Lockheed Martin: Η δυνητική αγορά, των 500+ F-35 στην Ευρώπη… με την Ελλάδα μας κάπου “στο βάθος”

Μέσω συνέντευξης που παραχώρησε ο κος Steve Over, διευθυντής του τμήματος παγκόσμιας προώθησης του F-35 για λογαριασμό της κατασκευάστριας Lockheed Martin, γνωστοποίησε την πρόθεση της τελευταίας να καλύψει τις ανάγκες πολλών αεροπορικών δυνάμεων στη Γηραιά Ήπειρο, διαβλέποντας μία αγορά 500 τουλάχιστον μονάδων. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στο Flight Global, “δεν υπάρχει κυβέρνηση χώρας του ελεύθερου κόσμου με την οποία να μην συνομιλούμε για το F-35”. Με βάση τις δηλώσεις του ίδιου στελέχους, στόχος είναι η εξαγωγή 1000 μαχητικών του τύπου τα επόμενα 10 έως 15 χρόνια.

Σε ό,τι αφορά στην Ευρώπη, η κατασκευάστρια εταιρία θεωρεί ότι παρά το γεγονός της απόρριψης από τη Γερμανία του F-35 ως αντικαταστάτη του γηραιού Tornado, ανακοινώνοντας ως υποψηφιότητες για τον σκοπό αυτό τα F/A-18E/F και… Eurofighter-Typhoon, εξακολουθεί να υπάρχει προοπτική για το F-35 στην Luftwaffe, δεδομένου ότι το πρόγραμμα ανάπτυξης του FCAS στο οποίο επίσημα πλέον συμμετέχουν Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία, θα απαιτήσει περί τα 20 χρόνια για να αποδώσει καρπούς.

Σχετικά με τον φιλανδικό διαγωνισμό που αυτή την περίοδο “τρέχει” με αντικείμενο την αντικατάσταση των 62 μαχητικών F/A-18C/D, σύμφωνα με το JPO (Joint Program Office), πρόκειται να κατατεθεί πλήρης προσφορά για το F-35 τον ερχόμενο Αύγουστο. Η ίδια ακριβώς διαδικασία πρόκειται να γίνει και στην περίπτωση του διαγωνισμού της Ελβετίας περί το τέλος του 2019 και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο.

Παρά το γεγονός ότι οι Ελβετοί στον προγενέστερο διαγωνισμό που τελικά δεν προχώρησε στη φάση της υλοποίησης, λόγω αρνητικού αποτελέσματος ως προς την προμήθεια νέου μαχητικού ή όχι, το οποίο προέκυψε από δημοψήφισμα (!), είχαν επιλέξει το σουηδικό Gripen E.

Ο ελβετικός διαγωνισμός αποτελεί άλλο ένα ενδεικτικό γεγονός της επιμονής των Αμερικανών σε ζητήματα προώθησης και του συστηματικού επαγγελματικού τρόπου αντιμετώπισης κάθε πιθανής αγοράς στην υφήλιο…

Από εκεί και πέρα, ενδιαφέρον για το F-35 έχουν επιδείξει η Ελλάδα, η Πολωνία, η Ρουμανία και η Ισπανία. Οι δύο τελευταίες, σύμφωνα με τις δηλώσεις εκπροσώπων της Lockheed Martin, δεν έχουν ακόμη ανοίξει τα χαρτιά τους αποκαλύπτοντας τι ακριβώς έχουν σκοπό να κάνουν. Η Πολωνία, όπως έχουμε γράψει πρόσφατα έχει αιτηθεί την προμήθεια 32 μονάδων σε δύο παρτίδες των 16.

Σε ό,τι αφορά στη Βρετανία και την Ιταλία, τα πράγματα φυσικά είναι διαφορετικά. Η πρώτη είναι πραγματικά ισότιμος εταίρος στο πρόγραμμα, συμμετέχοντας ενεργά σε αυτό από τα αρχικά στάδια ανάπτυξης του αεροσκάφους (Level I partner), ενώ και η δεύτερη ως εταίρος Level II, έχει αποσπάει σημαντικό βιομηχανικό έργο παρά το γεγονός ότι έχει περικόψει τον αρχικά σχεδιαζόμενο αριθμό των 131 μονάδων που επρόκειτο να αποκτήσει σε 90.

Ακόμη και η Βρετανία δεν είναι βέβαιο ότι θα αποφασίσει την προμήθεια των 138 μονάδων που σχεδίαζε αρχικά… Φυσικά όλα αυτά συνδέονται άμεσα με το γεγονός ότι και οι δύο αυτές χώρες και σύντομα ενδεχομένως και η Σουηδία, εμπλέκονται στο πρόγραμμα ανάπτυξης του Tempest. Το οποίο θα μπορούσε να “κόψει” παραγγελίες μονάδων από το F-35.

Οι εκτιμήσεις της κατασκευάστριας του τελευταίου, βασίζονται στο γεγονός ότι και τα δύο μελλοντικά μαχητικά 6ης γενιάς της Ευρώπης, το FCAS και το Tempest, είναι αυτό ακριβώς… Μελλοντικά! Δηλαδή, η ανάπτυξή τους, μαζί με τις δοκιμές και την έναρξη της διαδικασίας μαζικής παραγωγής, είναι ένα σύνολο ενεργειών που θα απαιτήσει χρόνο τουλάχιστον δυο δεκαετιών.

Σε αυτό το διάστημα των 20 ετών το F-35 αποτελεί μία υπαρκτή, άμεσα προσβάσιμη και προηγμένη λύση κάλυψης των τρεχόντων επιχειρησιακών αναγκών και μάλιστα – σύμφωνα με δεσμευτικές εξαγγελίες της κατασκευάστριας – με συνεχώς μειούμενο κόστος.

Στόχος των Αμερικανών είναι ο μέγιστος δυνατός περιορισμός του κόστους αγοράς του F-35, αλλά και της υποστήριξης του μέσω των εξαγωγών. Είναι κάτι που έχουν επανειλημμένα κάνει στο παρελθόν με επιτυχία.

Πρώτα με το F-104G στη δεκαετία του ‘60 και κατόπιν και με το F-16. Η κατασκευάστρια εταιρεία τονίζει ότι από την αρχική παρτίδα παραγωγής (LOT1) το 2007, το κόστος ανά μονάδα για το F-35, έχει περιοριστεί κατά 60% και τα αεροσκάφη του LOT 14 από το 2020 θα τιμώνται κάτω από 80 εκατομμύρια δολάρια. Επανειλημμένη δέσμευση επίσης είναι, το κόστος ανά ώρα πτήσης να πέσει κάτω από τα 25.000 δολάρια.

Το αν η ελληνική Πολεμική Αεροπορία θα προχωρήσει στην απόκτηση του μαχητικού, θα εξαρτηθεί και από (γεω)πολιτικούς παράγοντες, με κύριο την εξέλιξη των σχέσεων ανάμεσα στην Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, που παρότι έχουν φθάσει στο όριο της ρήξης, η κατάσταση θα ξεκαθαριστεί στα τέλη Ιουνίου, μετά τη συνάντηση των προέδρων Τραμπ και Ερντογάν στην Ιαπωνία με την αφορμή της συνόδου των G20.

Η διαθεσιμότητα των αεροσκαφών, η επιθυμία της κατασκευάστριας να “κλειδώσει” την αγορά της Ελλάδας, αλλά και η εξέλιξη της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας για την ελληνική οικονομία που έχει σχεδόν μηδενίσει τις εξοπλιστικές δαπάνες, θα καθορίσει το αν και πόσο σύντομα θα πετάξουν F-35 στον ελληνικό ουρανό, για λογαριασμό της Πολεμικής Αεροπορίας. Στο θέμα αυτό όμως θα επανέλθουμε με πιο αναλυτικό δημοσίευμα, σε συνέχεια του παρόντος…