Καρυώτης-Συρίγος: 37 συναπτά έτη ελληνικής “θαλάσσιας” αδράνειας…

Ας ξεκινήσουμε με μία ιστορία που ανάγεται στο μακρινό 1983. Λίγους μήνες πριν, είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες της Τρίτης Συνδιασκέψεως για το Δίκαιο της Θάλασσας και είχε υπογραφεί από όλα τα κράτη του κόσμου η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (με την εξαίρεση των ΗΠΑ, της Τουρκίας, του Ισραήλ και της Βενεζουέλας).

Των Θεόδωρου Καρυώτη & Άγγελου Συρίγου
ΠΗΓΗ: SLpress

Η τότε ΕΟΚ βλέποντας τις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί με τη θέσπιση μίας νέας ζώνης, της ΑΟΖ που έφθανε έως 200 μίλια από τις ακτές, θέλησε να προφυλάξει την αλιεία των κρατών μελών. Ως γνωστόν, τα θέματα αλιείας ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της τότε ΕΟΚ και σημερινής ΕΕ.

Η Κομισιόν, με το άρθρο 6 του Κανονισμού 170/1983 περί θεσπίσεως κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων, ζήτησε από όλα τα κράτη μέλη να επεκτείνουν τις αλιευτικές τους ζώνες στα 12 ν. μίλια.

Εκείνη την εποχή πολλά ευρωπαϊκά κράτη δεν είχαν ακόμη υιοθετήσει ακόμη χωρικά ύδατα 12 μιλίων, όπως συνέβη αργότερα όχι μόνον στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον κόσμο με τη θλιβερή μοναξιά της χώρας μας. Το θέμα της θεσπίσεως αλιευτικής ζώνης 12 ν.μιλίων πέρασε εντελώς απαρατήρητο στην Ελλάδα.

Τον Δεκέμβριο του 1992, η Κομισιόν επανήλθε στο θέμα και με έναν νέο κανονισμό, τον 3760/92 και προέτρεψε εκ νέου τα κράτη-μέλη να επεκτείνουν τις εθνικές ζώνες αλιείας στα 12 μίλια. Η πρόταση της ΕΕ χάθηκε και πάλι στα συρτάρια κάποιων ειδικών στην Ελλάδα, χωρίς ποτέ να ακουσθεί στον δημόσιο διάλογο.

Το ίδιο συνέβη και το 2002 οπότε η ΕΕ ξαναζήτησε με τον κανονισμό 2371/2002 να διατηρηθούν «οι κανόνες που ισχύουν σχετικά με τον περιορισμό της πρόσβασης σε πόρους στις ζώνες των 12 ναυτικών μιλίων των κρατών μελών» μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2012.

Ο τελευταίος εν ισχύι κανονισμός της ΕΕ σχετικά με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική είναι ο 1380/2013. Στο άρθρο 20 προβλέπεται ρητώς ότι «τα κράτη μέλη μπορούν να λαμβάνουν μέτρα… για τη διατήρηση και τη διαχείριση αποθεμάτων ιχθύων καθώς και … θαλάσσιων οικοσυστημάτων εντός 12 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης τους».

Ελληνική αδράνεια 37 ετών
Βλέπουμε ότι επί 37 χρόνια η ΕΟΚ αρχικά και η ΕΕ στη συνέχεια, ζητά ανά δεκαετία από τα κράτη μέλη της να προστατεύσουν τους αλιευτικούς πόρους σε απόσταση 12 μιλίων από τις ακτές. Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις που ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ