Ελλάς το μεγαλείο σου… “νάρκη” στο πρόγραμμα των F-16 Viper από ΥΠΕΘΑ και ΕΑΒ

Υπό φυσιολογικές συνθήκες η αυριανή μέρα, που σύμφωνα με τον προγραμματισμό θα πρέπει να προσγειωθεί στην Τανάγρα, στις εγκαταστάσεις της ΕΑΒ, το πρώτο μαχητικό F-16 Block 52+ Advanced από την αεροπορική βάση του Αράξου, θα έπρεπε να ήταν μέρα “γιορτής”, καθώς θα ξεκινούσε κι επίσημα το πρόγραμμα της αναβάθμισης 84 μαχητικών F-16 στο επίπεδο “V” (Viper). Όμως, η ελληνική πραγματικότητα μας επιφύλασσε εκπλήξεις, για άλλη μια φορά.

Το πρόβλημα είναι ότι παρόλο που πολιτική και στρατιωτική ηγεσία γνώριζαν το πρόβλημα στο υπόστεγο συνολικής επιφάνειας 30 στρεμμάτων στην ΕΑΒ, όπου θα εκτελεστεί το έργο τόσο της αναβάθμισης του πρωτοτύπου όσο και των υπολοίπων μαχητικών σε βάθος 6-7 ετών, έμπαζε νερά, ουδείς φρόντισε να πράξει οτιδήποτε. Αποτέλεσμα είναι, ότι ακόμα και να έρθει το αεροσκάφος στην ΕΑΒ, είναι από εξαιρετικά αμφίβολο έως νομοτελειακά βέβαιο, το ότι δεν θα εκτελεστεί οποιαδήποτε εργασία πριν μπει ο νέος χρόνος. Και βλέπουμε…

Κατά συνέπεια, γεννούνται σοβαρά ερωτήματα για αυτή καθαυτή τη σκοπιμότητα αποστολής του μαχητικού στην ΕΑΒ, καθώς θα το στερηθεί η Πολεμική Αεροπορία. Για ποιον λόγο να το στείλουν; Μήπως για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το πρόγραμμα ξεκινά στην ώρα του, ενώ η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική;

Οι ευθύνες ανήκουν τόσο στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) όσο και στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ). Το πρόβλημα ήταν γνωστό και πολύ απλά δεν έκαναν τίποτα απολύτως. Ενώ γνώριζαν τα πάντα εγκαίρως. Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, η προηγούμενη αλλά και η τωρινή, παρότι γνώριζαν το πρόβλημα εξ αρχής, απέτυχαν οικτρά να επιλύσουν το απλούστερο των προβλημάτων. Τη στεγανοποίηση του υποστέγου, ώστε να μπορεί να ξεκινήσει η αναβάθμιση.

Εν όψει εκλογών, σιγά μην ασχολιόταν κανείς με τέτοια θέματα. Άλλες ήταν οι προτεραιότητες. Αλλά και μετά την αλλαγή της ηγεσίας στο ΥΠΕΘΑ, η ίδια αρρωστημένη νοοτροπία που οδήγησε στο φιάσκο του χειρισμού της υπόθεσης αλλαγής ηγεσίας στη ΓΔΑΕΕ, δημιουργεί τεράστια προβλήματα και στην ΕΑΒ, αν και τυπικά η εταιρία δεν είναι ακέφαλη. Έχουμε άραγε ευθύνη των ιδίων ατόμων; Προσωπικές πολιτικές ατζέντες υπονομεύουν ξανά το έργο του υπουργείου; Θα το συζητήσουμε εν καιρώ.

Όμως, με τη δικαιολογία ότι επίκειται αλλαγή στη διοίκηση, δεν ασχολήθηκε κανείς. Η υπάρχουσα ηγεσία που προσπαθούσε να θέσει τα προβλήματα στο υπουργείο, συναντούσε πάντα κλειστές πόρτες. Πλέον, σε κυβερνητικό επίπεδο, φέρονται να έχουν αποφασίσει για το πρόσωπο που θα καταλάβει τη θέση του προέδρου, αλλά περιμένουν από διαγωνισμό να βρουν διευθύνοντα σύμβουλο.

Φημολογία θέλει να απευθύνθηκε πρόταση και να βολιδοσκοπήθηκε πρόσωπο με κάποια εμπειρία, όμως δεν ανταποκρίθηκε. Ίσως διότι οι αμοιβές που προβλέπονται είναι επιεικώς αστείες για τις ευθύνες και τις δεξιότητες που απαιτεί η θέση. Άρα, μην περιμένουμε θαύματα, ούτε φυσικά και την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων.

ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΑΒ

Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Παρότι όλοι γνώριζαν ότι για την εκτέλεση του έργου απαιτείται η πρόσληψη περί των 300 ατόμων συγκεκριμένων ειδικοτήτων, πάλι ουδείς έκανε τίποτα. Σα να μην έφτανε αυτό, πληροφορίες αναφέρουν ότι αφενός ένας σημαντικός αριθμός (άνω των 100) έμπειρων εργαζομένων ετοιμάζεται να βγει σε σύνταξη, ενώ αφετέρου, ένας αριθμός 150-170 εργαζομένων σημαντικής εμπειρίας της ΕΑΒ, έχει εκδηλώσει την επιθυμία – πρόθεση να αποχωρήσει από την εταιρία, κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων που δίνει ο νόμος περί “κινητικότητας” στο Δημόσιο!

Με απλά λόγια, είτε διότι κάποιος βαριέται να συμμετάσχει στην αναβάθμιση των F-16, εργασία που δεν αφήνει περιθώριο για “χαλαρότητες”, είτε διότι δεν πιστεύει ότι οι παθογένειες που κουβαλάει η ΕΑΒ επί δεκαετίες δεν πρόκειται να θεραπευθούν ποτέ, αποφάσισε να φύγει μια ώρα αρχύτερα.

Κανονικά θα έπρεπε να έχει γίνει αντιληπτό, ότι ο δημόσιος τομέας πληρώνει τους εργαζόμενους για να κάνουν συγκεκριμένη δουλειά, καθώς τους έχει προσλάβει με βάση συγκεκριμένα προσόντα. Υποτίθεται. Άρα, ίσως οι τεχνικοί και οι μηχανικοί υψηλής εξειδίκευσης, δεν θα έπρεπε να μπορούν να αποχωρήσουν επειδή βρέθηκε π.χ. θέση κάπου αλλού.

Καλά τα δικαιώματα των εργαζομένων, όμως δικαιώματα έχει και ο Έλληνας φορολογούμενος που πληρώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, δικαιώματα έχει και το Δημόσιο τα οποία δεν συνηθίζει βέβαια να προστατεύει, παρά μόνο όταν είναι να υπερφορολογήσει, για να κάνουν ορισμένοι δήθεν “κοινωνική πολιτική”. Νεοελληνικός παρασιτισμός παντού…

Άρα, ενώ οι ανάγκες ήταν για πρόσληψη 300 ατόμων, το δικαίωμα αποχώρησης και οι συνταξιοδοτήσεις εργαζομένων και μάλιστα επαρκέστατων προσόντων για να “τρέξουν” το πρόγραμμα της αναβάθμισης, θα οδηγήσουν στην ανάγκη πρόσληψης πολλών περισσοτέρων. Κι επειδή λογικά δεν πρόκειται ο Λεβιάθαν του Δημοσίου να κινηθεί με την πρέπουσα ταχύτητα, θα υπάρξουν και άλλα προβλήματα, κι άλλες καθυστερήσεις.

Όταν, δε, το κράτος θα αποδειχθεί ανίκανο να προσλάβει τον αριθμό που απαιτείται, ο κύκλος εκπαίδευσης των νέων εργαζομένων δεν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί σε μία φάση. Αν προσλάβει τρεις φορές από 100 άτομα, τα κόστη εκπαίδευσης με τα οποία κανείς δεν ασχολείται, απλά θα τριπλασιαστούν. Ακούει κανείς;

Τι θα συμβεί; Είναι μάλλον απλό διότι προκύπτει από λογικούς συνειρμούς: Στο τέλος θα αναγκαστεί η εταιρία πιεζόμενη από το αμερικανικό κράτος (σ.σ. μην ξεχνούμε ότι πρόκειται για διακρατική σύμβαση) να φέρει -περισσότερους… διότι ήδη αρκετοί βρίσκονται εδώ και σε λίγο θα κάθονται να μας περιμένουν- ειδικούς από τις ΗΠΑ.

Το κόστος ενός Αμερικανού εργαζόμενου, εκτός έδρας, μπορεί να είναι από τριπλάσιο έως και πενταπλάσιο από αυτό ενός Έλληνα εργαζόμενου, χωρίς κανείς να υπολογίσει το κόστος της μη πλήρωσης μιας θέσης από Έλληνες εργαζόμενους. Ακούει η κυβέρνηση; Το υπουργείο Οικονομικών; Το ΥΠΕΘΑ; Το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου;

Συνήθως τα προγράμματα που ενέπλεκαν τα F-16 άφηναν υπόλοιπο κάποια εκατομμύρια, τα οποία βοήθησαν την Αεροπορία να σταθεί στα πόδια της στα πολύ δύσκολα χρόνια που περνάμε, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, Όπως όμως πορευόμαστε με το πρόγραμμα αναβάθμισης, δύσκολο βλέπουμε το να αποφευχθεί στο τέλος… ακόμα και η αύξηση του τιμήματος.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, “ΒΡΕΧΕΙ” ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΣΤΕΓΑ

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα άμεσης προτεραιότητας, αυτό της στεγανοποίησης του υποστέγου 30 στρεμμάτων εντός του οποίου θα εκτελεστεί το έργο της αναβάθμισης τα επόμενα χρόνια. Η φημολογία που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα ήθελε το κόστος αποκατάστασης να κυμαίνεται από 300.000 ευρώ, σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους (βλ. υπέρμαχους των λύσεων-“μπαλωμάτων” που δεν αντιλαμβάνονται ότι υπόσχονται περισσότερα προβλήματα σε χρόνο ρεκόρ), φθάνοντας μέχρι τα 2 εκατ. ευρώ.

Με το απλό καθημερινό μυαλό είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. ΔΕΝ ισχύει όμως σύμφωνα με το ρεπορτάζ του DP. Το κόστος θα κυμανθεί μεταξύ 3,5-4 εκατ. ευρώ! Εάν επιθυμούμε να γίνει σωστά η δουλειά και να μη μας προβληματίσει ξανά μέχρι το πέρας του προγράμματος αναβάθμισης. Εάν όμως οι δυο πολιτικές ηγεσίες, η προηγούμενη και η σημερινή, είχαν φροντίσει να μην αδιαφορήσουν και είχαν περάσει από τη Βουλή τα “αντισταθμιστικά”, τα SSI (Security of Supply and Information), θα μπορούσε η αντιμετώπιση του προβλήματος να είχε ήδη ξεκινήσει από την υπεύθυνη για την αναβάθμιση εταιρία. Την Lockheed Martin.

Όμως, μόλις πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι ξεκίνησε η διαδικασία. Μέχρι να τελειώσει, απλά προσθέστε τις μέρες στη συνολική καθυστέρηση έναρξης του προγράμματος της αναβάθμισης των F-16. Απλή αριθμητική… Και όποιος βλέπει την πρέπουσα “ζωηράδα” στους ρυθμούς του ΥΠΕΘΑ, ας ενημερώσει και εμάς… για να επανορθώσουμε.

Δεν υπάρχει καν η δικαιολογία του “δεν ξέραμε”. Είχαν όλα γίνει γνωστά, ενώ λόγω εμπειρίας, η νέα ηγεσία της ΓΔΑΕΕ έχει ήδη ενημερώσει με κάθε λεπτομέρεια για τα προβλήματα. Αναρωτιέται κανείς, μήπως η αυριανή αναμενόμενη αποστολή στην ΕΑΒ του F-16 που θα αποτελέσει το πρωτότυπο στο πρόγραμμα αναβάθμισης, γίνεται με τη στρεβλή πεποίθηση ότι θα δοθεί η εντύπωση ότι το μαχητικό είναι εκεί, άρα η ευθύνη αφορά… τους αντισυμβαλλόμενους Αμερικανούς!

Ποια είναι όμως η διαδικασία για να αποκατασταθεί το υπόστεγο επιφάνειας 30 στρεμμάτων; Εάν ήμασταν ένα έξυπνο και οργανωμένο κράτος, με συνέχεια, δε θα έπαιζε ρόλο το ότι είχαμε εκλογές και αλλαγή ηγεσίας και οι εργασίες θα εκτελούνταν το καλοκαίρι. Γιατί; Διότι πολύ απλά, ο εργολάβος που θα αναλάβει το έργο, χρειάζεται 40 μέρες χωρίς βροχή για να το ολοκληρώσει! Χειμωνιάτικα ποιος μπορεί να δώσει τέτοιες καιρικές διασφαλίσεις;

Το μεγάλο πρόβλημα ακούει στο όνομα αμερικανική Αεροπορία (USAF: US Air Force). Έχοντας την ευθύνη για το πρόγραμμα, λόγω του ότι εκτελείται μέσω διακρατικής συμφωνίας, είναι λογικό να (ανα)ζητά τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελούνται παρόμοια προγράμματα στα εργοστάσια των αεροδιαστημικών εταιριών του χώρου της αμυντικής βιομηχανίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα δώσουν πράσινο φως να κινηθούν οι διαδικασίες “the Greek way”; Ωραίο αντικείμενο για στοιχηματισμό…

Μοναδική ελπίδα είναι -αφού βέβαια ξεμπερδέψουμε με τα δικά μας τα διαδικαστικά που περιγράψαμε παραπάνω- το να δοθεί πράσινο φως να προχωρήσουν οι εργασίες κατά τμήματα. Για παράδειγμα, να ξεκινήσει από μια γωνιά… 100-200 τετραγωνικών, ποντάροντας να βρει “άνοιγμα” στον καιρό, να προλάβει να το στρώσει και να το ασφαλίσει σκεπάζοντάς το. Εκεί από κάτω, ίσως θα μπορούσαν να ξεκινήσουν οι εργασίες αναβάθμισης του πρωτοτύπου…

Χωρίς κουβάδες να μαζεύουν τα νερά που θα πέφτουν από την οροφή, θα δώσει άραγε το “ΟΚ” η USAF που είναι υπεύθυνη; Κάντε τον σταυρό σας… Διότι όσοι πιστεύουν ότι θα συμφωνήσουν οι Αμερικανοί της USAF με τις λύσεις-μπαλώματα που έχουμε μάθει να δουλεύουμε εμείς στην Ελλάδα, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.

Η οροφή έμπαζε νερά σε περισσότερα σημεία από… τον αριθμό των αεροσκαφών που θα μπορούσαν να γεμίσουν το υπόστεγο των 30 στρεμμάτων! Επίσης, πληροφορίες από την ΕΑΒ αναφέρουν σοβαρά προβλήματα και στις υδρορροές. Τα πάντα φέρονται να έχουν σαπίσει. Επειδή δεν το είδαμε όμως με τα μάτια μας, δηλώνουμε πανέτοιμοι να δημοσιεύσουμε διάψευση της πληροφορίας από την εταιρία.

Έμπειρα στελέχη όμως μας ανέφεραν, ότι εάν η δουλειά δεν γίνει με τον σωστό τρόπο, αφενός δεν πρόκειται να εξασφαλιστεί 15ετής εγγύηση που ζητά η USAF και αφετέρου σε ένα-δυο χρόνια θα παρουσιαστούν παρόμοια προβλήματα. Ενώ το πρόγραμμα θα διαρκέσει 6-8 χρόνια. Θεού θέλοντος. Και των διαθέσεων που θα υπαγορεύσει… η ελληνική νοοτροπία θα προσθέταμε, ενώπιον της οποίας, λογικά και ο Μεγαλοδύναμος θα σήκωνε τα χέρια ψηλά.

Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή, το ΥΠΕΘΑ θα αποφασίσει να πάρει το θέμα στα χέρια του πραγματικά, να δώσει “απελευθέρωση κανόνων εμπλοκής” στην ηγεσία της ΓΔΑΕΕ που διαθέτει τη γνώση και την επαγγελματική επάρκεια-εμπειρία, αν θέλουμε κάποια στιγμή να λύσουμε τα προβλήματα και να προχωρήσουμε. ΑΝ… Θα επανέλθουμε.