Μια μεγάλη σκούπα σαρώνει τους Ιταλούς… Το απίθανο στραπάτσο ενός γελοίου

Στις 10 Ιουνίου 1940 ο Ιταλός δικτάτορας Μουσολίν είχε κηρύξει τον πόλεμο στην ετοιμοθάνατη Γαλλία και στην απομονωμένη Βρετανία. Ο Μουσολίνι είχε φοβηθεί τότε ότι ο πόλεμος θα έληγε χωρίς η χώρα του να προλάβει να επωφεληθεί απ’ αυτόν. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου, ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν στην Γαλλία, στο μέτωπο των θαλασσίων Άλπεων, αλλά επαίσχυντα αποκρούστηκαν.

Η συνθηκολόγηση της Γαλλίας ωστόσο, οδήγησε και τον Μουσολίνι στις τάξεις των νικητών. Αποκλεισμένος στα πέπλα της ματαιοδοξίας του ο Μουσολίνι, μετά τον «θρίαμβο» στη Γαλλία, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη των όπλων του στην βόρειο Αφρική. Στόχος του ήταν αυτή τη φορά η βρετανοκρατούμενη Αίγυπτος.

Η “αυτοκρατορία” ετοιμάζεται

Ο Μουσολίνι είχε κάθε λόγο να είναι αισιόδοξος, αφού διέθετε περίπου 450.000 άνδρες στην αφρικανική ήπειρο. Από αυτούς, περισσότεροι των 200.000 ήταν ανεπτυγμένοι στην Κυρηναϊκή –την αρχαία ελληνική Κυρήνη- σε απόσταση αναπνοής από την Αίγυπτο. Οι υπόλοιποι ήταν ανεπτυγμένοι στην ανατολική Αφρική, απειλώντας τις εκεί βρετανικές αποικίες και κτήσεις.

Στις αρχές Αυγούστου 1940 ο Ιταλός αρχιστράτηγος στη Βόρεια Αφρική στρατάρχης Ροντόλφο Γκρατσιάνι είχε στη διάθεση του δύο στρατιές. Στην Τριπολίτιδα στάθμευε η 5η του Στρατιά υπό τον στρατηγό Ίταλο Γκαριμπόλντι, περιλαμβάνουσα τα 10ο, 20ο και 23ο Σώματα Στρατού (ΣΣ) με έξι μεραρχίες του στρατού, δύο μεραρχίες μελανοχιτώνων και μια λιβυκή μεραρχία. Στην Κυρηναϊκή στάθμευε η 10η Ιταλική Στρατιά, υπό τον στρατηγό Μπέρτι, περιλαμβάνουσα το 21ο και το 22ο ΣΣ με τρεις μεραρχίες του στρατού, μια μεραρχία μελανοχιτώνων και μια λιβυκή μεραρχία.

Οι 14 αυτές μεραρχίες όμως δεν πρέπει να δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις. Οι ιταλικές δυνάμεις ήταν πενιχρά εφοδιασμένες και τραγικά εξοπλισμένες και στελεχωμένες. Κάθε μεραρχία πεζικού διέθετε 8 μόλις από τα μέτρια αντιαρματικά πυροβόλα των 47 χλστ. Όσον αφορά τα τεθωρακισμένα οι ιταλικές δυνάμεις μόνο ελαφρά αρματίδια και άρματα. Συνολικά ο στρατάρχης Γκρατσιάνι διέθετε 152.775 άνδρες, 410 άρματα, 1.441 πυροβόλα και 8.000 οχήματα γενικής χρήσης.

Η “αυτοκρατορία” αργοσαλεύει…

Στις 15 Ιουλίου 1940 ο Μουσολίνι διέταξε τον Γκρατσιάνι να επιτεθεί. Στόχος του ήταν η Αίγυπτος και η  διώρυγα του Σουέζ. Ο Γκρατσιάνι όμως μόλις στις 9 Σεπτεμβρίου αποφάσισε να κινηθεί. Η αργοπορία του αυτή οφειλόταν στο γεγονός ότι έπρεπε πρωτίστως να συγκεντρώσει τις διασκορπισμένες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα δυνάμεις του, με τα ελάχιστα μεταφορικά μέσα που διέθετε.

Μετά κόπων και βασάνων οι Ιταλοί κινήθηκαν και στις 16 Σεπτεμβρίου προωθήθηκαν ως το Σίντι Μπαράνι, εντός του αιγυπτιακού εδάφους. Εκεί όμως οι Ιταλοί σταμάτησαν, αναμένοντας την κατασκευή υδραγωγού που θα προμήθευε την στρατιά με νερό – οι ήδη υπάρχουσες υδατοδεξαμενές που υπήρχαν στην Μπάρντια είχαν καταστραφεί από βομβαρδισμό του γαλλικού ναυτικού.

Στο Σίντι Μπαράνι οι Ιταλοί ακινητοποιήθηκαν επί τρεις σχεδόν μήνες. Μόλις στις 3 Δεκεμβρίου 1940 ο υδραγωγός ήταν έτοιμος. Κατόπιν τούτου ο Γκρατσιάνι αποφάσισε να ξεκινήσει την κατά της Αιγύπτου επίθεσή του στις 15 Δεκεμβρίου. Οι Βρετανοί όμως τον πρόλαβαν. Διαβάστε την συνέχεια στο history-point.gr