MQ-4C Triton, USN: Το ναυτικό μη επανδρωμένο στρατηγικό UAV αναγνώρισης-επιτήρησης που έριξαν οι Ιρανοί

Λίγα λόγια για το τι ακριβώς πρεσβεύει το MQ-4C Triton που καταρρίφθηκε από τους Ιρανούς… Πρόκειται ουσιαστικά για έκδοση του RQ-4 Global Hawk που αναπτύχθηκε για λογαριασμό της Αμερικανικής Αεροπορίας. Είναι δηλαδή μη επανδρωμένη πλατφόρμα επιτήρησης – αναγνώρισης (ISR – Intelligence, Surveillance and Reconnaissance) με δυνατότητα πτήσης σε μεγάλα ύψη και για μεγάλα χρονικά διαστήματα (HALE – High Altitude Long Endurance).

Αναπτύχθηκε για λογαριασμό του Αμερικανικού Ναυτικού (USN), διαφέροντας σε σχέση με το RQ-4 ως προς το ότι δομικά φέρει περισσότερες ενισχύσεις, διαθέτει σύστημα αποτροπής σχηματισμού πάγου (anti – icing) στις πτέρυγες και της εισαγωγή αέρα του κινητήρα, αλλά και ειδική προστασία από πλήγματα κεραυνών.

Όλα αυτά γιατί πρόσθετη απαίτηση του USN ήταν η ικανότητα του αεροσκάφους να πετά μέσα σε καιρό, προκειμένου να μπορεί να εποπτεύει και από μικρότερα ύψη και αποστάσεις, κινήσεις σκαφών επιφανείας με τα συστήματά του.

Η επιλογή του από το USN, προέκυψε κατόπιν διαγωνισμού o οποίος διεξήχθη το 2007. Ανταγωνιστές του ήταν μια μη επανδρωμένη έκδοση του αεροσκάφους Gulfstream G550, πρόταση που κατέθεσε η Boeing και το MQ-9 Mariner της General Atomics, το οποίο προωθήθηκε από την Lockheed Martin.

Στις 22 Απριλίου του 2008 ανακοινώθηκε η πρόκριση του RQ-4 της Northrop Grumman και έτσι ξεκίνησε η διαδικασία της φάσης System Development and Demonstration (SDD). Το σχετικό συμβόλαιο ήταν ύψους 1,16 δισεκατομμυρίων δολαρίων και υπογράφηκε στο πλαίσιο του προγράμματος BAMS (Broad Area Maritime Surveillance).

Τον Ιούνιο του 2012 παρουσιάστηκε επίσημα το πρώτο Triton στις εγκαταστάσεις της Northrop Grumman στο Palmdale της Καλιφόρνια και το USN προέβη στην παραγγελία 68 μονάδων με στόχο την πλαισίωση επιχειρησιακά των P-8 Poseidon και την αντικατάσταση αριθμού P-3C Orion.

Η απόδοση αρχικής επιχειρησιακής ικανότητας (IOC – Ιnitial Operational Capability) ήταν προγραμματισμένη για το έτος 2015. Κάτι που τελικά δεν έγινε και μετατέθηκε για το 2017, ενώ πλήρεις επιχειρησιακές ικανότητες (FOC) το σύστημα θα αποκτήσει το 2022.

Προς το παρόν το USN έχει παραλάβει περισσότερες από 40 μονάδες, τις οποίες και αξιοποιεί επιχειρησιακά (με δυνατότητα 15 επιχειρησιακών εξόδων ανά μήνα) από βάσεις του στη Χαβάη, την Καλιφόρνια, τη Σιγκονέλα της Ιταλίας, τη Φλόριντα των ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη νήσο Guam στον Ινδικό Ωκεανό.

Σε ό,τι αφορά στο εξοπλισμό αποστολής του Triton, το σημαντικότερο κομμάτι του είναι το ραντάρ AESA τύπου AN/ZPY-3 Multi-Function Active Sensor (MFAS) που λειτουργεί στη μπάντα συχνοτήτων X. Μέσω του συστήματος αυτού το αεροσκάφος μπορεί να ερευνά περιοχές έκτασης 5.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε μία μόνο σάρωση ή εφτά εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων σε ένα 24ώρο!

Μπορεί επίσης μέσω της διαμόρφωσης αναστροφής συνθετικού διαφράγματος (inverse SAR mode), να εντοπίζει και να αναγνωρίζει στόχους στην επιφάνεια της θάλασσας και του εδάφους, ενώ πετά μέσα σε καιρό… Οποιοδήποτε καιρό, πλην καταιγίδων και τυφώνων φυσικά.

Εναλλακτικά για σκοπούς εντοπισμού και στοχοποίησης χρησιμοποιεί και τον αισθητήρα υπερύθρων/ημέρας MTS-B της Raytheon, ίδιον με αυτόν που διαθέτουν τα MQ-9 Reaper. Όπως προαναφέραμε, σε αντίθεση με τα RQ-4 της USAF έχει τη δυνατότητα να κατεβαίνει χαμηλά και εναλλακτικά να αξιοποιεί αυτόν τον αισθητήρα λειτουργώντας και ως καταδείκτης στόχων…

Το MQ-4C Triton μπορεί να πετάξει σε ύψη μεγαλύτερα των 55.000 ποδών (δεν έχει γνωστοποιηθεί – και ούτε πρόκειται – η ακριβής επιχειρησιακή οροφή του) με ταχύτητα πλεύσης 330 κόμβων (600 χ.α.ω.) για χρονικό διάστημα 30 ωρών, ενώ μπορεί να πετά και αυτόνομα εκτελώντας συγκεκριμένες διαδρομές (flight pattern), προκειμένου να μην είναι διαρκώς αναγκαία η παρουσία των χειριστών του σε αποστολές μεγάλης χρονικής διάρκειας…