Η Πολεμική Αεροπορία μπορούσε να πλήξει τον ΑΤΤΙΛΑ… να αλλάξει πολλά

Η ανακήρυξη της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 δεν έβαλε τέλος στα σχέδια της Τουρκίας για διχοτόμηση της νήσου και έλεγχο των Τουρκοκυπρίων. Αυτά τέθηκαν σε εφαρμογή το 1974 όταν δυνάμεις της εισέβαλαν στην Κύπρο και στη συνέχεια κατέλαβαν το 37% του νησιού (Αττίλας Ι, 20-23 Ιουλίου και Αττίλας ΙΙ, 14-16 Αυγούστου 1974). Στη διάρκεια των τουρκικών επιχειρήσεων, οι ελλαδικές και ελληνοκυπριακές δυνάμεις υπερασπίστηκαν το νησί, δίχως την παραμικρή αεροπορική κάλυψη.

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΛΑΓΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διέθετε Πολεμική Αεροπορία και έτσι μόνο η Ελλάδα θα μπορούσε να παράσχει αυτή τη συνδρομή. Όμως, η μοναδική επιχείρηση της Πολεμικής Αεροπορίας υπήρξε η άκρως ριψοκίνδυνη αποστολή 12 μεταγωγικών NORD 2501 Noratlas της 354 Μοίρας, τα οποία στις 21 Ιουλίου μετέφεραν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας την Α’ Μοίρα Καταδρομών (Επιχείρηση “Νίκη”) με απώλειες –από φίλια πυρά– τεσσάρων Ελλήνων αεροπόρων, 29 Καταδρομέων και τριών αεροπλάνων.

Η επιχείρηση αυτή παρά τις απώλειες υπήρξε επιτυχής αφού ενίσχυσε τις επίγειες δυνάμεις που υπερασπίζονταν τη Λευκωσία με σημαντικό αριθμό καταδρομέων. Γιατί δεν έδρασαν στην Κύπρο και τα ελληνικά πολεμικά αεροπλάνα πρώτης γραμμής, δηλαδή μαχητικά/βομβαρδιστικά; Αν αυτό είχε συμβεί, θα μπορούσε να υπάρξει διαφορετικό αποτέλεσμα υπέρ των Ελλήνων στις χερσαίες επιχειρήσεις;

Η πρώτη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1964 ήταν αποκλειστικά αεροπορικού χαρακτήρα με εναέριους βομβαρδισμούς Ελληνοκυπρίων στην Τιλλυρία και των ελληνικών ακταιωρών “Φαέθων” και “Αρίων”.

Αν και τότε οι Τούρκοι δεν έκαναν απόβαση στο νησί διαφάνηκε καθαρά ότι η Τουρκική Αεροπορία υπερτερούσε σημαντικά σε σχέση με την Ελληνική σε αριθμό αεροσκαφών αλλά και τεχνολογικά –όσον αφορά μαχητικά/βομβαρδιστικά– αφού διέθετε πιο σύγχρονους τύπους.

Η Ελληνική Αεροπορία είχε τότε τα παρωχημένα F-84F, G, F-86D, M(Ε), ενώ οι Τούρκοι είχαν ήδη παραλάβει τα πρώτα αεροσκάφη της δεύτερης φάσης της 1ης γενιάς μαχητικών που έπιαναν ταχύτητες 2 machi, δηλαδή τα πρώτα υπερηχητικά, F-104G και F-5. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ξεκίνησε ένα σημαντικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Ελληνικής Αεροπορίας με την απόκτηση υπερηχητικών μαχητικών αεροπλάνων.

Μια προχωρημένη κίνηση
Όμως, η αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας στο αεροπορικό όπλο θα μπορούσε να εξισορροπηθεί με το τεχνολογικό προβάδισμα έστω και ενός μικρότερου αριθμού μαχητικών δεύτερης γενιάς που η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία τότε δεν διέθετε. Τέτοιος τύπος ήταν το νέο μαχητικά McDonnell Douglas F-4E Phantom II.

Έτσι, το 1965 η Ελλάδα ζήτησε να προμηθευθεί από τις ΗΠΑ F-4E που είχαν αρχίσει να βγαίνουν από τη γραμμή παραγωγής μόλις τρία χρόνια πριν. Η αγορά δεν πραγματοποιήθηκε τότε για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Για να καταλάβουμε πόσο προχωρημένη υπήρξε αυτή η κίνηση της Ελλάδας για την εποχή της, ήταν σαν να αιτούνταν το 2009 την απόκτηση F-35 που ξεκίνησαν να παράγονται το 2006!

Τελικά, η αγορά των “Φάντομ” πραγματοποιήθηκε το 1972 από τη χούντα του Παπαδόπουλου. Στις αρχές του 1974, το νέο δικτατορικό καθεστώς του Ιωαννίδη παρήγγειλε από τη Γαλλία Mirage F1C και από τις ΗΠΑ, A-7E Corsair που όμως έφθασαν στην Ελλάδα μετά την κυπριακή τραγωδία.

Τα πρώτα μαχητικά αεροσκάφη δεύτερης γενιάς (τύπου F-4Ε) της Πολεμικής Αεροπορίας έφθασαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1974. Ήταν το κυριότερο όπλο που θα μπορούσε να απειλήσει σοβαρά τυχόν τουρκική εισβολή στην Κύπρο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ