ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ: Κηφήνες και παράσιτα, που είναι βολεμένα πίσω από τη θυσία άλλων…

Πριν μερικές μέρες κάλεσα στο τηλέφωνο ένα φίλο Αρμένη, παλιό ολυμπιονίκη που κατοικεί στην Αθήνα, για να ενημερωθώ για κάποια αθλητικά δρώμενα. Προς μεγάλη μου έκπληξη τον βρήκα σε κατάσταση παραφροσύνης. Όταν προσπάθησα να τον ηρεμήσω και να μου εξηγήσει τι είχε συμβεί μου απαντά: «Τι να συμβαίνει φίλε, η πατρίδα μου βρίσκεται σε πόλεμο με τους Αζέρους και τους Τούρκους και εγώ είμαι εδώ εγκλωβισμένος και άπραγος και ενώ έχω καταθέσει τα χαρτιά μου για να πάω να πολεμήσω ως εθελοντής, καθυστερούν να μου δώσουν έγκριση».

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΔΑΜΑΒΟΛΙΤΗΣ
ΠΗΓΗ: NEWSHUB

Ο Αρτούρ, ο Αρμένης, 50 ετών σήμερα, επιλέγει να αφήσει τη βολεμένη καθημερινότητά του στην Αθήνα για να συμμετάσχει σε έναν πόλεμο. Αν και η ανταπόκρισή του Αρτούρ στο κάλεσμα της πατρίδας του είναι μια πράξη ατομική, ωστόσο όπως διαπιστώνουμε από τις κινητοποιήσεις της αρμένικης κοινότητας, το ίδιο συμβαίνει και σε συλλογικό επίπεδο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Την ίδια στιγμή που ο Αρτούρ μου εξηγούσε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με τις ετοιμασίες της αποχώρησής του, μου ήρθε στην μνήμη μία αφίσα που είδα κολλημένη σε κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου από άτομα του λεγόμενου «αντιεξουσιαστικού» χώρου με τίτλο «ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ». Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια των καπιταλιστών, για τα συμφέροντα των πλουσίων και άλλα παρόμοια.

Φανταστείτε εθνικοί μας ήρωες όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης να υπολόγιζαν με τον ίδιο τρόπο τα συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων. Μάλλον πως θα φορούσαμε ακόμα φέσι και τέτοιοι προβληματισμοί θα ήταν άνευ νοήματος. Θυμήθηκα επίσης την αγωνία ορισμένων σε συζητήσεις του καφενείου για το ποιους πιάνει το όριο ηλικίας σε μία ενδεχόμενη επιστράτευση και ποιοι την «γλιτώνουν» για διάφορους λόγους.

Αυτή η αντίφαση των εικόνων που βίωσα σχεδόν ταυτόχρονα με το άκουσμα της επιθυμίας του αγαπητού μου φίλου με έβαλε σε σκέψεις για το πώς όλοι εμείς οι πολίτες αυτού του κράτους που λέγεται Ελλάδα αντιλαμβανόμαστε κάθε φορά, ανάλογα με το ιδεολογικό φρόνημα ή με το γεωγραφικό σημείο που κατοικεί ο καθένας, την έννοια της πατρίδας και της υπεράσπισής της.

Παράδειγμα τα παιδιά στο Καστελλόριζο, τα οποία αν και βιώνουν την επισφάλεια για τον τρόπο ζωής και την υπόστασή τους μέσα από μία καθημερινότητα έντασης με τα τουρκικά πολεμικά απέναντί τους, δεν σκέφτονται όπως τα παιδιά των μεγαλουπόλεων όπως στην Αθήνα ή το Ηράκλειο που διατρανώνουν συνεχώς ότι ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ μέσα από την θαλπωρή και την ασφάλεια που τους παρέχει το ελληνικό κράτος. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ