Προδοσία: “Οι Τούρκοι κτυπούν την Κύπρο, εμείς είμαστε Ελλάς”… ΜΕΡΟΣ 4ο

Από τον Κεφαλόβρυσο της Λαπήθου πορευτήκαμε δυτικά μέχρι που φτάσαμε μετά το χάραμα στην Βασίλεια όπου είχε ήδη φτάσει και το υπόλοιπο τάγμα. Σε απόσταση όχι περισσότερη από ένα χιλιόμετρο από την ακτή, πηγαινοερχόταν ένα τουρκικό αντιτορπιλικό (ίσως εκείνο που έβαλλε εναντίον μας την προηγούμενη μέρα;) και περιπολούσε με τα πυροβόλα του στραμμένα προς την ακτή για επιτήρηση του παραλιακού μετώπου από Βασίλεια μέχρι Κερύνεια.

Θυμάμαι πέρασα από ένα μικρό πέτρινο γεφυράκι όπου καθόταν ο στρατιώτης Αντρέας Φαντούσης από την Λάρνακα, γραφέας Διαχείρισης Υλικού και δεν με αναγνώρισε…. Είμασταν όλοι κατάμαυροι, μουτζουρωμένοι από τις στάχτες της πυρκαγιάς. Όταν του μίλησα με κοίταξε κατάπληκτος λέγοντας μου ότι καθόταν εκεί περιμένοντας να δει αν θε περάσω… Ήταν μια ωραία καλοκαιρινή μέρα, ήταν ακόμα πρωί και ήταν ακόμα δροσιά… ήμουν κατάκοπος και ξάπλωσα στο χώμα για να ξεκουραστώ… με πήρε αμέσως ο ύπνος…

Ξύπνησα αργότερα, πρέπει να ήταν κοντά στο μεσημέρι, και περιφερόμουν στους δρόμους και τα χωράφια, κοιτάζοντας να βρω γνωστούς – και κάτι να φάω. Τότε αντίκρισα από κάποια απόσταση τον πατέρα μου – ναι τον πατέρα μου – που περιφερόταν και ρωτούσε προφανώς για μένα… δεν πίστευα στα μάτια μου! Μέσα σε όλη αυτή την κόλαση, όπου κανένας δεν ήξερε με σιγουριά μέχρι ποιου σημείου είχαν φτάσει οι Τούρκοι, ποιοι δρόμοι ήταν ελεύθεροι, και που ήταν οι γραμμές μας, ο πατέρας μου τα ρίσκαρε όλα για να έρθει να με βρει!

Τον πλησίασα και αγκαλιαστήκαμε… Τα μάτια του δάκρυσαν και με κόπο μου είπε…. «εμείς για σας προσευχόμαστε» … τη στιγμή που το τουρκικό αντιτορπιλικό έκοβε πάλι τις βόλτες του στην θάλασσα… Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή, και ακόμα και σήμερα συγκινούμαι όταν θυμάμαι τον δακρυσμένο μου πατέρα που αψήφησε μύριους τόσους κινδύνους για να ‘ρθει από τη Λεμεσό να με βρει και να μάθει νέα μου. Αν μου ζητούσε κάποιος να συγκρατήσω μια εικόνα από τον πατέρα μου, από όλη την ζωή μου, αυτήν ακριβώς την σκηνή θα φέρνω πάντα στο μυαλό μου.

Χρόνια μετά από τον πόλεμο έμαθα ότι εκείνη ήταν η δεύτερη απόπειρα του πατέρα μου να έρθει να με βρει…. Είχε δοκιμάσει ξανά την προηγούμενη μέρα, αλλά ένα δικό μας μπλόκο στον Γερόλακκο τον είχε στρέψει πίσω… και παρόλα αυτά δεν τα έβαλε κάτω, και ξαναδοκίμασε την επόμενη μέρα, αψηφώντας μύριους κινδύνους, φτάνοντας μέχρι την Βασίλεια όπου και με βρήκε! Το απόγευμα της ίδιας μέρας επιβιβαστήκαμε σε φορτηγά και βγήκαμε ξανά στον Πενταδάχτυλο, στον Λάρνακα της Λαπήθου αυτή τη φορά, στο δυτικότερο άκρο της κορυφογραμμής του Πενταδακτύλου, όπου και μείναμε μέχρι τη Δευτέρα 30/07. Διαβάστε την συνέχεια στο history-point.gr