ΗΠΑ: Το κρίσιμο think tank CAP των Δημοκρατικών, η πολιτική Μπάιντεν για την Τουρκία και οι ελληνικές “γκέλες”

Κι ενώ στην Ελλάδα ασχολούμαστε με τα “απόνερα” της μετάβασης εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, γράφοντας καθένας από εμάς “το μακρύ του και το κοντό του” για το πως θα κινηθεί απέναντι στην Τουρκία και συνολικότερα την περιοχή της ΝΑ Ευρώπης ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, οι πραγματικά συστηματικοί παρατηρητές των ελληνοαμερικανικών και των τουρκοαμερικανικών σχέσεων είχαν αλλού στραμμένη την προσοχή τους… Η εμπειρία του παρελθόντος τους είχε οδηγήσει στο να παρακολουθούν διαρκώς “δεξαμενές σκέψεις” (think tanks) που έχουν παραδοσιακά σχέση επηρεάζοντας καθοριστικά την πολιτικοί των προέδρων που προέρχονται από το Δημοκρατικό Κόμμα. Στην περίπτωση των Δημοκρατικών και πάντα με βάση την εμπειρία, νούμερο ένα “στόχος” ήταν το “Center for American Progress” (Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο)…

Υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Τον Δεκέμβριο του 2008, κατά τη μετάβαση από την προεδρία Τζορτζ Μπους του νεότερου σε αυτή του Μπάρακ Ομπάμα, το ίδιο Κέντρο είχε δημοσιεύσει μελέτη των Spencer P. Boyer και Brian Katulis με τίτλο “The Neglected Ally” (Ο Παραμελημένος Σύμμαχος). Ορθώς καταλάβανε κατά πάσα πιθανότητα οι περισσότεροι… Αναφερόταν στην Τουρκία! Με βάση δε την εμπειρία, όσα γράφτηκαν σε εκείνη τη μελέτη αποδείχθηκε ότι ακολουθήθηκαν σχεδόν κατά γράμμα από τον Ομπάμα και το Επιτελείο του.

Η μελέτη αυτή ήταν δημόσια και ακολουθήθηκε τόσο ευλαβικά από την κυβέρνηση Ομπάμα, που είναι πραγματικά να απορεί κανείς, πως το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών απέτυχε να αντιληφθεί ότι αποτελούσε τη “Βίβλο” της πολιτικής των Αμερικανών απέναντι στους Τούρκους. Η απουσία θεσμών για συλλογή πληροφοριών, μελέτη και χάραξη ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με την επεξεργασία σεναρίων δράσης για κάθε ενδεχόμενο (contigency planning) έτοιμα προς χρήση, είναι φυσικό να έχει συνέπειες. Το πιο τρομερό όλων είναι όμως ότι η ελληνική πολιτική τάξη, εξακολουθεί να δείχνει πως δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη…

Η μελέτη αυτή επέλεγε τη μέθοδο του… “παρανοϊκού αυτομαστιγώματος“, καταλογίζοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες την ευθύνη για το ότι η Τουρκία του Ερντογάν αρνήθηκε να βοηθήσει τις ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ το 2003, μπλοκάροντας την πρόσβαση των αμερικανικών δυνάμεων από τα σύνορα Τουρκίας-Ιράκ.

Ξεχνώντας βολικά ότι οι Τούρκοι είχαν δώσει από το 2002 άδεια ανάπτυξης σε 2.200 στρατιώτες της 1ης Μεραρχίας Πεζικού για να αναλάβουν το δύσκολο έργο της λογιστικής υποστήριξης για τα αμερικανικά και τα συμμαχικά στρατεύματα που θα συμμετείχαν στην επιχείρηση. Αναπτύχθηκαν εκεί τον Ιανουάριο του 2003. Το μήκος των τουρκοϊρακινών συνόρων είναι 700 χιλιόμετρα, οπότε η προετοιμασία και η εξασφάλιση του ελέγχου δεν ήταν απλή υπόθεση…

Από αμερικανικής πλευράς, οι μονάδες που κινητοποιήθηκαν για την εισβολή ήταν η περίφημη 4η “ψηφιακή” Μεραρχία Πεζικού (4th Infantry Division) με έδρα το “Fort Hood” στο Τέξας και η 173η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία (173d Airborne Brigade) που έδρευε στη Βιτσέντζα της Ιταλίας.

Με απλά λόγια, οι Τούρκοι πρώτα έβαλαν τους Αμερικανούς να κάνουν τα έξοδα και να μετακινήσουν δυνάμεις στα σύνορα Τουρκίας-Ιράκ και στη συνέχεια ενεπλάκησαν με τη γνωστή εκβιαστική τους τακτική για να αποσπάσουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεάν βοήθεια, αλλά και πολιτικά ανταλλάγματα, τα οποία συχνά πυκνά στρέφονταν κατά των εθνικών συμφερόντων του Ελληνισμού, δηλαδή της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας…

Αυτή η τακτική εξόργισε το επιτελείο των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτον (Μπους, κυρίως όμως ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένεϊ, ο ΥΠΑΜ Ντόναλντ Ράμσφελτ, ο υφυπουργός του Πολ Γούλφοβιτς και ο σύμβουλος, αποκαλούμενος και ως “άρχων του σκότους” Ρίτσαρντ Περλ) με αποτέλεσμα η επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ να θεωρείται ότι ξεκίνησε τότε.

Τούτων λεχθέντων, δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη αιτιολόγηση ο όρος “παρανοϊκό αυτομαστίγωμα” που επιλέξαμε για την περιγραφή του άρθρου του 2008, με το οποίο συμβούλευαν την κυβέρνηση Ομπάμα να συμπεριφερθεί επί της ουσίας δουλικά απέναντι στην Τουρκία! Κι έτσι έγινε, με τον Ομπάμα να ζητά από τον Ερντογάν, μέχρι και συμβουλές για την ανατροφή των θυγατέρων του. Οποία κατάντια… Θα επαναληφθούν τα φαινόμενα αυτά;

Τα ανωτέρω ελέχθησαν ως εισαγωγή στη νέα μελέτη που δημοσίευσε το “Center for American Progress” για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, καθώς δεδομένης της προϊστορίας, υπάρχουν επαρκείς αποχρώσες ενδείξεις που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα ληφθεί -το λιγότερο- σοβαρά υπόψη από το Επιτελείο διεθνώς σχέσεων του Τζο Μπάιντεν.

Δηλαδή, τον υπουργό Άμυνας, στρατηγό Λόιντ Όστιν, τον επικεφαλής του State Department Άντονι Μπλίνκεν, τον νέο επικεφαλής της CIA διπλωμάτη καριέρας Γουίλιαμ Μπερνς, την επικεφαλής της κοινότητας πληροφοριών (intelligence community) των ΗΠΑ (DNI: Director of National Intelligence) Έιβριλ Χάινς, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (NSC: National Security Council) κ.λπ.

Ποια είναι η πρώτη αίσθηση για τη μελέτη την οποία θα παρουσιάσουμε στην επόμενη ανάρτηση; Ότι φροντίζει να μην αναφερθεί καθόλου σε αυτή του 2008. προφανώς διότι αποδείχθηκε απελπιστικά λανθασμένη! Σημαίνει τότε αυτό ότι η φετινή βάζει τα πράγματα στη θέση τους και η πολιτική των ΗΠΑ θα αποδώσει “τα του καίσαρος των Καίσαρι”; Περιφρουρώντας πάνω από όλα το κύρος της Ουάσιγκτον ως ηγέτιδα δύναμη παγκοσμίως, αλλά και τον αυτοσεβασμό να μην επιτρέπει την εκδήλωση εκβιαστικών συμπεριφορών από ηγέτες τύπου Ερντογάν;

Δυστυχώς όχι! Παρότι πρόκειται για μια πολύ πιο λογική ανάλυση που αναφέρει πολλά καταδικαστικά για την Τουρκία στοιχεία, στο επίπεδο των συμπερασμάτων πάσχει χαρακτηριστικά… Στις προτάσεις πολιτικής διακρίνονται έντονα ουτοπικές προσδοκίες για την Τουρκία, προδίδοντας είτε μη επαρκή γνώση είτε την επικράτηση βολικών ψευδαισθήσεων, πάντα στο πλαίσιο του αγαπημένου αμερικανικού μύθου περί της “αναντικατάστατης Τουρκίας“!

Το πρόβλημα είναι σε ποιον βαθμό η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πειθαρχήσει στη μελέτη αυτή, επαναλαμβάνοντας λάθη της περιόδου Ομπάμα που επέλεξε να χρησιμοποιήσει απολύτως την αντίστοιχη του 2008, “φλερτάροντας” συνεχώς την Τουρκία και κολακεύοντας το ήδη υπερτροφικό “εγώ” του Ερντογάν, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι είναι ηγέτης του βεληνεκούς αυτών της Ρωσίας και της Κίνας…

Ως αποτέλεσμα είχε το να τροφοδοτηθεί έτει περεταίρω στην Άγκυρα η πεποίθηση περί της απολύτου καταλληλότητας της εκβιαστικής πρακτικής στην αντιμετώπιση της Ουάσιγκτον, που δεν έχει εναλλακτική στον έλεγχο του τουρκικού γεωγραφικού χώρου! Φέρνοντας τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που οι ΗΠΑ προσδοκούσαν… Ακολουθεί εντός ολίγου ανάρτηση με την πιο αναλυτική παρουσίασης της μελέτης.