Προς κ. ΥΠΕΞ: Μεταξύ φίλων, Τουρκίας και “κυβέρνησης της Τρίπολης”, υπάρχει “εκβιασμός”;

Με ποια ακριβώς λογική οι “κύκλοι” του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας συμπεραίνουν και διαρρέουν ότι η “κυβέρνηση της Τρίπολης” στη Λιβύη “εκβιάστηκε” από την Τουρκία μέσω της αποστολής οπλισμού για να υπογράψει το παρανοϊκό από απόψεως διεθνούς δικαίου “Σύμφωνο” χάραξης θαλασσίων χωρών; Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τους αναγνώστες μας, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι έχουμε πολύ καιρό να ακούσουμε τέτοια παραδοξότητα…

Τι σημαίνει αγαπητοί “εκβιασμός”; Δε σημαίνει ότι υποχρεώνομαι να κάνω κάτι που δεν επιθυμώ και πειθαναγκάζομαι να το κάνω διότι ο αντίπαλός μου απειλεί αξιόπιστα με κάποια αντίμετρα αν δεν προσαρμοστώ στη θέλησή του;

Άρα, πρώτη παρατήρηση είναι ότι ο εκβιασμός υφίσταται μεταξύ αντιπάλων. Πόθεν σας προέκυψε εκεί στο υπουργείο Εξωτερικών ότι η “κυβέρνηση της Τρίπολης” έχει… κατά βάθος εχθρικά αισθήματα απέναντι στην Τουρκία, ώστε να συνεχίσουμε εξετάζοντας τα περί εκβιασμού;

Ας δεχθούμε όμως χάριν του εθνικού μας επιχειρήματος, ότι οι σχέσεις του Ερντογάν με τον Σάραζ δεν είναι αυτές που φαίνονται και ο Ταΐπ εκμεταλλεύεται την πολύ δύσκολη -στρατιωτικά- θέση στην οποία έχει βρεθεί ο δεύτερος, με τον στρατάρχη Χάφταρ να δίνει το πρόσταγμα για την τελική φάση της επιχείρησης για την ανατροπή του.

Με βάση ποια λογική οι ελληνικοί “διπλωματικοί κύκλοι” συμπεραίνουν ότι η αποστολή στρατιωτικών ενισχύσεων συνιστά εκβιασμό και όχι αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης ή ακόμα χειρότερα, απόδειξη ισχυρής συμμαχίας ανάμεσα στα δυο μέρη; Μπορεί να μας το εξηγήσει κανείς;

Αντί να διαρρέουν με… περισπούδαστο ύφος ότι διαθέτουν στοιχεία για τα όπλα που ξεφόρτωσαν οι Τούρκοι στην Τρίπολη! Σιγά την είδηση! Τώρα το πήρατε χαμπάρι! Ούτε τους Τούρκους που επιχειρούν στην περιοχή, δοκιμάζουν και νέα οπλικά συστήματα είχατε πάρει χαμπάρι;

Καθώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι η αποστολή των τουρκικών όπλων στη Λιβύη γινόταν διά θαλάσσης (σ.σ. τουλάχιστον τα στρατιωτικά οχήματα), για ποιον λόγο το υπουργείο Εξωτερικών δεν έδωσε τότε στη δημοσιότητα, σε όλα τα φόρα στοιχεία που δεν θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν για το “σπάσιμο” του εμπάργκο από την Τουρκία; Μετά το μάθαμε όλοι, από “ανοιχτές” πηγές!

Κι αν τα πλοία απέπλευσαν από λιμάνια στις τουρκικές ακτές του Αιγαίου, γιατί δεν οργανώθηκε σε ζωντανή μετάδοση, επιχείρηση νηοψίας από την ελληνική ακτοφυλακή, ώστε να αποκαλυφθεί η παράνομη τουρκική δραστηριότητα; Ή έστω στο πλαίσιο εφαρμογής του δόγματος της “στρατηγικής ψυχραιμίας”, γιατί δεν επελέγη η έγκαιρη δημοσιοποίηση της υπόθεσης;

Και επιπρόσθετα, με ποια λογική η Ελλάδα συνέχιζε να αναγνωρίζει την “κυβέρνηση της Τρίπολης”, χωρίς καν να απευθυνθεί κάποια προειδοποίηση; Ποια ήταν τέλος πάντων η ενέργεια στην οποία προέβη η ελληνική διπλωματία με σκοπό να δείξει η Ελλάδα ηχηρά την παρουσία της και τη βούλησή της για δυναμική υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων;

Ο τρόπος διαρροής μάλιστα από τους “κύκλους του ΥΠΕΞ”, εμφανίζει την Τουρκία να στέλνει στρατιωτικές ενισχύσεις εν κρυπτώ. Είναι αστείο. Τι ακριβώς να κρύψει; Όταν παρουσιάζονται κομβόι θωρακισμένων οχημάτων στο λιμάνι της Λιβύης σε κοινή θέα, υπάρχει περίπτωση ποτέ να κρυφτεί ότι είναι προϊόντα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας; Ποιος άλλος μπορούσε να τα στείλει;

Τι ακριβώς επιδιώχθηκε να πετύχουν με αυτή την αστεία διαρροή; Να κάνει η Ελλάδα τα “γλυκά μάτια”  στην υπό προθεσμία κυβέρνηση της Τρίπολης; Να της διαμηνύσουμε ότι εμείς δεν κρατάμε κακίες και έχουμε πάντα την αγκαλιά μας ανοικτή; Με αυτό τον χειρισμό, αλήθεια πιστεύει κανείς ότι θα την αποσπάσει από την Τουρκία;

Μήπως πίσω από τις θέσεις αυτές κρύβεται η απροθυμία μας να αντιμετωπίσουμε κατάματα την πραγματικότητα; Ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα, μέσω της οποίας ο Ερντογάν επιχείρησε παντού να επεκταθεί στην περιοχή της Μεσογείου, ηττάται πλέον παντού, ενώ εμείς “χαριεντιζόμαστε” με τους προστάτες της;

Την ίδια στιγμή εμείς ως Ελλάδα εξακολουθούμε να αποφεύγουμε να πάρουμε θέση ακόμα και έναντι όσων στρέφονται κατά των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, πιστεύοντας ότι άλλοι θα κάνουν τελικά τη βρόμικη δουλειά για μας;