Τι από τα δυο ισχύει τελικά κύριοι Τούρκοι στην Κύπρο; Ούτε παιδί δεν πείθετε…

Η νέα πειρατική γεώτρηση που επιχειρεί η Τουρκία στο θαλάσσιο οικόπεδο 8, νότια της Λεμεσού, είναι μία πράξη που καθαρά στηρίζεται στο “δίκαιο της ισχύος” κι όχι στην ισχύ του δικαίου. Αυτό έχει εξαρχής καταστεί εξόφθαλμο. Από την άλλη πλευρά, όμως, εκτός από τις τουρκικές φρεγάτες που περικυκλώνουν την Κύπρο για να καταστήσουν σαφές ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή, η Άγκυρα χρειάζεται και κάποια προσχήματα για να έχει κάτι να λέει.

Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ
ΠΗΓΗ: SLpress

Η Τουρκία προσπάθησε με πολλούς τρόπους να εμποδίσει την υλοποίηση του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρχικά, επιχείρησε να εκφοβίσει και να αποτρέψει μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες από το να αγοράσουν δικαιώματα για έρευνες, στη συνέχεια τις απείλησε και στις αρχές του 2018 εμπόδισε με πολεμικά πλοία την προγραμματισμένη γεώτρηση της ιταλικής ENI στο οικόπεδο 3.

Δεν τόλμησε, όμως, να πράξει το ίδιο με τις γεωτρήσεις της γαλλικής Total και της αμερικανικής ExxonMobil, λόγω προειδοποιήσεων από Ουάσιγκτον και Παρίσι. Στη συνέχεια άρχισε τις παράνομες σεισμικές έρευνες και μετά τις πειρατικές γεωτρήσεις.

Επειδή, όμως, όπως προανέφερα, χρειάζονται και κάποια προσχήματα για να τα επικαλείται, η Άγκυρα έχει χτίσει ένα πολιτικό-νομικό οικοδόμημα, το οποίο δεν αντέχει ούτε στο φύσημα του αέρα. Όπως είναι γνωστό, παρά τη ρητή πρόβλεψη του διεθνούς δικαίου, η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ.

Ο ισχυρισμός της δεν αφορά κάποιες βραχονησίδες, ή νησίδες με αμφίβολη οικονομική ζωή, αλλά και νησιά, όπως η Κρήτη. Σ’ αυτό τον ισχυρισμό, άλλωστε, στηρίζεται η πρόσφατη συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Με τον ίδιο ισχυρισμό η Τουρκία είχε εδώ και χρόνια επιχειρήσει να δελεάσει το Κάιρο και την Τρίπολη με σκοπό να μοιραστεί μαζί τους τα ενεργειακά ιμάτια με την πρώτη της Κύπρου και με τη δεύτερη της Ελλάδας. Για την ακρίβεια, είχε ζητήσει από την Αίγυπτο και τη Λιβύη να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ με την Τουρκία, λες και ανάμεσά τους δεν υπάρχει η Κύπρος στην πρώτη περίπτωση και τα νησιά Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος, Ρόδος και σύμπλεγμα του Καστελλόριζου στη δεύτερη.

Η απόπειρα Ακάρ με τους χάρτες

Δεδομένου πως η τουρκική θέση παραβιάζει κραυγαλέα το Δίκαιο της Θάλασσας, ο τουρκικός ελιγμός είχε αρχικά πέσει στο κενό. Το Κάιρο, που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στα μαχαίρια με την Άγκυρα, είχε αγνοήσει παντελώς την προσφορά του Ερντογάν. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Ακάρ είχε πάει στην Τρίπολη, προσκομίζοντας χάρτες, με τους οποίους είχε προσπαθήσει να πείσει τους συνομιλητές του ότι η Ελλάδα έχει “κλέψει” λιβυκή υφαλοκρηπίδα!

Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία στήριζε από τότε όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και με στρατιωτικό υλικό την αναγνωρισμένη ισλαμική κυβέρνηση στον εμφύλιο πόλεμο με την κυβέρνηση του στρατάρχη Χάφταρ, ο Σαράτζ είχε διστάσει να παίξει το τουρκικό παιχνίδι, φοβούμενος ότι θα χάσει τα όποια ερείσματα έχει ακόμα στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

Αν και η Ελλάδα δεν έχει συνάψει συμφωνία οριοθέτησης με τη Λιβύη, έχει χαράξει θαλάσσια οικόπεδα και τα έχει παραχωρήσει σε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, χωρίς ποτέ να υπάρξει αντίδραση από τη λιβυκή πλευρά, δεδομένου ότι τηρήθηκε η αρχή της μέσης γραμμής.

Ο Σαράτζ άλλαξε στάση και υπέγραψε τη συμφωνία όταν οι αντίπαλες δυνάμεις βρέθηκαν στα προάστια της Τρίπολης και η τουρκική βοήθεια ήταν η μόνη ελπίδα σωτηρίας της κυβέρνησής του. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ