Με αυτά τα στοιχεία από την ΠΓΔΜ, μπορουν να μας αρνούνται δημοψήφισμα;

Στην πρόσφατη ομιλία του στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο της Θεσσαλονίκης ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε το μότο «όχι στη Μακεδονία του μίσους και του εθνικισμού», και «ναι στη Μακεδονία της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης». Άλλωστε, μόνιμα τον τελευταίο χρόνο ταυτίζει τη γενικευμένη και απόλυτα δικαιολογημένη λαϊκή αντίδραση στη Συμφωνία των Πρεσπών με ακροδεξιές αντιλήψεις. Δηλαδή, χαρακτηρίζει συλλήβδην ακραίους και εθνικιστές τα εκατομμύρια των Ελλήνων που αρνούνται την εκχώρηση της μακεδονικής πτυχής της εθνικής μας ταυτότητας.

Γράφει ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress

Ένας διακεκριμένος Έλληνας διπλωμάτης επί τιμή, που βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε προβληματισμένος και οργισμένος, σε δημόσια εκδήλωση, ότι «ερχόμενος από το αεροδρόμιο προς τη Θεσσαλονίκη τρόμαξα και ντράπηκα».

Δεν έδωσε περισσότερες διευκρινίσεις γι’ αυτή τη σιβυλλική αναφορά του, αλλά ήταν σαφές, από όσα είχε πει προ ολίγου στη διάλεξή του, ότι εννοούσε τις διχαστικές αφίσες, τα πανό και τα μπάννερς που είχαν τοποθετηθεί παντού για την ομιλία του πρωθυπουργού, και που ανάγκασαν μέχρι και τη δημοτική αρχή να κάνει μια περιορισμένης, βέβαια, έκτασης απομάκρυνσή τους.

Κάθε άποψη, λοιπόν, που δεν είναι συμβατή με την αλαζονική βεβαιότητα των κυβερνώντων ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και ορθότητα στην πολιτική τους παντού, αλλά ιδίως στο Σκοπιανό, λοιδορείται και εξοστρακίζεται ως φασιστική, ακροδεξιά, ως εκφράζουσα εθνικό ή πολιτικό μίσος και εθνικισμό.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας, και άλλων 24 πόλεων της χώρας, οι μαθητικές κινητοποιήσεις, οι αθρόες και καταλυτικές απαντήσεις «όχι στη Συμφωνία των Πρεσπών», και «δεν παραχωρούμε την Μακεδονία», οι διαδοχικές δημοσκοπήσεις σε ποσοστά άνω του 65%, οι εκατοντάδες καταγγελτικές ημερίδες και διαλέξεις για το θέμα, όλα αυτά δεν αρκούν για να συνετίσουν τη «φωτισμένη και πρωτοποριακή εμπροσθοφυλακή» των αριστερών ριζοσπαστών του ΣΥΡΙΖΑ.

Χωμένος μέχρι τον λαιμό στα γεωπολιτικά σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων, ο ΣΥΡΙΖΑ θυσιάζει πιθανότατα λόγω ιδεοληψιών ή από απόλυτη ιδιοτέλεια και προσδοκώμενο πολιτικό όφελος, τη μία και μοναδική Μακεδονία (ως ιστορική και πολιτιστική πραγματικότητα), τους μόνους πραγματικούς Μακεδόνες.

Η συγκέντρωση που διοργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη, προφανώς απέναντι στο συνέδριο της ΝΔ στην Αθήνα, αντανακλούσε τη λογική του «ή εμείς ή αυτοί» που εξήγγειλε πολλάκις ο κ. Τσίπρας και ο συνεργάτης του κ. Πολάκης.

Άραγε «Μακεδονία της δημοκρατίας» μήπως σημαίνει για το κυβερνητικό κόμμα μοιρασμένους Μακεδόνες; Με τον ίδιο τρόπο που σαφέστατα μέσα από την αμφισημία του δηλώνει και επιτρέπει το άρθρο 7, αλλά και όλη η Συμφωνία των Πρεσπών; Δηλαδή, άρνηση της εθνικής μοναδικότητας των Μακεδόνων ως τμήματος του Ελληνισμού εδώ και 3000 χρόνια και μέχρι σήμερα;

Μήπως σημαίνει ότι για να έχουμε καλή γειτονία (όπως ήδη συμβαίνει στην οικονομία και στη διακίνηση ανθρώπων) με το γειτονικό κράτος των Σκοπίων, πρέπει να τους εκχωρήσουμε ένα λαμπρό τμήμα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, γλώσσας αλλά και σύγχρονης πραγματικότητας;
Ας την ονομάσουν όπως θέλουν

Αν οι Σλάβοι των Σκοπίων διαμόρφωσαν μετά το 1944 και ιδίως το 1991, μια ξεχωριστή εθνική ταυτότητα διαφορετική από των Βουλγάρων και Σέρβων σλαβόφωνων γειτόνων τους, ας την ονομάσουν όπως θέλουν, πάντως όχι μακεδονική. Και αυτό είναι ανάγκη να γίνει για τους τρεις λόγους:

Πρώτον, το μακεδονικό κληροδότημα ήταν ανέκαθεν ελληνικό, ένα ελληνικό brand name, που έλαμψε σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, διαδίδοντας ελληνικό πολιτισμό και γλώσσα. Και αυτό διατηρήθηκε στον βασικό πυρήνα της γεωγραφικής Μακεδονίας σε όλους τους αιώνες έκτοτε. Με διαρκή ελληνική παρουσία, γλώσσα και πολιτισμό, κάτω από διαφορετικές κυριαρχίες: Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Οθωμανική και διάφορες άλλες παροδικές κατακτήσεις.

Άρα, καταχωρήθηκε, ήδη προ Χριστού, ως όνομα υπέρ του Ελληνισμού, με απόλυτη ταυτοποίηση. Οι άλλοι γειτονικοί ή σύνοικοι λαοί βρίσκονταν κυρίως στα εξωτερικά όρια της ιστορικής κλασικής Μακεδονίας, με διακριτή εθνική καταγωγή, γλώσσα και πολιτισμό: Σέρβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί, Τούρκοι και Βλάχοι (όσοι δεν ήταν ελληνίζοντες) κλπ και κανείς τους δεν ονομάστηκε «Μακεδόνας» συλλογικά μέχρι το 1944.

Δεύτερον, οι διαδοχικές απογραφές πληθυσμού το επιβεβαιώνουν. Άλλωστε, δημοκρατία σημαίνει κυρίως αρχή της πλειοψηφίας και σαφώς οι περισσότεροι κάτοικοι της γεωγραφικής Μακεδονίας είναι Έλληνες (2.400.000 περίπου).

Οι Σλάβοι των Σκοπίων που αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, είναι περίπου 1.230.000 ακόμη και αν θεωρούσαμε όλο το κράτος τους ως περιοχή της Μακεδονίας. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ισχύει, παρά μόνον για τις νότιες περιοχές του κράτους των Σκοπίων. Αλλά και οι Βούλγαροι της λεγόμενης Μακεδονίας του Πιρίν είναι πολύ λιγότεροι ακόμη.

Τρίτον, το ίδιο ισχύει και από άποψη γεωγραφικής έκτασης της λεγόμενης γεωγραφικής Μακεδονίας. Η ελληνική περιοχή, που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης ιστορικής Μακεδονίας (80%-90%), περιλαμβάνει τουλάχιστον το 52% της περιοχής που επιχειρούν στη σύγχρονη περίοδο να εμφανίσουν και να ονομάσουν ως Μακεδονία τα Σκόπια και οι υποστηρικτές τους.

Όλο το κράτος τους, όμως, είχε διαχρονικά άλλα ονόματα: Δαρδανία, Παιονία κλπ, και που αποτελεί περίπου το 38% της υποτιθέμενης συνολικής Μακεδονίας. Και βέβαια η βουλγαρική Μακεδονία είναι γύρω στο 10% αντιστοίχως.

Άρα, και με αυτή την πλαστή γεωγραφική κατανομή, η Ελλάδα και πάλι έχει τη σαφέστατη και απόλυτη πλειοψηφία με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ως δικαιώματα επί του μακεδονικού όρου. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ