Στη Διάσκεψη του Μονάχου και ο ΥΕΘΑ… η ελληνική εικόνα προβληματική

Ο Υπουργός Αμύνης κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος βρίσκεται σήμερα, 14 Φεβρουαρίου 2020 στο Μόναχο όπου θα συμμετάσχει στις εργασίες της 56ης Διάσκεψης Ασφαλείας. Στο πλαίσιο της Διάσκεψης, ο Υπουργός θα έχει άτυπες σύντομες συναντήσεις με αξιωματούχους των συμμετεχόντων όπως με τους ομολόγους του, του Λιβάνου και της Γεωργίας, τον κοινοβουλευτικό Υφυπουργό Αμύνης της Γερμανίας και τον επικεφαλής των Πολιτικών Στρατιωτικών Υποθέσεων του Ισραήλ, ο οποίος εκπροσωπεί τον Ισραηλινό Υπουργό Αμύνης.

Αύριο, 15 Φεβρουαρίου 2020 ο κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος θα συμμετάσχει στο πρόγευμα εργασίας από το “Think Tank Cohen Group”, όπου θα μιλήσει ο Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR) Πτέραρχος Τεντ Ουώλτερς και θα συμμετέχουν ο Υπουργός Άμυνας ΗΠΑ κ. Μαρκ Έσπερ, η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων κ. Νάνσυ Πελόσυ.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας θα συναντηθεί εν συνεχεία με ομάδα Αμερικανών βουλευτών και Γερουσιαστών προκειμένου να εξετάσουν ζητήματα Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και των ΗΠΑ.

Αυτά αναφέρει η ενημέρωση από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας η οποία έρχεται ενώ ο υπουργός βρίσκεται στη Βαυαρική πρωτεύουσα από το πρωί. Αυτή η καθυστερημένη ενημέρωση σε συνδυασμό με τις τόσο “φιλικές” κουβέντες (σ.σ. σε παλαιότερες και πιο “ένδοξες” εποχές τις κουβέντες αυτές τις αποκαλούσαμε “συντροφικά μαχαιρώματα“) ακούστηκαν χθες από πρόσωπα πέριξ του ευέξαπτου όπως ακούγεται “αφεντικού” του βασικού υπουργείου εκπροσώπησης της χώρας, ήταν η αφορμή του μάλλον οργισμένου σχόλιου για την εικόνα της ελληνικής πλευράς στη Διάσκεψη. Θα πούμε περισσότερα προσεχώς…

Στο μεταξύ, για την παρουσία της Ελλάδας σε μια διοργάνωση που θα φιλοξενήσει πάνω από 30 αρχηγούς κρατών, είναι προφανές ότι το ελληνικό πέρασμα είναι μάλλον διεκπεραιωτικό… Το Μέγαρο Μαξίμου μελέτησε το ενδεχόμενο μετάβασης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όμως τελικά προκρίθηκε η παραμονή εντός των τειχών για να “πολεμήσει” τους… εθνικούς κινδύνους Τσίπρα και Βαρουφάκη, αντί να κεφαλαιοποιήσει τις καλές επιδόσεις του στο εξωτερικό. Σε μια περίοδο όπου η περιοχή της Μέσης Ανατολής βρίσκεται σε υψηλότερη προτεραιότητα ακόμα και από τη Μέση Ανατολή. Σε μια περίοδο όπου η ασφάλεια της χώρας βρίσκεται υπό άμεσο κίνδυνο

Βέβαια, για να είμαστε και απόλυτα δίκαιοι, εάν ένα θέμα δεν το ελέγχεις, δεν αισθάνεσαι ασφάλεια με τον χειρισμό του αντικειμένου, η έκθεση στη διεθνή δημοσιότητα μπορεί να στείλει τα λάθος μηνύματα και να φέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Και σε αντίθεση με τα ζητήματα της οικονομίας, στις διεθνείς σχέσεις δεν έχει δείξει παρόμοια άνεση ο πρωθυπουργός.

Οπότε το μειωμένο ενδιαφέρον διαχέεται και στην ελληνική κοινωνία. Αυτό δεν είναι καλό, διότι μονίμως εκπλήσσεται από τις εξελίξεις, χαίρεται ή/και φοβάται υπερβολικά. Βλέπι μόνιο άσπρο και μαύροι, ενώ τα πάντα κινούνται σε ένα απέραντο γκρίζο… Όταν μάλιστα ο πρωθυπουργικός λόγος στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων, είναι τετριμμένος και βαρετός, σε αντίθεση με τη σιγουριά που αποπνέει στα θέματα της οικονομίας και της ανάπτυξης.

Ας μη χαίρεται ο ΣΥΡΙΖΑ για την κριτική αυτή, διότι γίνεται σε άλλο επίπεδο. Τουλάχιστον σήμερα δεν περιμένουν με τις ίδιες προσδοκίες οι… σεναριογράφοι του “Δελφινάριου” για να βγάλουν το θερινό τους ψωμάκι με τη σοδειά από τη διεθνή εκπροσώπηση της χώρας.

Ας επιστρέψουμε όμως στον τετριμμένο και βαρετό κυβερνητικό λόγο στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Από τον κανόνα αυτό προφανώς δεν ξεφεύγει ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας. Του οποίου τα ξεσπάσματα άγχους και οργής στο υπουργείο Εξωτερικών τα πληρώνουν όσοι εργάζονται… στα πέριξ. Μην ξεγελάει το γνωστό χαμόγελο και ύφος “αέρα”. Εργάζεται φιλότιμα, όμως δεν είναι εύκολα τα πράγματα…

Σχολιάζουν δε ότι ο Κοτζιάς μπορεί να ήταν απίστευτα υπερόπτης, δεν άκουγε και πολύ τους διπλωμάτες (και ο Δένδιας με δικούς του συμβούλους κινείται κυρίως) όμως και τα θέματα γνώριζε καλύτερα και μπορούσε να συμπεριφέρεται λιγότερο στημένα και πιο αυθόρμητα, ώστε να ταιριάζει το ύφος με τη διάθεση της χώρας σε κάθε συγκυρία.

Για να μην πάει “μακριά η βαλίτσα”, αυτό που θα πρέπει να γίνει σαφές, είναι ότι δεν γινόμαστε περισσότερο αρεστοί όταν μιλάμε στερεοτυπικά για το πόσο φιλειρηνικοί και “σύγχρονοι” είμαστε. Άλλη γλώσσα μιλάει το διεθνές περιβάλλον. Δεν χτίζουμε συμμαχίες όταν παριστάνουμε τα “περιστέρια της ειρήνης”. Μεταδίδουμε είτε άγνοια για το πως δουλεύουν τα πράγματα, είτε απροθυμία – φοβία προσαρμογής.

Αυτά καταγράφονται και αξιολογούνται και σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν και το ύφος προσέγγισης της ελληνικής πλευράς, μια απόφαση η οποία υπαγορεύεται από το συμφέρον του αντισυμβαλλόμενου. Παρότι το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, η χώρα δείχνει αν αρνείται να δει την πραγματικότητα. Και ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι οι αναλυτές “κάνουν την τρίχα τριχιά”… Δεν είναι όμως έτσι. Δυστυχώς.

Ας βάλλουν κανέναν να παρακολουθήσει και να επιχειρήσει να αναλύσει τις ομιλίες στο Μόναχο, αντιπαραβάλλοντάς τις με τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει καθεμιά χώρα. Θα εξαχθούν σημαντικά συμπεράσματα. Η χώρα επιτέλους πρέπει να γίνει ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ φυσιολογική…