Ο πρώτος αίτιος της ήττας του 1897… Πολιτικάντης πολύ, διοικητής καθόλου

Ελλάδα και Τουρκία (Οθωμανική αυτοκρατορία) συγκρούστηκαν, ανεπίσημα, πολλές φορές μετά την επανάσταση του 1821. Η μεγάλη κρίση τελικά ξέσπασε με την έκρηξη της νέας κρητικής επανάστασης, το 1896. Τον Φεβρουάριο του 1897 η ελληνική κυβέρνηση έστειλε στην Κρήτη ένα μικτό απόσπασμα υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσου. Οι μικρές τακτικές ελληνικές δυνάμεις, σε συνεργασία με τους Κρήτες επαναστάτες κατάφεραν σοβαρά πλήγματα στον εχθρό.

Παρά την ουσιαστική εμπλοκή της Ελλάδας η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν της κήρυξε, αμέσως, τον πόλεμο. Στα τέλη Μαρτίου 1897 όμως, η εισβολή στη Μακεδονία ενός σώματος 2.500 εθελοντών της Εθνικής Εταιρείας, έδωσε στους Τούρκους την αφορμή να προχωρήσουν. Ο Ελληνικός Στρατός είχε κινητοποιηθεί από τις 15 Φεβρουαρίου. Συγκροτήθηκαν τρεις μεραρχίες, δύο στη Θεσσαλία και μία στην Ήπειρο.

Οι μεραρχίες στη Θεσσαλία (Ι και ΙΙ) συγκρότησαν τον Στρατό Θεσσαλίας, δυνάμεως 40.000 ανδρών και 96 πυροβόλων, υπό τη διοίκηση του διαδόχου του θρόνου Κωνσταντίνου. Όμως ΔΕΝ υπήρχε σχέδιο δράσης και η ανώτατη διοίκηση φάνηκε ανίκανη να επιβάλει το κύρος της και να παύσει ακόμα και επικεφαλής σχηματισμών, οι οποίοι αρνούνταν να συμμορφωθούν με τις οδηγίες-διαταγές της. Διαβάστε την συνέχεια στο History-point.gr