Καταδρομικά τύπου Ticonderoga για το Πολεμικό Ναυτικό; Ας μη βιαζόμαστε καλύτερα…

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα του διαδικτυακού βραχίονα της “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ” που υπογράφεται από τον συνάδελφο Βασίλη Νέδο, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχε με Γερουσιαστές του αμερικανικού Κογκρέσου έθεσε το ζήτημα παραχώρησης στην Ελλάδα υπό απόσυρση από το αμερικανικό Ναυτικό (US Navy) καταδρομικών κλάσης Ticonderoga.

Για τα πλοία Bunker Hill, Mobile Bay, Antietam, Leyte Gulf, San Jacinto και Lake Champlain τα οποία αντιπροσωπεύουν τα πιο παλιά εν υπηρεσία πλοία του τύπου, έχει προταθεί ακύρωση του προγράμματος εκσυγχρονισμού. Μάλλον αποσύρονται τα Monterey, Vella Gulf και Port Royal.

Αποτελούν πλοία που έχουν συνοδευτικό – υποστηρικτικό ρόλο στο πλαίσιο των ομάδων μάχης των αμερικανικών αεροπλανοφόρων. Φέρουν εξαιρετικά αξιόλογο-προηγμένο οπλισμό και επιχειρησιακές δυνατότητες.

Δεν παύουν όμως να είναι πλοία που έχουν ναυπηγηθεί με άλλη φιλοσοφία, πολυδάπανα στην υποστήριξή τους και κατά συνέπεια θα αποτελούσαν λύση ανάγκης για το Πολεμικό Ναυτικό που κινείται με βάση διαφορετικά οικονομικά δεδομένα. Ωστόσο, ο παροξυσμός προκλήσεων της Τουρκίας, επιβάλουν προσαρμογές και αναθεωρήσεις, στο πλαίσιο των οποίων πολλά θα μπορούσαν να αλλάξουν.

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία απαρίθμησης των οπλικών συστημάτων που φέρουν, αναμένοντας την επίσημη θέση του Ναυτικού. Να ξεκαθαρίσει δηλαδή τη θέση του στο θέμα. Διότι μακάρι να είχαμε… και αεροπλανοφόρο και αντιτορπιλικά κατευθυνομένων βλημάτων Arleigh Burke ή εναλλακτικά τα καταδρομικά Ticonderoga.

Το κομβικό ζήτημα είναι αν μπορούμε να τα υποστηρίξουμε, να τα εντάξουμε και να επιχειρούν ομαλά στο πλαίσιο του ελληνικού Στόλου, χωρίς οι συμβιβασμοί που θα απαιτούνταν να υπονόμευαν τη συνολικότερη ισχύ του στόλου λόγω της αποστέρησης πολύτιμων κονδυλίων για τη διατήρηση της επιχειρησιακής του ετοιμότητας.

Το ζήτημα αυτό ΔΕΝ είναι απλό και χρήζει εξαιρετικά προσεκτικών χειρισμών. Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να συζητάμε επί παντός του επιστητού, λησμονώντας σταθερά ότι “money makes the [“naval” εν προκειμένω] world goes round“. Για κάποιον λόγο που μόνο το 90% του πληθυσμού κατανοεί, παρουσιάζεται μια απέχθεια αναγωγής των πιο απλών έως των πιο σύνθετων και φιλόδοξων σχεδίων στο “πορτοφόλι” που θα τα επιτρέψει, ή θα τα υποστηρίξει.

Σήμερα και πιο “αδύναμα” βαλάντια μπορούν να αγοράσουν μια Πόρσε ή μια Μερσεντές, αφού ο νόμος προσφοράς και ζήτησης έχει ρίξει πολύ χαμηλά τις τιμές αγοράς τους. Το θέμα είναι ότι ένα τέτοιο απόκτημα θα μπορούσε να αποδειχθεί σύντομα ότι θα απειλήσει ακόμα και τη βιωσιμότητα του νοικοκυριού που θα το αποφάσισε…