Μήπως η δολοφονία του Σουλεϊμανί δημιούργησε ένα επικίνδυνο προηγούμενο;

Τώρα που έχει κατακαθίσει ο κουρνιαχτός και η ένταση τείνει προς εκτόνωση, αξίζει να επανέλθουμε στην υπόθεση Σουλεϊμανί. Την αφορμή, άλλωστε, μας την δίνει το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επικρότησε ρητώς στην ομιλία του στο Atlantic Council την ενέργεια του προέδρου Τραμπ, προκαλώντας διάβημα διαμαρτυρίας εκ μέρους της Τεχεράνης.

Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ
ΠΗΓΗ: SLpress

Πολλοί αμέσως μετά τη δολοφονία του Σουλεϊμανί με πυραύλους στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης ασχολήθηκαν με το εάν αυτή θα προκαλούσε κάποιου είδους πόλεμο στη Μέση Ανατολή και σε κάθε περίπτωση με τον τρόπο που θα επηρέαζε τις ισορροπίες στην περιοχή. Σ’ αυτό το επίπεδο η εικόνα έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει και ως εκ τούτου δεν θα ασχοληθούμε.

Το σημείωμα αυτό εστιάζει στην άλλη πτυχή, αυτή που δεν συγκέντρωσε ανάλογη προσοχή. Ο Σουλεϊμανί ήταν κορυφαίος αξιωματούχος του Ιράν, ενός κράτους-μέλους του ΟΗΕ. Δεν ήταν ανώτατο στέλεχος κάποιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Κατά συνέπεια, η εξόντωσή του δεν μπορεί κατ’ ουδέναν τρόπο να συγκριθεί με την εξόντωση του αρχηγού της Αλ Κάιντα Μπιν Λάντεν επί προεδρίας Ομπάμα ή του αρχηγού του Ισλαμικού Κράτος Αλ Μπαγκντάντι επί προεδρίας Τραμπ.

Μπορεί οι ΗΠΑ και το Ιράν να έχουν διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις τους, μπορεί οι σχέσεις τους να είναι από κακές έως εχθρικές, αλλά δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Είναι αληθές ότι η Ουάσιγκτον είχε χαρακτηρίσει τους Φρουρούς της Επανάστασης “τρομοκρατική οργάνωση”, αλλά η πραγματικότητα είναι –και κανείς δεν το έχει αμφισβητήσει– ότι το στρατιωτικό αυτό σώμα είναι επίσημος θεσμός του ιρανικού κράτους.

Η αντίφαση της Ουάσιγκτον στην υπόθεση Σουλεϊμανί

Εάν δεν θέλουμε να πάρουμε διαζύγιο από τη λογική από τη στιγμή που οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν τους Φρουρούς της Επανάστασης “τρομοκρατική οργάνωση”, για να είναι συνεπείς όφειλαν να χαρακτηρίσουν το Ιράν “κράτος-τρομοκράτη”.

Αυτό είναι ποιοτικά διαφορετικό από το να κατηγορήσει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος ότι φιλοξενεί τρομοκράτες, ότι υποθάλπει την τρομοκρατία, ή ακόμα και ότι χρησιμοποιεί τρομοκράτες. Τέτοιες πολιτικού χαρακτήρα κατηγορίες έχουν ακουστεί αρκετές στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν χαρακτηρίσθηκε επισήμως ένας κράτος “κράτος-τρομοκράτης”.

Ο λόγος που δεν έχει συμβεί αυτό είναι επειδή ένας τέτοιος χαρακτηρισμός έχει συνέπειες. Ένα κράτος-τρομοκράτης θα έπρεπε να εκτοπισθεί από τη διεθνή κοινότητα, ή τουλάχιστον να απομονωθεί πλήρως από όσους το χαρακτηρίζουν έτσι.

Με άλλα λόγια να διακοπούν όχι μόνο οι διπλωματικές, αλλά και οι οικονομικές-εμπορικές σχέσεις. Κανείς δεν διανοήθηκε να συμπεριφερθεί έτσι στο Ιράν, ούτε καν οι ίδιες οι ΗΠΑ. Υπενθυμίζουμε ότι επί προεδρίας Ομπάμα, μαζί με άλλες μεγάλες δυνάμεις, είχαν διαπραγματευθεί και υπογράψει με την Τεχεράνη τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Στην πραγματικότητα, επειδή δεν υπάρχει κάποιος κοινά αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα ορισμός της τρομοκρατίας, ο όρος χρησιμοποιείται ως κατά περίπτωση και σκοπιμότητα πολιτικός χαρακτηρισμός. Κατά κανόνα, οι ισχυροί και κατέχοντες χαρακτηρίζουν “τρομοκράτες” όσους εξεγείρονται. Όλα σχεδόν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, πριν επικρατήσουν και ιδρύσουν ανεξάρτητα κράτη, είχαν χαρακτηρισθεί “τρομοκράτες” από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις.

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και ιστορικά ο κατάλογος μακρύς. Έτσι είχε χαρακτηρισθεί από τους Βρετανούς στη δεκαετία του 1950 η ΕΟΚΑ στην Κύπρο. Τρομοκράτης είχε χαρακτηρισθεί από τους Βρετανούς και ο Μπεγκίν, μετέπειτα πρωθυπουργός του Ισραήλ. Έτσι χαρακτηρίζεται και το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα από την Άγκυρα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΧΕΙ ΔΥΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ”…