Φον Μανστάιν: Από θήραμα, θύτης, απόπειρα περικύκλωσης και θρίαμβος

Στις 22 Ιουνίου 1941 τα πυροβόλα βρόντηξαν για πρώτη φορά στα καθορισθέντα από το 1939 γερμανοσοβιετικά σύνορα. Οι δύο ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές του πλανήτη βρέθηκαν αντιμέτωπες σε μια κολοσσιαία σύγκρουση που, όπως είχε προφητεύσει ο Χίτλερ, έκανε τον κόσμο να κρατήσει την ανάσα του.

Οι γερμανικές δυνάμεις προέλασαν ταχέως εντός του σοβιετικού εδάφους και με μια σειρά από επιτυχημένους εγκλωβισμούς σύντριψαν τον όγκο των σοβιετικών δυνάμεων. Στα τέλη Αυγούστου του 1941 η ανώτατη γερμανική ηγεσία βρέθηκε ενώπιον ενός διλήμματος. Δύο δρόμοι ανοίγονταν μπροστά της, ο δρόμος προς την Μόσχα και ο δρόμος προς την Ουκρανία, τη μεσημβρινή Ρωσία.

Οι Γερμανοί διάλεξαν τον Νότο και διέλυσαν τους Σοβιετικούς στις μάχες του Κιέβου και του Ουμάν. Αμέσως μετά οι Γερμανοί στράφηκαν προς Νότο. Τον Σεπτέμβριο του 1941, η 11η Στρατιά, υπό την ηγεσία ενός πολλά υποσχόμενου στρατηγού, του Έριχ φον Μάνσταϊν, ανέλαβε την αποστολή να καταλάβει την Κριμαία. Η 11η Στρατιά κατέλαβε εύκολα τη χερσόνησο της Κριμαίας, εκτός από τη Σεβαστούπολη.

Ο Χίτλερ επέμενε ιδιαίτερα, όχι αδικαιολόγητα, ότι η κατάληψη της Κριμαίας ήταν ζωτικής σημασίας για τη Γερμανία, γιατί από εκεί η Ερυθρή Αεροπορία μπορούσε να πλήξει τις πολύτιμες ρουμανικές πετρελαιοπηγές. Ήδη από τον Ιούνιο του 1941 η Ερυθρή Αεροπορία είχε εκτελέσει επιδρομές κατά του Πλοέστι με αποτέλεσμα την απώλεια 11.000 τον. πετρελαίου. Το «αεροπλανοφόρο» της Κριμαίας, όπως έλεγε ο Χίτλερ, έπρεπε να πέσει. Διαβάστε την συνέχεια στο History-point.gr