Σμήνη drones: Τεράστιος… πονοκέφαλος για την άμυνα, πλήττει και την Ελλάδα

Η χρήση drones αλλάζει το τοπίο στην διεξαγωγή του πολέμου, όπως είδαμε σε διάφορα θέατρα επιχειρήσεων σε Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Λιβύη, Συρία και Σαουδική Αραβία. Αλλά στις τελευταίες δύο περιπτώσεις πήραμε μια γεύση του μέλλοντος, όπου το σμήνος drones θα προκαλούν κορεσμό της άμυνας του αντιπάλου.

Γράφει ο ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ: SLpress

Με την λογική των κοινωνικών εντόμων που συνεργάζονται για την επίτευξη ενός σκοπού, ένα επιθετικό σμήνος drones μπορεί επίσης να αποδεκατιστεί κατά 90% και τα επιζώντα μέλη να μπορούν ακόμα να ολοκληρώσουν την αποστολή τους. Το βράδυ 5-6 Ιανουαρίου 2018, εμφανίστηκαν 13 στίγματα στα ραντάρ της ρωσικής βάσης Χμέιμιμ στη δυτική Συρία, επιταχύνοντας προς την αεροπορική βάση και την κοντινή ρωσική ναυτική εγκατάσταση.

Τα αεροχήματα που ήταν οπλισμένα με εκρηκτικά δεν ήταν πρόβλημα για τη ρωσική άμυνα, η οποία κατέρριψε επτά και παρεμβλήθηκε στα σήματα των υπολοίπων. Όμως, παρά την αποτυχία, η επίθεση προκάλεσε προβληματισμό στους αναλυτές του πολέμου με drones.

Τον Σεπτέμβριο 2019, μια άλλη μαζική επίθεση drones έπληξε τις εγκαταστάσεις διύλισης πετρελαίου στο Αμπκαΐκ της Σαουδικής Αραβίας. Η επίθεση από τουλάχιστον 18 drones επέφερε τεράστιο πλήγμα στις εγκαταστάσεις και διέκοψε το 5% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.

Σε αυτή την περίπτωση δεν υπήρξε καμία αντίδραση από την αντιαεροπορική άμυνα. Ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί ποιος και από που εκτόξευσε τα drones, αν και η επίθεση αποδίδεται στους Χούτι.

Ο κορεσμός της άμυνας
Επί του παρόντος τα εν χρήσει drones πλοηγούνται με δύο τρόπους: ή από εξ αποστάσεως χειριστή ή αυτόνομα με GPS και συστήματα αδρανειακής πλοήγησης. Προς το παρόν αυτό είναι το φάσμα της απειλής που αντιμετωπίζει και η Ελλάδα από τέτοια συστήματα, το οποίο θα εξετάσουμε παρακάτω.

Σκοπός τέτοιων μαζικών επιθέσεων είναι ο κορεσμός της αντιαεροπορικής άμυνας, ώστε ακόμη και αν τα περισσότερα drones καταρριφθούν ή συλληφθούν, κάποια να μπορέσουν να επιφέρουν το επιθυμητό πλήγμα.

Η χρήση τους σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να σχεδιαστεί με συνεργασία των χειριστών, αλλά τα οχήματα δεν μπορούν να δράσουν αυτόνομα περιοριζόμενα στην τακτική αντίληψη που προσφέρουν οι αισθητήρες (συνήθως οπτικοί) που φέρουν. Ακόμη και αν οι χειριστές βρίσκονται στον ίδιο χώρο ο συντονισμός μεταξύ τους παρουσιάζει μεγάλα προβλήματα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ