Η συνάντηση Τραμπ με Ερντογάν στην Ιαπωνία θα κρίνει πολλά… αν όχι όλα

Αυτή η εβδομάδα χαρακτηρίζεται «καυτή» διπλωματικά. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα γίνει ένα άνευ προηγουμένου «ξεκαθάρισμα» στις σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία. Ο Ταγίπ Ερντογάν -σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση- θα συναντηθεί με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν και άλλους έξι ξένους ηγέτες στην Ιαπωνία, και μετά τις συναντήσεις αυτές θα γνωρίζουμε τι θα συμβεί με την αγορά των S-400, και αν αυτή η αγορά θα οδηγήσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις στην απόλυτη ρήξη.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Από αυτές τις συναντήσεις εξαρτάται η τακτοποίηση και άλλων θεμάτων, καθώς η απειλή του Ερντογάν εναντίον της Κύπρου, που αποτελεί κυπριακό έδαφος, μπορεί να αλλάξει τους όρους του διπλωματικού και στρατηγικού παιγνιδιού. Ο Αμερικανός πλανητάρχης έχει στο μυαλό του το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα, τη Συρία και ένα σωρό άλλα προβλήματα, που τον απασχολούν, και δεν προβλέπεται να ασχοληθεί με την μικρή Κύπρο.

Όμως, μπορεί να συμβεί και το αδιανόητο. Ζούμε στον αστερισμό του «απρόβλεπτου» και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε που κολλά και πόση επιρροή έχει για την Αμερική ο στρατηγικός ρόλος της Κύπρου και τα αποθέματα φυσικού αερίου που ανακάλυψε η Exxon Mobil. Εάν οι πληροφορίες είναι ορθές, η Κύπρος μπορεί να χρειάζεται προστασίας από τους Αμερικανούς.

Αλλά πάντα το πρόβλημα -ακόμα και τώρα που οι δύο χώρες δεν συνομιλούν- είναι το γνωστό: πως θα το πάρει η Τουρκία αν οι Αμερικανοί πράξουν αυτά που είναι υποχρεωμένοι; Διότι η προσφορά του νησιού στις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις και τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, είναι ανεκτίμητη…

Πέραν των παραπάνω, δικαιολογημένα προκαλεί ικανοποίηση η ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δίνουμε και κάποια εύσημα, διότι κάποιοι δικοί μας άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους καλύτερα απ’ ότι περιμέναμε.

Πρώτα στους υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας και της Κύπρου και στους διπλωμάτες των δύο χωρών που ξεπέρασαν εαυτούς. Η προσπάθεια τους ανταμείφθηκε. Πρόσφεραν μεγάλη εθνική υπηρεσία και πρέπει να τους αναγνωριστεί. Εδώ το θέμα δεν είναι κομματικό, αλλά ξεκάθαρα εθνικό.

Αναγνωρίζουμε βεβαίως τις προσπάθειες του πρωθυπουργού της Ελλάδας και του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλοι έδωσαν μεγάλη μάχη και η απειλή για βέτο ήταν απόλυτα σωστή. Και ο κ. Τσίπρας και ο κ. Αναστασιάδης αντιλήφθηκαν νωρίς ότι τη νίκη από την ήττα την χώριζε μία κλωστή. Οπότε δεν είχαν καμία άλλη επιλογή παρά να ασκήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα τους και να αντιπαρατεθούν στα ίσια με τους φίλους της Τουρκίας.

Ειλικρινά: Πως μπορούν να ανήκουν στη δημοκρατική Ευρώπη αυτοί οι ηγέτες που υποστήριξαν τον δικτάτορα Ταγίπ Ερντογάν; Καλή δουλειά έκανε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με τους δεξιούς ηγέτες της Ευρώπης, μερικοί εκ των οποίων είναι γνωστοί «ερντογολάγνοι»…

Απ’ εδώ και πέρα απαιτείται μεγάλη προσοχή, διότι οι Ευρωπαίοι μας έχουν συνηθίσει να προτιμούν τα εθνικά συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα της ενωμένης Ευρώπης. Εκτός εάν… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ