EFA GROUP: Ο Νίκος Παπάτσας για την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία

Το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο διοργάνωσε διαδικτυακά εκδήλωση – συμπόσιο με τίτλο “The Geopolitical Role of Greece as a Pillar of Stability and Cooperation: Serving as a Deterrent Force in the Eastern Mediterranean” (Ο Γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδας ως πυλώνας σταθερότητας και συνεργασίας: Υπηρετώντας μια αποτρεπτική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο). Ο τίτλος του συνεδρίου παραπέμπει ευθέως στην ελληνική αμυντική βιομηχανία. Ακολουθεί η τοποθέτηση του Νικόλαου Παπάτσα, Διευθύνοντος Συμβούλου του EFA GROUP.

Η ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας είναι μία συνιστώσα μακροπρόθεσμης και συνειδητής πολιτικής εθνικής ασφάλειας, αλλά και ζήτημα εθνικής οικονομίας που όμως δεν υπήρξε ποτέ σημαντική πολιτική προτεραιότητα για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Η αμυντική βιομηχανία και τεχνολογία αποτελούν έναν εξαιρετικά σημαντικό κρίκο του οικοδομήματος της ισχύος μίας χώρας. Παρ’ όλα αυτά, η σημερινή εικόνα είναι σχεδόν απογοητευτική.

Τα άσχημα νέα είναι:
>Μετά από πολλά χρόνια υλοποίησης συμβάσεων αμυντικών προμηθειών, συμπαραγωγών και αντισταθμιστικών προγραμμάτων, πολύ λίγες είναι οι εταιρείες που κατάφεραν να δημιουργήσουν τις συνθήκες εκείνες και τις προϋποθέσεις προκειμένου να δημιουργήσουν αύξηση των οικονομικών δεδομένων τους για εξαγωγές των προϊόντων τους και γενικά να αποκτήσουν εξωστρέφεια.

>Ελάχιστες από αυτές τις εταιρείες κατάφεραν να υλοποιήσουν προγράμματα που δεν σχετίζονται με την Ελλάδα.

>Πρέπει να γίνει αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου προμηθειών των ΕΔ ώστε να ενισχυθεί η ταχύτητα, η ευελιξία, η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητα του συστήματος προμηθειών των ΕΔ. Πρέπει το σύνολο των πολιτικών κομμάτων στη χώρα να λειτουργήσει συνεργατικά (και) στον τομέα αυτό, να υπάρξουν συλλογικές αποφάσεις έτσι ώστε με τη σειρά τους να μπορούν οι επιχειρήσεις να προγραμματίσουν τις επενδύσεις τους.

>Οι επενδύσεις σε προγράμματα έρευνας και τεχνολογίας για την ανάπτυξη αμυντικών συστημάτων, σε σχέση και με τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Άμυνας για την αγορά και συντήρηση τους είναι διαχρονικά σχεδόν μηδαμινός.

Τα καλά νέα:
>Η χώρα μας έχει μια μοναδική συγκυρία και καλές σχέσεις με το σύνολο της Ε.Ε., Η.Π.Α., Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο, κτλ. Αυτό θα μπορούσε να γίνει πολλαπλασιαστικός παράγοντας στη βιομηχανία μας για συνέργειες στην κατασκευή, στην έρευνα και ανάπτυξη ή και ακόμα στην ανεύρεση δυνητικών πελατών.

>Αναμφισβήτητα έχουμε τη γνώση και την ικανότητα να αναπτύξουμε περαιτέρω την αμυντική μας βιομηχανία και να «φτάσουμε» προηγμένες βιομηχανικά χώρες. Διαθέτουμε τεράστια τεχνογνωσία χάρη στο εξειδικευμένο προσωπικό μας, στο Ελληνικό δαιμόνιο και στο ταλέντο των επιστημόνων μας στο χώρο του Greek Engineering. Έχουμε τους καλύτερους, αξίζει κάνεις να τους δώσει μια ευκαιρία. Είναι πολλά τα πολλαπλασιαστικά οφέλη.

>Έχουμε παραδείγματα ελληνικών εταιρειών που με αυστηρό επαγγελματισμό και προσήλωση στο στόχο τους κατάφεραν να γίνουν παγκόσμιοι ηγέτες στον τομέα τους.

>Παρόλο που εισάγουμε σημαντικό αμυντικό υλικό από το εξωτερικό (όπως, από ΗΠΑ, Γαλλία, Ρωσία κλπ), θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα έχει σημαντική εμπειρία στην επιχειρησιακή χρήση πολλαπλών εξοπλιστικών συστημάτων καθώς επίσης παρακολουθεί ανελλιπώς και τις νέες τεχνολογίες που διαρκώς αναπτύσσονται ή εξελίσσονται στον τομέα αυτό.

>Η Ελλάδα διαθέτει καλά εκπαιδευμένο προσωπικό ελληνικών ενόπλων δυνάμεων που δοκιμάζεται καθημερινά και αντιμετωπίζει κάθε πρόκληση εναέρια, κυρίως στο Αιγαίο. Κανένας στρατός της ΕΕ δεν έχει τέτοια καθημερινή εγρήγορση στα σύνορά του.

Τι χρειάζεται να γίνει για την ανάπτυξη της Αμυντικής Βιομηχανίας
>Το Υπουργείο πρέπει να προγραμματίσει και να επικοινωνήσει, στις ελληνικές αμυντικές εταιρίες, λίστα προγραμμάτων προμηθειών και επικείμενων διαγωνισμών που είναι αναγκαία.
>Κανένα πρόγραμμα δεν πρέπει να ανατίθεται σε ελληνική εταιρία, αν η εταιρία αυτή δεν μπορεί να αποδείξει ότι είναι ανταγωνιστική ή τουλάχιστον λόγω και της τεχνολογίας που προσφέρει μπορεί να γίνει εξαγωγική (δηλ. μετά από ένα ελληνικό πρόγραμμα να μπορεί εξ’ ίσου να αποκτήσει και ένα NATO reference).

Παρά την αυστηρή κριτική που έχει ασκηθεί προς τις ελληνικές κρατικές εταιρείες χρειαζόμαστε σαν ελληνική βιομηχανία:
Α) Τη σύμπραξη με τους εθνικούς στυλοβάτες της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας (τα “θωρηκτά” μας) – αν θέλουμε να στοχεύουμε σε μεγαλύτερα προγράμματα προμηθειών με υποκατασκευαστές μικρότερες ελληνικές εταιρείες.

Β) Η EAB κυρίως, αλλά και τα EAΣ, κατάφεραν και προσπαθούν να επιβιώσουν. Πραγματικά, κανένας Έλληνας Διευθυντής σε ιδιωτική εταιρεία, δεν θα μπορούσε να είναι σε θέση να τις καταστήσει υγιείς, όταν δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σε χρηματοδότηση, να προσλαμβάνει ή να απολύσει προσωπικό. Πρέπει λοιπόν να επαινέσουμε όλες τις Διοικήσεις τους για τη διαχείριση του μη-διαχειρίσιμου! Το ελληνικό κράτος πρέπει να απελευθερώσει τη διαχειριστική τους ευελιξία (πέρα από τα στενά όρια του δημοσίου) και όχι απαραίτητα να τα ιδιωτικοποιήσει.

C) Η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία πρέπει να σταματήσει να χρησιμοποιεί τις ελληνικές προμήθειες ως καταφύγιο αντί για ορμητήριο (και σίγουρα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία του “όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω”). Μια εταιρία επειδή έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό υπαλλήλων, δεν θα πρέπει να υποχρεούται το ελληνικό κράτος να της αναθέσει έργα. Αυτή η νοοτροπία, αναχαίτισε κάποιες ελληνικές καλές εταιρείες, από το να γίνουν πραγματικά ανταγωνιστικές και παγκόσμιες.

Καταληκτικές παρατηρήσεις
Η χώρα μας βρίσκεται στα υψηλής γεωπολιτικής σημασίας Ν.Α. σύνορα της ΕΕ και συνορεύει με περιοχές που υπάρχουν πόλεμοι ή αναθεωρητικές δυνάμεις και αντιμετωπίζει τόσο συμβατικές όσο και ασύμμετρες απειλές κατά της εθνικής της ασφάλειας.

Συνεπώς, είναι υποχρεωμένη να διατηρεί τις ΕΔ της σε υψηλή ετοιμότητα και με υψηλή διαθεσιμότητα οπλικών συστημάτων. Οι απαιτήσεις αυτές προϋποθέτουν ισχυρή εγχώρια αμυντική βιομηχανική και τεχνολογική υποδομή, ώστε να εξασφαλίζεται στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό η ασφάλεια εφοδιασμού τους.

Η οργάνωση της αμυντικής βιομηχανίας και η επένδυση σε προγράμματα ανάπτυξης (Research & Development) πρέπει να αποτελέσει μακροπρόθεσμο στρατηγικό εγχείρημα.