ΜΑΧΗ ΚΟΝΙΤΣΑΣ 1947: Η μεγάλη στροφή στην πορεία του Εμφυλίου Πολέμου

Η μάχη της Κόνιτσας δεν ήταν ένα απλό συμβάν της τρίχρονης πολεμικής αναμέτρησης, που είναι πλέον γνωστή ως Ελληνικός Εμφύλιος. Αποτέλεσε σύγκρουση καταλυτικής σημασίας, σε πολιτικό κυρίως επίπεδο. Η ηρωική αντίσταση της μικρής και απομονωμένης φρουράς για περισσότερο από μία εβδομάδα οδήγησε σε ναυάγιο τα μεγαλεπήβολα όσο και ουτοπικά σχέδια του Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε μόλις συγκροτήσει την «προσωρινή δημοκρατική κυβέρνηση» και αναζητούσε εναγωνίως την έδρα της, αλλά και μέσω αυτής την αναγνώριση από τα «αδελφά» καθεστώτα.

Η Κόνιτσα όμως αποτέλεσε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Τα «λαοκρατικά» καθεστώτα, με πρώτη τη σταλινική Σοβιετική Ένωση, αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την προσωρινή κυβέρνηση του Ζαχαριάδη -πολιτική που ακολούθησαν μέχρι τέλους- αφήνοντάς τον έκθετο και απέναντι στους συντρόφους του, αλλά και σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, που στη συντριπτική του πλειοψηφία δεν συμμεριζόταν το «λαοκρατικό» του όραμα.

Το 1947 ήταν ένα από κρίσιμα έτη του Εμφυλίου. Ήταν έτος αποτυχιών για τον Ελληνικό Στρατό, τόσο λόγω απειρίας της ηγεσίας του -τουλάχιστον όσον αφορά τη μορφή του αγώνα που έπρεπε να δώσει- όσο και λόγω σοβαρών ελλείψεων σε πολεμικό υλικό. Οι αντάρτικες ομάδες του Μάρκου είχαν ισχυροποιηθεί αρκετά, ώστε να αρχίσουν να μετατρέπονται σε πραγματικό στρατό. Σημαντικός πολλαπλασιαστής ισχύος του ΔΣΕ ήταν η εξασφάλιση βάσεων επιχειρήσεων στην Πίνδο.

Με τον τρόπο αυτό ήταν εξασφαλισμένες οι γραμμές συγκοινωνιών με την Αλβανία του δολοφόνου των Ελλήνων Χότζα (βάση Ρούμπικ), τη Γιουγκοσλαβία του διεκδικητή της Μακεδονίας Τίτο (βάση Μπούλκες) και την αδύναμη ακόμη Βουλγαρία (βάση Μπεκοβίτσα). Ακόμη και αν πιέζονταν, άλλωστε, οι δυνάμεις του ΔΣΕ, μπορούσαν πάντοτε να καταφύγουν στα εδάφη των κρατών αυτών και να αναδιοργανωθούν εκεί που ο Ελληνικός Στρατός δεν μπορούσε να τους ακολουθήσει. Διαβάστε την συνέχεια στο history-point.gr