Θα τα καταφέρουν όσοι δείχνουν να το επιθυμούν να “καταργήσουν” τα κράτη;

…Είναι γεγονός ότι στην ιστορική του διαδρομή το κράτος βαρύνεται με διάφορα αμαρτήματα, ενδοκρατική και διακρατική βία, αυταρχισμός, αντικοινωνική γραφειοκρατική λειτουργία. Όμως το κράτος, ως θεσμός αποτυπώνει και ως διοικητικός μηχανισμός εργαλειοποιείται, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά και τις επιλογές της κάθε κοινωνίας στην οποία εγκαθιδρύεται.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΙΩΓΑ

Αν στον ευρωπαϊκό χώρο το κράτος ήταν η θεσμική απόληξη μακροχρόνιων πολιτικών και κοινωνικών διαδικασιών, για σημαντικό αριθμό κοινωνιών του υπόλοιπου πλανήτη, εν πολλοίς, υπήρξε προϊόν επιβολής από τα ευρωπαϊκά κράτη. Παρά λοιπόν τον όχι πάντα, πρότερο ή τωρινό έντιμο βίο το κράτος συνιστά τον κυρίαρχο θεσμό πολιτικής οργάνωσης.

Ο ΟΗΕ το 1945, έτος ίδρυσής του, αριθμούσε 51 κράτη-μέλη, ενώ σήμερα ο Οργανισμός συγκεντρώνει στους κόλπους του 193 διεθνώς αναγνωρισμένα, ανεξάρτητα κράτη. Τα περισσότερα εξ αυτών προέκυψαν από την κατάρρευση παλαιών αυτοκρατορικών δομών (Μ. Βρεταννία, Γαλλία) ή την διάσπαση άλλων ευρύτερων συνόλων (ΕΣΣΔ, Γιουγκοσλαβία).

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, για έναν σημαντικό αριθμό συνανθρώπων μας, σηματοδοτούσε και την απαρχή μίας νέας εποχής, όπου το κράτος σταδιακά θα ολοκλήρωνε τον ιστορικό του κύκλο, ο οποίος ξεκίνησε τον 17ο αιώνα. Υπό αυτό το πρίσμα και σχεδόν ως πανθομολογούμενο γεγονός, θεωρήθηκε ότι οι νέες διαμορφωτικές δυνάμεις της ιστορίας θα εξοβέλιζαν σταδιακά το κράτος, ως το βασικό λειτουργικό συστατικό της εσωτερικής πολίτικης πραγματικότητας και αξονικό στοιχείο της διεθνούς τάξης.

Ως προς την αναγκαιότητα μίας νέας μορφής οργάνωσης του διεθνούς συστήματος και την ανάδυση της μετακρατικής εποχής ως ειμαρμένης, είχαν και έχουν συστοιχηθεί ομόδοξοι στοχαστές, όπως και άλλοι από ετερόκλητους πολιτικούς χώρους. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ