Κάποιοι στην Αθήνα εξωραΐζουν την Τουρκία και ενοχοποιούν την Κύπρο

Τον κίνδυνο να βρεθεί διχασμένο το μέτωπο Αθήνας-Λευκωσίας μπροστά στην πρωτόγνωρη και ζωτικής σημασίας κρίση που προδιαγράφει η τουρκική αναθεωρητική πολιτική στην περιοχή, δημιουργεί η ανακύκλωση παλαιών στερεότυπων ότι «για όλα φταίνε οι Κύπριοι». Και η επίσκεψη σήμερα του Ν. Δένδια στην Λευκωσία και οι συνομιλίες με τον Ν. Αναστασιάδη και τον Ν. Χριστοδουλίδη δίνουν την ευκαιρία να δοθεί απάντηση και να διαλυθεί κάθε σκιά.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
ΠΗΓΗ: LIBERAL

Το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά εμφανίζονται τέτοιου είδους δημοσιεύματα τα οποία επιχειρούν να προσεγγίσουν επιφανειακά τα ελληνοτουρκικά και σε μια προσπάθεια εξωραϊσμού της Τουρκίας αποδίδουν την ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν όχι στον επεκτατισμό και αναθεωρητισμό της Τουρκίας αλλά στο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της και δεν παραμένει κράτος μειωμένης κυριαρχίας που θα λειτουργεί κατόπιν αδείας του Σουλτάνου.

Προσφάτως μάλιστα υπήρξαν και δημοσιεύματα από συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο, ότι η τελευταία κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προκλήθηκε από την «μη αξιόπιστη» στάση της Ελλάδας να συνάψει την Συμφωνία με την Αίγυπτο, ενώ επρόκειτο να γίνουν διερευνητικές επαφές.

Είναι η ίδια λογική εξωραϊσμού της Τουρκίας και αυτοενοχοποίησης της Ελλάδας, καθώς στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν διαβλέπουν ότι η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας δεν είναι αντανακλαστική σε ελληνικές κινήσεις αλλά είναι στρατηγική επιλογή και συγχρόνως θεωρούν ότι επειδή η Τουρκία απλώς ανέβαλε την υλοποίηση μιας παράνομης NAVTEX, η Ελλάδα σαν αντάλλαγμα έπρεπε να αναστείλει επ’ αόριστον την άσκηση κρίσιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Σε ό,τι αφορά στην ενοχοποίηση της Κύπρου, το ιδεολόγημα αυτό έχει τις ρίζες του αρκετές δεκαετίες πριν όταν η δεύτερη φάση του ξεριζωμού του Ελληνισμού από την Τουρκία το 1964 αποδόθηκε στα γεγονότα της Κύπρου και στην προσπάθεια του Μακάριου για αλλαγή του Συντάγματος και όχι στην πραγματική αιτία, στην απόφαση δηλαδή της Τουρκίας η οποία εφαρμόσθηκε σταδιακά ήδη από την δεκαετία του ’50 (και κορυφαία στιγμή το πογκρόμ του 1955) για την εξαφάνιση των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Έτσι κυρίως μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν στο οποίο η τότε πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα είχε επενδύσει πολιτικά (αφού το κόστος θα το κατέβαλλε η κυπριακή ηγεσία και ο κυπριακός ελληνισμός), άφησε ανοικτούς λογαριασμούς των υποστηρικτών του Σχεδίου και ότι αυτό αντιπροσώπευε τότε, με την Κύπρο και τον κυπριακό ελληνισμό.

Δεν συγχώρησαν μάλιστα στον Τάσο Παπαδόπουλο ότι όχι μόνο τίναξε στον αέρα το δημοψήφισμα με την δημόσια αντίθεση του στο Σχέδιο Ανάν, αλλά και επειδή έβαλε τις βάσεις για την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Κύπρου με τις γειτονικές χώρες και άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων με την αδειοδότηση ερευνών σε περιοχές της ΑΟΖ της Κύπρου που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της κυπριακής Δημοκρατίας.

Μια πολιτική που ακολούθησε και ο Δ. Χριστόφιας και ο Ν. Αναστασιάδης, με τους τελευταίους μάλιστα να υποβάλουν συγκεκριμένες προτάσεις για τον διαμοιρασμό των όποιων εσόδων, με την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή