Κατευνάζοντας την Τουρκία και εκλιπαρώντας ΔΕΝ θα επιτύχουμε Ειρήνη

Αναγκαίο προαπαιτούμενο της ήδη 75 χρονης (1945-2020) ειρηνικής συνύπαρξης ως γειτόνων, φίλων και συνεταίρων των «προαιώνιων» εχθρών Γάλλων και Γερμανών, υπήρξε, βεβαίως, στην πράξη, η πολεμική ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και η ολοσχερής συντριβή του Χιτλερισμού. Έπρεπε (1) πρώτα να ηττηθεί το 1945, μέχρι και μέσα στο Βερολίνο από τους συμμάχους και να εξαλειφθεί από την Ευρώπη ο Ναζισμός, ώστε μετά από χρόνια ειρήνευσης και επούλωσης των πληγών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η συνεργασία να ευδοκιμήσει ως το επίπεδο συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ
ΠΗΓΗ: APOPSEIS

Έπρεπε (2) πρώτα να αυτο-ηττηθεί και να κατεδαφιστεί αναίμακτα ο σοβιετικός Κομμουνισμός για να καταρρεύσει, μετά από 45 χρόνια ύπαρξης, μέχρι επιπέδου αυτο-διάλυσης, το κομμουνιστικό κράτος της «Λαϊκής Δημοκρατίας» της Ανατολικής Γερμανίας, ώστε να πέσει το 1989 το διχοτομικό επί 28 χρόνια τείχος του Βερολίνου και να επιτευχθεί η «επανένωση» των δύο Γερμανιών… Έπρεπε(3) πρώτα να ηττηθεί ενόπλως από τους Βιετκόγκ ο αμερικανικός Ιμπεριαλισμός και το καθεστώς μαριονέτα της Σαϊγκόν του Νοτίου Βιετνάμ, ώστε να εξαλειφθεί μετά από 21 αιματηρά χρόνια η διχοτόμηση και να επιτευχθεί το ενιαίο κράτος του Βιετνάμ το 1975 και η Σαϊγκόν να ονομασθεί πόλη του Χο Στι Μινχ.

Έπρεπε (4) πρώτα να ηττηθεί και να καταρρεύσει αναίμακτα, κάτω από το βάρος της παγκόσμιας απομόνωσης, ως έμπρακτης διεθνούς αλληλεγγύης που πέτυχε ο μακροχρόνιος ανειρήνευτος αγώνας των μαύρων του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) με ηγέτη τον επί 27 χρόνια (ως το 1990) φυλακισμένο Νέλσον Μαντέλα, το ρατσιστικό καθεστώς Απαρτχάιντ της μειονότητας των λευκών της Νότιας Αφρικής, ώστε να υπάρξει από το 1994 το δημοκρατικό πολίτευμα («ένας άνθρωπος – μία ψήφος») της ενωμένης σε ένα κράτος μαύρων και λευκών χώρας. Αυτές και πλήθος άλλες, όμοιες και, τηρουμένων των αναλογιών, παραπλήσιες, ιστορικές και πολιτικές και εθνικές και κοινωνικές και οικονομικές και καθεστωτικές και γεωστρατηγικές, απολύτως ρεαλιστικές αλήθειες, παραβλέπουν επιμόνως ξεροκέφαλα οι διαδοχικές κυβερνήσεις και οι πολιτικές δυνάμεις σε Αθήνα και Λευκωσία, απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό.

– Καλλιεργώντας, εις εαυτούς και αλλήλους, και στον λαό και στον κόσμο, urbi et orbi, το πλήθος όλων εκείνων των μόνιμων και αθεράπευτων ψευδαισθήσεων τους ότι:

– Κατευνάζοντας την Τουρκία και εκλιπαρώντας τις συνομιλίες, τις διαπραγματεύσεις, τον διάλογο με το Κεμαλικό πρώτα και με το Ισλαμικό κατόπιν καθεστώς της Άγκυρας και τα ελεγχόμενα από το ίδιο όργανά του στο κατοχικό της καθεστώς στην Κύπρο, θα επιτύχουν (φενακίζονται) αμοιβαίως με την Τουρκία, αποδεκτή, ειρηνική και δίκαιη και λειτουργική λύση του Κυπριακού, του Αιγαιακού και τώρα του Ανατολικο-μεσογειακού προβλήματος, τα οποία – όλα ανεξαιρέτως – η τουρκική βουλιμία δημιουργεί, συντηρεί και επεκτείνει, με προεξάρχουσες τις πολεμικές της απειλές. Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή