Ο Πούτιν πέτυχε τους στρατηγικούς του στόχους… ας είναι καλά ο Τραμπ

Η επόμενη μέρα στις ΗΠΑ, είτε με Τραμπ πρόεδρο είτε χωρίς, θα σημάνει την αρχή ενός επαναπροσδιορισμού των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας. Η Ρωσία έχει αποκτήσει σημαντικά γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα τα οποία οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αγνοήσουν. Από το έτος 1999-2000 η Ρωσία πέρασε σε μια νέα εποχή. Ο Βλάντιμιρ Πούτιν κατάλαβε πως ο λαός της Ρωσίας ήταν ταπεινωμένος και πως οικονομική ανασυγκρότηση χωρίς αποκατάσταση του διεθνούς ρόλου της Ρωσίας δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα.

ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ

Η Ρωσία συνέδεσε τους άφθονους υδρογονάνθρακες με την γεωπολιτική ανασυγκρότηση της περιοχής της. Ταυτόχρονα, άρχισε να προσαρμόζεται ακολουθώντας έναν αποτελεσματικό ρεαλισμό στον ”δυτικό τρόπο” παιχνιδιού. Η Ρωσία αντιλήφθηκε πως δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της απέναντι σε μια ενιαία Δύση. Το σχέδιο του Πούτιν ήταν απλό: Τα έθνη-κράτη, όσο και αν είναι εντός συμμαχιών, έχουν διαφορετικούς στόχους μεταξύ τους.

Η Ρωσία επένδυσε στις διαφωνίες εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και πιο συγκεκριμένα, στις διαφωνίες που προέκυψαν στο νέο τύπο διεθνούς συστήματος που προέκυψε μετά τη μονοπολική στιγμή των ΗΠΑ. Η ύπαρξη ενός ”κοινού αντιπάλου” αποτελεί πολύ σημαντικό παράγοντα για τη συνοχή ενός οργανισμού. Τι πέτυχε ο Πούτιν την τελευταία τετραετία και τι σημαίνει αυτό για τις αμερικανορωσικές σχέσεις της επόμενης μέρας;

Η Ρωσία γνωρίζει πως δεν μπορεί να γίνει η πρώτη δύναμη στον κόσμο. Ο στόχος που είναι εφικτός είναι να σέβονται τη δική της ξεχωριστή φωνή στον κόσμο. Η Ρωσία του Πούτιν επιδίωξε και επιδιώκει να είναι ισότιμος συνομιλητής μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που θα διαμορφώσουν τον κόσμο του 21ου αιώνα. Τι κατάφερε λοιπόν η Ρωσία κατά τη διάρκεια αυτής της τετραετίας;

Πρώτον, το ζήτημα του Russiangate στις ΗΠΑ έφερε κλυδωνισμούς στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα και εσωστρέφεια στην Ουάσινγκτον. Η πόλωση και ο διχασμός δεν θυμίζουν σε τίποτε την πάγια πολιτική ατμόσφαιρα των ΗΠΑ η οποία στηριζόταν στη συναίνεση των δύο κομμάτων.

Δεύτερον, η Ρωσία κατόρθωσε να έρθει σε συμφωνία με την Ουκρανία για τους αγωγούς. Αυτό το κατάφερε ανοίγοντας περισσότερα ενεργειακά μέτωπα όπως αυτό του Nord Stream II αλλά και του Turk Stream. Ανεξάρτητα από το αν θα γίνουν αυτά τα έργα ή όχι, η Ρωσία διατήρησε το ζωτικό ενεργειακό της δίκτυο σε μια περιοχή που αποτελεί την ραχοκοκαλιά της ασφάλειας της Ρωσίας καθώς αποτελεί το μαλακό της υπογάστριο.

Οι κυρώσεις σαφώς και έβλαψαν τη ρωσική οικονομία όμως ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση στις ΗΠΑ στο κατά πόσον οι κυρώσεις είναι αποτελεσματικές σαν μέσο τιμωρίας και αποτροπής σε χώρες σαν τη Ρωσία. Η Μόσχα αντέδρασε επιθετικά και κατά την τελευταία τετραετία έγινε η δύναμη η οποία λύνει και δένει όχι μόνο στη Συρία αλλά και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία μεταβάλλεται σταδιακά σε έναν διαμεσολαβητή στην περιοχή κρατώντας ανοικτούς διαύλους με κάθε δύναμη ή ”αντιπρόσωπο” στον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων που εξελίσσεται. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ