είναι να μετατρέψει σε “νομιμοποιημένες” διμερείς διαφορές τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της.

Προφανώς, οι Έλληνες διπλωμάτες δεν μπορούν να εμποδίσουν τους Τούρκους να πουν αυτό που θέλουν, αλλά μπορούν να αρνηθούν να εισέλθουν σε διαπραγμάτευση επί ζητημάτων που δεν αφορούν στην οριοθέτηση.

Η επικείμενη επανέναρξη των διερευνητικών, σε συνδυασμό με το νομοσχέδιο για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (στα 12 μίλια) στο Ιόνιο και στη νότια Πελοπόννησο, επανέφερε το ζήτημα στην επικαιρότητα, με αποτέλεσμα να επικρατεί στη δημόσια σφαίρα το γνωστό “άσπρο-μαύρο”. Οι διερευνητικές επαφές είναι θεμιτές ή παγίδα;

Η απάντηση εξαρτάται από το πλαίσιό τους. Εάν αντικείμενό τους είναι αποκλειστικά η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ είναι θεμιτές, παρότι είναι μάλλον απίθανο να οδηγήσουν σε αποτέλεσμα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι προηγηθέντες 60 γύροι αποδείχθηκαν άκαρποι. Το γιατί δεν είναι του παρόντος. Εάν, όμως, παραβιασθεί το πλαίσιο, οι διερευνητικές θα μετατραπούν σε παγίδα, επειδή η διεύρυνση της ατζέντας θα δημιουργήσει διπλωματικό προηγούμενο-τετελεσμένο.

Αγεφύρωτη διαφορά θέσεων
Υπάρχει όμως και άλλη παγίδα. Ως γνωστόν, η Ελλάδα, επικαλούμενη το διεθνές δίκαιο, υποστηρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, δηλαδή πρέπει να εφαρμοσθεί ως μέθοδος οριοθέτησης η αρχή της μέσης γραμμής. Η Τουρκία, όμως, υποστηρίζει –σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο– ότι κανένα νησί (ακόμα και η Κρήτη) δεν δικαιούται υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ.

Με άλλα λόγια, οι θέσεις των δύο πλευρών είναι αγεφύρωτες. Τί θα έπρεπε, λοιπόν, να συμβεί εάν υπήρχε καλή θέληση; Οι δύο πλευρές να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο για να λύσει τη διαφορά.

Επειδή η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του, όπως η Ελλάδα, απαιτείται συνυποσχετικό. Τι πιο απλό και ξεκάθαρο από το να ζητήσουν οι δύο χώρες από τη Χάγη να οριοθετήσει τη μεταξύ τους υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ με βάση το διεθνές δίκαιο, το οποίο υποτίθεται πως και οι δύο αποδέχονται. Γιατί άραγε χρειάζονται τόσες διαπραγματεύσεις; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗς ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ