Ν/ΘΗ “Καλλιστώ”, τα αμερικανικά αερόστρωμνα και η απαίτηση ηχηρού ανταλλάγματος από τις ΗΠΑ

Η φωτογραφία που παρουσιάζουμε αποτυπώνει μία άλλη άποψη της ζημίας που υπέστη το τύπου Hunt ναρκοθηρευτικό Ν/ΘΗ ΚΑΛΛΙΣΤΩ (M 63) επί του οποίου επέπεσε το πλοίου μεταφοράς κοντέινερ Maersk Launceston. Είναι σε κάθε περίπτωση αποκαρδιωτική, καθώς η αποκατάσταση της πλοϊμότητας του σκάφους φαίνεται απλώς αδύνατη, ή οικονομικά ασύμφορη, με αποτέλεσμα το Πολεμικό Ναυτικό να καλείται να αναπληρώσει με κάποιον τρόπο την απώλεια.

Με βάση τη συνημμένη φωτογραφία που απεικονίζει το ναρκοθηρευτικό εν πλω εκτιμάται ότι αποκόπηκε το πρυμναίο τμήμα σε μήκος περί τα 15 με 20 μέτρα. Επειδή στο τμήμα αυτό υπήρχαν οι βάσεις εναπόθεσης, θα πρέπει να θεωρείται ως πολύ πιθανή η απώλεια των δύο υποβρύχιων τηλεκατευθυνόμενων οχημάτων PAP 104/105,των δύο υποβρύχιων οχημάτων PLUTO PLUS και του λοιπού εξοπλισμού ναρκοθηρίας και μηχανικής ναρκαλιείας.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ LCAC ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ZUBR;
Σε μια άλλη εξέλιξη που αφορά επίσης το Πολεμικό Ναυτικό, οι “κεραίες” του DP έπιασαν κάποιες συζητήσεις που αφορούν την αντικατάσταση των ρωσικής προέλευσης αερόστρωμνα Zubr, η υποστήριξη των οποίων παρουσιάζει ουκ ολίγα προβλήματα (όχι απαραίτητα με αποκλειστική ρωσική υπαιτιότητα), με τα αμερικανικά LCAC (Landing Craft, Air Cushion), καθώς το US Navy ετοιμάζεται να παραλάβει και να εντάξει επιχειρησιακά τη νέα γενικά, το Ship to Shore Connector (SSC).

Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα θα επιχειρήσει να επωφεληθεί από την απόσυρση της παλαιάς γενιάς που επιχειρεί από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 στο αμερικανικό Ναυτικό. Προφανώς, παραλαβή αριθμού αερόστρωμνων του τύπου ευθυγραμμίζεται με τη “συμμαχική επιθυμία” μη παρουσίας ανατολικής προέλευσης οπλικών συστημάτων στα οπλοστάσια των χωρών-μελών.

Δεν σκοπεύουμε να προχωρήσουμε σε συγκρίσεις επιχειρώντας να διακρίνουμε ποιος τύπος είναι καταλληλότερος επιχειρησιακά για τις ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού στο θέατρο που καλείται να επιχειρήσει. Η πρόθεση να διεκδικήσουμε αριθμό LCAC είναι ασφαλώς από μόνη της σημαντική είδηση. Όμως, με αφορμή τα δυο θέματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, άλλη είναι η σκέψη που γεννιέται… Και δεν είναι η πρώτη φορά.

Προφανώς η Ελλάδα μπορεί σε εποχές οικονομικής στενότητας να καλύψει πολλές από τις αμυντικές της ανάγκες από αξιόμαχα συστήματα που αποσύρονται από τις αμερικανικές -κυρίως- ένοπλες δυνάμεις. Εκ των πραγμάτων, το να καλύψεις το σύνολο των αναγκών με αγορές καινούργιων και σύγχρονων υλικών είναι απολύτως ουτοπικό.

Όμως αυτό είναι η μία πλευρά της εξίσωσης.Η άλλη είναι η αυξανόμενη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας για τον παγκόσμιο σχεδιασμό των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Αυτό αφήνει πολλά περιθώρια διεκδίκησης σοβαρότατων ανταλλαγμάτων για την Ελλάδα. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα έκανε η Τουρκία στη θέση μας; Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε… Αυτό έκανε σε ολόκληρη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική της θέση που την έφερνε στην πρώτη γραμμή της άμυνας απέναντι στον αντίπαλο, την πρώην Σοβιετική Ένωση με την οποία μοιραζόταν 1.700 χιλιόμετρα κοινά σύνορα, ούτε λίγο ούτε πολύ ό,τι ήθελε έκανε. Είναι φανερό σήμερα ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των Τούρκων.

Δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από την πλήρη καθυπόταξη των χωρών της περιοχής, την απόλυτη ηγεμονία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι υπόλοιποι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ακολουθήσουν τις επιθυμίες της Τουρκίας που θα καθορίζει αυθαίρετα την ατζέντα.

Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε σταδιακή “οχύρωση” του δυτικού κόσμου στον ελληνικό χώρο. Σε μια Ελλάδα που ουδέποτε εκβίασε οποιονδήποτε, ουδέποτε συμπεριφέρθηκε στα όρια του παραλογισμού. Αντιθέτως “αυτοπεριοριζόταν” σε βαθμό παρεξήγησης, παραιτούμενη εμμέσως ακόμα και από όσα για ολόκληρη την ανθρωπότητα είναι αυτονόητα και αυταπόδεικτα.

Η υπόθεση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στο εύρος των 12 ναυτικών μιλίων είναι εξόφθαλμη. Κανείς δεν είναι σε θέση να απαντήσει για πόσες ακόμα δεκαετίες η Ελλάδα σκοπεύει να… επιφυλάσσεται να ασκήσει αυτό το δικαίωμα σε χρόνο που θα επιλέξει.

Τούτων λεχθέντων, το ερώτημα όσον αφορά τους εξοπλισμούς είναι το ακόλουθο: Δεν έχει έρθει επιτέλους η ώρα η χώρα να απαιτήσει μια δυο εμβληματικού χαρακτήρα κινήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, ένα μικρό κλάσμα όσων έχουν ξοδέψει – “επενδύσει” διαχρονικά για να εξασφαλίσουν το “οικόπεδο Τουρκία”; Πόσο παράλογο είναι αυτό;

ARLEIGH BURKE & F-35 LIGHTNING II
Ποια είναι τα χειροπιαστά αμυντικά ανταλλάγματα που εξασφάλισε η χώρα στο πλαίσιο της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας; Ακόμα κι αν υπάρχουν άλλα, παρασκηνιακά, απαιτείται και κάτι που θα το αντιληφθεί η ελληνική κοινωνία, ώστε να  στηρίξει τις επιλογές της ηγεσίας της.

Οι βασικοί τομείς που υπάρχουν σοβαρές ανάγκες είναι ο ναυτικός και ο αεροπορικός. Στον ναυτικό τομέα, πόσες φορές έχουν ακουστεί τα αντιτορπιλικά κατευθυνομένων βλημάτων Arleigh Burke που δυο εξ αυτών θα επίλυαν “πειστικά” το πρόβλημα της αεράμυνας περιοχής για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό; Τι έχει γίνει; Τίποτα.

Αντ’ αυτού, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παραπέμπει σε επιβολή επιλογών με τη στρατιωτική ηγεσία να αντιμετωπίζει το… πολιτικό επιχείρημα, “τα θέλετε, σας κάνουν, αλλά δεν το έχετε καταλάβει”! Κι όλη αυτή η κατάσταση σε βάρος οφθαλμοφανών λύσεων άμεσης ενίσχυσης όπως η διεκδίκηση και ένταξη στον στόλο των ολλανδικών φρεγατών “M”, αντικαθιστώντας δύο μη εκσυγχρονισμένες “S”.

Στο αεροπορικό σκέλος η ανάγκη για ταχεία ενίσχυση με μία μοίρα προηγμένων εκδόσεων των μαχητικών F-16 αλλά και αποδέσμευση όπλων που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και θα περνούσαν στα χέρια μιας χώρας σαν την Ελλάδα με βασική προτεραιότητα να αποτρέψει, όχι να επιδιώξει τον πόλεμο, απλά δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί.

Την ίδια στιγμή, σε συνέχεια της προμήθειας των ικανότατων γαλλικών Rafale, πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αντιμετωπίζουν την προμήθεια των πέμπτης γενιάς μαχητικών F-35 ως νομοτελειακή. Απλά δεν είναι γνωστό με ακρίβεια το πότε. Όλοι θα επιθυμούσαν “χθες”, όμως ας όψεται η οικονομική στενότητα.

Μα πόσο φαντασία απαιτείται ώστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έχει τοποθετηθεί επί του θέματος της εν λόγω προμήθειας θετικά, να αναζητήσει μέσω ισχυρής πολιτικής πίεσης και επιρροής το αυτονόητο… Να ζητηθεί – απαιτηθεί η έλευση σε μόνιμη βάση 12-20 F-35 Ligtning II στη Κρήτη, αεροσκάφη τα οποία θα αποτελέσουν το πρώτο βήμα ένταξης της Ελλάδας στο πρόγραμμα και μάλιστα ομαλά!

Εκτός από τα αμερικανικά πληρώματα και το προσωπικό εδάφους, αφού όλοι θεωρούν νομοτελειακή την αγορά τους από την Ελλάδα, η Πολεμική Αεροπορία θα διαθέσει Ιπταμένους και προσωπικό εδάφους που θα εκπαιδευθούν ΑΠΟ ΤΩΡΑ στα αεροσκάφη. Ώστε όταν έρθει η ώρα να “πέσουν υπογραφές”, τα αεροσκάφη αυτά να περάσουν ενδεχομένως απευθείας σε ελληνική κυριότητα (η αποπομπή της Τουρκίας έχει δημιουργήσει διαθεσιμότητα) και η επιχειρησιακή αξιοποίησή να είναι άμεση!

Προφανώς είναι φιλόδοξος ο στόχος. Όμως, εάν δεν ζητήσεις δεν παίρνεις. Θέλει φαντασία, δημιουργικότητα και επιμονή από την πλευρά της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας. Δεν θα κερδίσουμε αν δεν βάζουμε τον πήχη ψηλά συνειδητοποιώντας ότι η ελληνική συνεισφορά στην ασφάλεια του δυτικού κόσμου μέσω της Ατλαντικής Συμμαχίας είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με όσα λαμβάνει ως επιστροφή. Τα ορατά και χειροπιαστά τουλάχιστον. Ιδού η ρόδος αγαπητοί.