Είναι τα δελφίνια μέρος της ελληνικής λύσης… για τη λαθρομετανάστευση;

Αποφάσισα να γράψω σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, λόγω του ότι αφενός υπηρέτησα στις ειδικές δυνάμεις του πολεμικού ναυτικού και αφετέρου, πριν από αυτό, εργάστηκα κατά τη διάρκεια του πρώτου μεταπτυχιακού μου στο φημισμένο Κέντρο Εκπαίδευσης Θαλασσίων Θηλαστικών, στο Σαν Ντιέγκο. Θυμάμαι, λοιπόν, αφηγούμαι και στο τέλος θα τολμήσω απ’ ό,τι φαίνεται να προτείνω:

Του Θοδωρή Γιάνναρου
ΠΗΓΗ: CAPITAL

“Ένα λευκό κτίριο, σαν σκαρφαλωμένο στον μικρό λόφο, δέσποζε στον κόλπο του Σαν Ντιέγκο και οι εγκαταστάσεις του άγγιζαν τον Ειρηνικό Ωκεανό – ήταν Μάιος του 1980. Μπροστά μου βρισκόταν η ναυτική βάση Point Loma. Το συγκρότημα αυτό στεγάζει ακόμα και σήμερα όχι μόνο πολεμικά πλοία, αλλά και δεκάδες δελφίνια, φώκιες και άλλα θαλάσσια θηλαστικά, που εκπαιδεύονται για τον εντοπισμό, τη σήμανση, την ανάκτηση ή και την καταστροφή αντικειμένων σε λιμάνια, παράκτιες περιοχές ακόμα και στην ανοιχτή θάλασσα και όχι μόνο.

Όλοι μας γνωρίζουμε τα σκυλιά της Αστυνομίας, τα οποία έχουν ρόλους περιπολίας και ασφαλείας και πως ορισμένα εξ αυτών χρησιμοποιούνται λόγω της έντονης ικανότητας όσφρησής τους να ανιχνεύουν εκρηκτικά ή ναρκωτικά.

Από το 1959, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εκπαιδεύει κυρίως δελφίνια αλλά και φώκιες ως στρατιώτες-hydronauts, για να συνδράμουν με τις εξαιρετικές τους φυσικές ικανότητες στην προστασία από εχθρικά κυρίως κατασκοπευτικά μικροϋποβρύχια, επανδρωμένα ή μη, αλλά και από κομάντος του εχθρού, ναυτικών εγκαταστάσεων ή στρατιωτικών περιοχών, τόσο σε καιρό πολέμου, όσο και σε ειρήνης. Το Ναυτικό “Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Θαλάσσιων Θηλαστικών” συνεχίζεται και εξελίσσεται μέχρι και τώρα, που γράφονται αυτές οι αράδες.

Οι επιτελείς και οι επιστήμονες ανακάλυψαν κάποια στιγμή, πριν χρόνια, πως ειδικά τα δελφίνια θα μπορούσαν να εξελιχθούν στο απόλυτο “μακροβιολογικό” όπλo μάχης, και θα μπορούσαν να προστατεύσουν αποτελεσματικά παραθαλάσσιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, να ανιχνεύσουν, εντοπίσουν και καταστρέψουν εχθρικούς στόχους, να δρουν ως δύναμη αποτροπής στη λαθρομετανάστευση μέσω θαλάσσης, να εντοπίζουν απολεσθέντα αντικείμενα στη θάλασσα, αλλά και να προσφέρουν υπηρεσίες στην έρευνα, καθώς και διάσωση εν καιρώ ειρήνης.

Αποτελούν εξαιρετικό πλεονέκτημα για το ναυτικό, λόγω της μεγάλης ταχύτητας που μπορούν να αναπτύξουν, της ευφυΐας, της έφεσης που τα διακρίνει στη συνεργασία με τον άνθρωπο, στην ταχεία διαδικασία εκμάθησης, της προσαρμοστικότητάς τους σε δύσκολες συνθήκες, με το φυσικό σόναρ που διαθέτουν να είναι κατά πολύ ανώτερο των ηλεκτρονικών ή οποιασδήποτε συσκευής εντοπισμού έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος.

Τα δελφίνια εκπέμπουν ήχους και στη συνέχεια παρακολουθούν προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο οι ήχοι αυτοί επιστρέφουν, κάτι που τους δίνει μια ακριβή εικόνα και αντίληψη του περιβάλλοντος γύρω τους, και τους επιτρέπει να αντιληφθούν ακόμα και τι είδους μέταλλο ή άλλο υλικό βρίσκεται απέναντί τους, γεγονός που καθιστά τα δελφίνια εξαιρετικά σημαντικά για τον εντοπισμό υποβρύχιων αντικειμένων, όπως νάρκες, υποβρύχια, ακόμα και βατραχάνθρωποι.

Τα θαλάσσια θηλαστικά, με πρώτα τα δελφίνια, αποτελούν μέρος του Προγράμματος Εκπαίδευσης Θαλάσσιων Θηλαστικών για το Πολεμικό Ναυτικό τόσο των ΗΠΑ, όσο και της Ρωσίας, αφού οι βιολόγοι διαπίστωσαν ότι τα δελφίνια είναι σε θέση εύκολα να δέχονται και να στέλνουν μηνύματα, να εντοπίζουν απειλές και να τις εξουδετερώνουν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ή στην επιφάνεια.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, δελφίνια μάχης του Ναυτικού μεταφέρθηκαν στον κόλπο Cam Ranh, στα νοτιοανατολικά της χώρας, για να αποθαρρύνουν τα εχθρικά μικροϋποβρύχια να επιτεθούν σε στρατηγικής σημασίας παραθαλάσσιες αποθήκες πυρομαχικών που βρίσκονταν εκεί. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και το 2000, όταν δελφίνια προστάτευαν αμερικανικό αεροπλανοφόρο που ήταν αγκυροβολημένο στο Κουβέιτ.

Για να αποφύγουν τους φυσικούς θηρευτές τους και να εντοπίσουν την τροφή τους, τα δελφίνια έχουν αναπτύξει εξαιρετικές ικανότητες αναγνώρισης ήχων. Ενώ αξιολογούν τα υποβρύχια περιβάλλοντα στα οποία κολυμπούν, εκπέμπουν ισχυρούς παλμούς-ριπές ευρέος φάσματος, που μπορούν να ακουστούν από τους ανθρώπους ως κλικς.

Ακούγοντας τον απόηχο αυτών των κλικς, τα δελφίνια μπορούν να ανιχνεύσουν μια σφαιρική κατασκευή 4-5 εκατοστών από απόσταση περίπου 200 μέτρων. Για να γίνει κατανοητό, πρόκειται για ένα σφαιρικό αντικείμενο, μεγέθους μπάλας του τένις, σε απόσταση δύο γηπέδων ποδοσφαίρου και τα δελφίνια είναι σε θέση να διακρίνουν με ακρίβεια, μεταξύ ίδιου μεγέθους μικροαντικειμένων μεγέθους μικρότερου των 2 εκατοστών από απόσταση 20-50 μέτρων.

Μπορούν επίσης να διακρίνουν τέτοιες λεπτές διαφορές ακόμη και σε λιμάνια με κακή ηχητική, όπου το τεχνητό σόναρ δυσκολεύεται να διακρίνει μεταξύ της ηχούς που επιστρέφουν και των ήχων των σκαφών, των κυμάτων που χτυπούν την ακτή, καθώς και πολλών και άλλων περιβαλλοντικών θορύβων. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ