Ήττα στις Βρυξέλλες; Ζητήματα για τη φιλοσοφία της ελληνικής διπλωματίας

Λύστε μου σας παρακαλώ μια απορία: Πόσο χαλβάς πρέπει να είναι ένας μέτοχος μειοψηφίας, ισχνής έστω, που παρίσταται σε ένα διοικητικό συμβούλιο, με πλήρες δικαίωμα βέτο για όλα τα θέματα της ημερήσιας διάταξης και δεν είναι σε θέση να ανταλλάξει την συναίνεση του με την κάλυψη των δικών του ατομικών αξιώσεων;

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
ΠΗΓΗ: HELLAS JOURNAL

Πόσο μπούφος πρέπει να είναι για να του σερβίρουν ένα κείμενο πασιφανώς απαράδεκτο, που αν το δεχόταν δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στην έδρα του παρά μόνο με περούκα κι αντί να στυλώσει τα πόδια και να μπλοκάρει το συμβούλιο επ΄αόριστον, τρώγοντας ακόμη και τους καφέδες των άλλων στο κεφάλι, χαζογελάει, παρακαλάει τον μέτοχο πλειοψηφίας να του αλλάξει τρεις ασήμαντες λέξεις στο ανακοινωθέν και στο τέλος δηλώνει «βαθιά ικανοποιημένος»;

‘Η χαλβάς ή μπούφος είναι, ή πονηρούλης μιλημένος και εξωνημένος, που παριστάνει τον ανεξάρτητο μέτοχο, αλλά στην πράξη έχει πουληθεί και υποδύεται τον λαγό του μετόχου πλειοψηφίας.
Δυστυχώς αυτά τα ερωτήματα μου ήρθαν στο μυαλό βλέποντας την τόσο προβλέψιμη και απόλυτα αξιοθρήνητη ελληνική «διαπραγμάτευση» στη Σύνοδο Κορυφής. Απάντηση καθαρή δεν έχω, φοβάμαι όμως ότι εδώ αναδύεται ένα ολόκληρο ζήτημα φιλοσοφίας της «διπλωματίας Μητσοτάκη».

Γιατί αν η προηγούμενη κυβέρνηση, του «cool Aλέξη», έδινε προς τα έξω την εικόνα ενός αστοιχείωτου περί τα διεθνή, «τσάμπα μάγκα», πολύ φοβούμαι ότι ετούτη εδώ, η σημερινή, του Μωυσή, βγάζει μια κακομοιριά ταλαίπωρου πλασιέ, που πασχίζει να τα ξεπουλήσει όλα σε τιμή ευκαιρίας. Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή