Ελλάδα-Κύπρος: Δεν πέτυχαν βαθύτερη σχέση με τη Γαλλία έναντι Τουρκίας

Οι σχέσεις με τη Γαλλία πάνε μερικούς αιώνες πίσω, στην εποχή των Ναπολεοντείων Πολέμων και την επανάσταση του 1821. Η Γαλλία συμμετείχε στη ναυμαχία του Ναυαρίνου που άνοιξε την πόρτα για την ελληνική ανεξαρτησία και στη συνέχεια ήταν μια από τις «προστάτιδες» δυνάμεις με σημαντική επιρροή στο ελληνικό κράτος. Ένα σημαντικό ρεύμα φιλελληνισμού αναπτύχθηκε στο Παρίσι την περίοδο της ελληνικής επαναστάσεως το οποίο τόνωνε η εκεί παρουσία του Αδαμάντιου Κοραή, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού διαφωτισμού. Βεβαίως, οι ελληνογαλλικές σχέσεις δεν υπήρξαν πάντα ρόδινες.

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ
ΠΗΓΗ: APOPSEIS

Στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής για τον έλεγχο του ελληνικού κράτους και την άσκηση επιρροής στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων υπήρξαν κατά καιρούς και εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Ακόμη και στα νεότερα χρόνια η Γαλλία ήταν εχθρική στην ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία και ήταν από τις χώρες που στήριξαν τον Κεμάλ.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ελληνογαλλικές σχέσεις γνώρισαν μια σημαντική ανάπτυξη, μολονότι η γαλλική αποικιακή πολιτική έφερνε τη Γαλλία αντιμέτωπη με την Ελλάδα στο Κυπριακό. Μεγάλη ανάπτυξη είχαν οι πολιτιστικές τους σχέσεις με την παρουσία στη Γαλλία σημαντικών Ελλήνων διανοουμένων. Τον Δεκέμβριο του 1945 φυγαδεύτηκαν από την Ελλάδα στη Γαλλία, όπου αναδείχτηκαν σε ηγετικές μορφές της νεοελληνικής και της γαλλικής διανόησης, ένας αριθμός νέων Ελλήνων διανοουμένων με το θρυλικό πλοίο «Ματαρόα».

Επρόκειτο για νέους που επιλέγηκαν από τον διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας Οκτάβιο Μερλιέ, έναν ακούραστο πνευματικό άνθρωπο, και στάληκαν στη Γαλλία για ανώτερες σπουδές προκειμένου να αποφύγουν τον Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ κάποιοι κατεδιώκοντο και για τις πολιτικές τους ιδέες. Ανάμεσα σε αυτούς που μετέφερε το «Ματαρόα» και έγραψαν αργότερα ιστορία, ήταν οι φιλόσοφοι Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Κώστας Αξελός, Μιμίκα Κρανάκη (ήταν επίσης και αξιόλογη λογοτέχνιδα), ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος, ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος, και πολλοί άλλοι. Ο συνθέτης Ιάννης Ξενάκης έφτασε στο Παρίσι λίγο αργότερα.

Οι σχέσεις των δύο χωρών γνώρισαν σημαντική ανάπτυξη και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Λόγω του αντιαμερικανισμού που επικρατούσε εξ αιτίας της στήριξης που δόθηκε στη χούντα και του αμερικανικού ρόλου στο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, οι ελληνικές ελίτ προσδοκούσαν καλύτερες σχέσεις με τη Γαλλία και στήριξη των ελληνικών θέσεων στο Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Διαχρονικά η γαλλική στάση ήταν πολύ πιο φιλική-υποστηρικτική στις ελληνικές θέσεις, σε σύγκριση πάντα με την αμερικανική ή τη γερμανική. Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή