Εξοπλιστικά: Τώρα που εμπλεκόμενοι αθωώνονται, να ξαναδούμε τους ρόλους κάποιων… λόγια και έργα;

“Η λεγόμενη Στρατιωτική Οικονομική Εισαγγελία, την οποία δημιούργησε ο Πάνος Καμμένος, «ξηλώνεται» άμεσα με εντολή Νίκου Παναγιωτόπουλου. Η υπηρεσία αυτή είχε συσταθεί δήθεν με στόχο να ελέγξει τις συμβάσεις των εξοπλιστικών. Ο λόγος που ο νυν υπουργός διέταξε τη διάλυσή της είναι, όπως είπε, ότι η υπηρεσία είχε συσταθεί με στόχο να ασκεί διώξεις. «Άλλο υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου του υπουργείου Άμυνας και άλλο Στρατιωτική Οικονομική Εισαγγελία που δημιούργησε ο Καμμένος» έλεγε ο κ. Παναγιωτόπουλος.”

Αυτή την προ εβδομάδας είδηση τη θυμηθήκαμε μετά τις αποκαλύψεις που περιέχονται στη δήλωση του γνωστού Σάμπυ Μιωνή, σύμφωνα με την οποία κατηγορείται -από τον ίδιο- η εισαγγελέας Τουλουπάκη για την απόκρυψη κρισίμου εγγράφου που οδήγησε σε διώξεις. Κάνει λόγο και για εγκληματική συμμορία.

Αν και θα πρέπει αν γίνει σαφές αφενός ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά και ότι καθένας είναι αθώος μέχρι της αποδείξεως του εναντίου, η είδηση του Σαββατοκύριακου που αφορά το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και τα εξοπλιστικά προγράμματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, αποκτά ασφαλώς ξεχωριστό ενδιαφέρον. Διότι συνήθως όπου υπάρχει καπνός…

Τι θα πρέπει να διαβάσουμε λοιπόν “πίσω” από την απόφαση του ΥΕΘΑ Νίκου Παναγιωτόπουλου; Ότι η Στρατιωτική Οικονομική Εισαγγελία που καταργείται, δεν επιτέλεσε τον ρόλο της, αυτόν που της είχε ανατεθεί στα χαρτιά. Στη θεωρία δηλαδή… Και ποιος ήταν αυτός ο ρόλος θεωρητικά; Η κάθαρση!

Άρα καταργείται, είτε διότι απέτυχε παταγωδώς στην προσπάθειά της είτε διότι στην πραγματικότητα, αυτή καθαυτή η απόφαση σύστασής της είχε αλλότρια κίνητρα. Τι κίνητρα; Πολιτικά και ενδεχομένως άλλα. Τα οποία παρότι συζητούνται δεν μπορούν -από εμάς τουλάχιστον- να τεκμηριωθούν. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Σε κάθε περίπτωση ακούγεται πολύ ωραία επικοινωνιακά η κάθαρση. Ποιος να τολμήσει να πει όχι! Ταυτιζόταν μια χαρά και με το κοινό στερεότυπο ότι εξοπλισμοί και διαφθορά είναι δυο έννοιες που πάνε μαζί. Οπότε ποιο ήταν το σκεπτικό; Θα φτιάξουμε την “εισαγγελία” και θα την ελέγχουμε ως πολιτικοί προϊστάμενοι. Θα ανοίξουν όλες τις υποθέσεις και στο τέλος όλα θα καταλήξουν στη Δικαιοσύνη. Το εμφανές πολιτικό κέρδος είναι το να εμφανιστεί κάποιος ως “αρχάγγελος” της κάθαρσης.

Τι συνεπαγόταν όμως η προσπάθεια αυτή; Όπως προκύπτει, η αποστολή των φακέλων στην Δικαιοσύνη που τις διερευνούσε, οδηγούσε δεκάδες ανθρώπους, πολιτικά στελέχη και αξιωματικούς, σε τεράστια ταλαιπωρία. Είναι αυτό θεμιτό όταν ειλικρινές κίνητρο είναι το να διαπιστωθεί εάν όλα ήταν σύννομα ή υπήρξαν παρανομίες που ζημίωσαν τη χώρα; Σε μια πρώτη ανάγνωση ασφαλώς

Έλα όμως που πλέον έχουν αρχίσει όλοι να αθωώνονται και στην εικόνα αυτή έρχονται να προστεθούν οι ισχυρές ενδείξεις αλλότριων στοχεύσεων που καμία σχέση δεν έχουν με την αγωνία για κάθαρση και απονομή δικαιοσύνης. Δηλαδή, το χειρότερο και πιο πρόστυχο είδος απόπειρας χειραγώγησης της Δικαιοσύνης. Εάν ισχύει η υποψία για το προαναφερθέν ανήθικο κίνητρο…

Ήταν στα τέλη Σεπτεμβρίου 2019 όταν η εισαγγελέας, Ελένη Ράικου, καταθέτοντας στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, είχε προβεί σε “καταγγελίες για σειρά παρεμβάσεων στο έργο της, όσο ήταν επικεφαλής στην Εισαγγελία Διαφθοράς”. Οι καταγγελίες αφορούσαν τον τέως αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τον οποίο η ίδια είχε αποκαλέσει “Ρασπούτιν“.

Τί είχε καταγγείλει όμως; Ας θυμηθούμε αυτό που είχε πει για τον Παπαγγελόπουλο… “Εκμεταλλευόμενος την πολιτική του ισχύ, με ύφος «νταβατζή», υποδείκνυε πως πρέπει να διεκπεραιωθούν συγκεκριμένες κρίσιμες υποθέσεις, απαιτώντας άλλες φορές να υπάρξει άμεσα άσκηση ποινικής δίωξης και όταν η ίδια αντέτεινε ότι δεν υπήρχαν προϋποθέσεις νόμιμης άσκησής της, αυτός επιτακτικά και με αφόρητη πίεση έλεγε «άσκησε την και ας πάνε παρακάτω να απαλλαγούν». Και σε άλλες περιπτώσεις προσώπων που ήθελε να εξυπηρετήσει απαιτούσε και πάλι επιτακτικά την εδώ και τώρα αρχειοθέτηση των εν λόγω δικογραφιών”.

Να συζητήσουμε για ομοιότητες μεθόδων, αλλά και τις σχέσεις μεταξύ πρωταγωνιστών στις υποθέσεις που αφορούν εξοπλιστικά, με αυτές που ταλαιπωρούν σήμερα την επικαιρότητα; Για να μην θεωρούν ορισμένοι ότι τα βγάζουμε από το μυαλό μας, ή πως πρόθεσή μας είναι να αθωώσουμε πρόωρα εμπλεκόμενους. Όχι… Αθωώθηκαν οριστικά.

Άρα η υποψία ότι τη μεγάλη ζημιά στη Δικαιοσύνη την κάνουν πέραν της πολιτικής ηγεσίας, εισαγγελείς και ανακριτές, που μάλλον έχουν παρεξηγήσει τον ρόλο τους, είναι καταρχήν δικαιολογημένη. Είτε απλώς εκτελούν πλημμελώς το έργο τους, είτε είναι υπερβολικά ανεκτικοί σε απόπειρες πολιτικών παρεμβάσεων, μια διαπλοκή δηλαδή δικαστικής και πολιτικής εξουσίας, που τους μετατρέπει σε συνενόχους των βιαστών της Δικαιοσύνης στη χώρα.

Και κάτι τελευταίο. Επειδή λόγω εξειδίκευσης και κύριας έμφασης του DP στα θέματα της άμυνα παρακολουθούμε σε καθημερινή βάση όλες τις εξελίξεις, θα ήταν όχι απλά παράλειψη αλλά και προσβολή της έννοιας της δικαιοσύνης από τη δική μας πλευρά, εάν δεν υπενθυμίζαμε το ακόλουθο που αφορά το δημοσιογραφικό “σινάφι”…

Πόσοι θυμούνται άραγε ότι για όλα σχεδόν τα θέματα που κατέληξαν στη Δικαιοσύνη και σήμερα οι ύποπτοι αθωώνονται, πολλοί εξ αυτών καταδικάστηκαν αρχικά σε βαρύτατες ποινές και έμειναν εκτός φυλακής -ορισμένοι προφυλακίστηκαν- με επαχθείς όρους, όπως βαρύτατες χρηματικές εγγυήσεις και προσέλευση στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς τους μια δυο φορές την εβδομάδα;

Πόσοι θυμούνται ότι για τις υποθέσεις αυτές είχαν βγει πρωτοσέλιδα και καταγραφεί “χιλιόμετρα” ρεπορτάζ σε συνέχειες, με περιεχόμενο που ίσως και να μη δικαιολογείται να το μαθαίνει δημοσιογράφος. Ορισμένα υποτίθεται είναι απόρρητα. Ορισμένα διαρρέονται από δικηγόρους. Όχι όλα όμως. Και μόνο αυτές οι διαρροές βέβαια, θα έπρεπε να έχουν χτυπήσει το καμπανάκι για ενδεχόμενη μεθόδευση με στόχους άλλους από την απονομή δικαιοσύνης.

Δημοσιεύματα γραμμένα με τέτοιον τρόπο, που απέπνεαν βεβαιότητα για την ενοχή των κατηγορουμένων. Δημοσιεύματα με τα οποία δημοσιογράφοι “έβγαλαν μεροκάματο” (σ.σ. είχαν ρεπορτάζ και έγραφαν, τί άλλο;). Κύριοι και κυρίες της δημοσιογραφίας – οι τελευταίες κι αν διακρίθηκαν σε αντικείμενο άσχετο και εξειδικευμένο για τόση κατηγορηματικότητα και καταγγελτικό ύφος…

Αλήθεια, ορίζει ή όχι η δημοσιογραφική δεοντολογία, ότι η οριστική αθώωση των κατηγορουμένων, οι προσωπικότητες των οποίων και ολόκληρες οι οικογένειες σπιλώθηκαν, επιβάλλει παρόμοια κάλυψη με αυτή της αρχικής ζέσης που επέδειξαν τόσο προσωπικά όσο και στο επίπεδο των ΜΜΕ που εκπροσωπούσαν; Θα το κάνουν άραγε;

Και μια τελευταία ερώτηση προς αυτούς που φαίνεται πως είχαν τους δικούς τους λόγους να στήσουν αυτή τη “βιομηχανία” δικαστικών διώξεων, είτε για να παραστήσουν τους αρχαγγέλους της κάθαρσης, είτε με άλλα, αφανή σε πρώτη ανάγνωση, αλλά πολύ περισσότερο ταπεινά κίνητρα, εάν ισχύουν όσα έχουν αρχίσει να ακούγονται…

Εάν κάποιος δεν είχε αντέξει τον διασυρμό και χαιρετούσε πικραμένος και ντροπιασμένος τον μάταιο τούτον κόσμο, ποια θα έπρεπε να είναι η ποινή των ηθικών αυτουργών; Εάν βέβαια υποτεθεί ότι καταστεί εφικτό να στοιχειοθετηθεί τέτοια κακουργηματική -σύμφωνα με τον προσωπικό μας αξιακό κώδικα- συμπεριφορά.

Η συμπεριφορά που επιδείχθηκε λοιπόν, καταχράστηκε δημόσια αξιώματα που τους έδωσαν οι Έλληνες πολίτες, είτε μέσω εκλογών -για τους πολιτικούς- είτε φθάνοντας τα ανώτατα αξιώματα της Δικαιοσύνης, την οποία χρηματοδοτεί ως τελευταίο καταφύγιό του ο φορολογούμενος; Ρωτάμε και απάντηση δεν περιμένουμε να λάβουμε. Αυτά.