Έχει να μας διδάξει η άμυνα ενός… σκίουρου απέναντι στον κροταλία; (vid.)

Δεν είναι μυστικό το ότι η πάνσοφη φύση παρέχει άπειρα παραδείγματα για να διαπιστώσουμε πως λειτουργούν τα πράγματα, ασχέτως εάν πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, ολίγον υπεροπτικά, να ξεχωρίσουν το είδος τους από το ζωικό βασίλειο, υποστηρίζοντας ότι αδικούμε τους εαυτούς μας και τις δυνατότητες που μας δίνει ο νους, εάν ακολουθήσουμε αυτούς τους φυσικούς κανόνες αυτοσυντήρησης και επιβίωσης που ισχύουν για τα ζώα, με σκοπό να ρυθμίσουμε τις μεταξύ μας σχέσεις.

Είναι περιττό να υπογραμμίσει κανείς την αγαθή πρόθεση και τη λογική που εμπεριέχεται σε αυτή τη διαπίστωση, παράλληλα όμως με την πεπερασμένη ισχύ της, αφού η εμπειρία δείχνει ότι όποιος επιλέξει μονομερώς την υιοθέτηση τέτοιας συμπεριφοράς, χωρίς ίχνος παράλληλης εφαρμογής μέτρων ασφαλείας, το πληρώνει συνήθως ακριβά. Το ίδιο συμβαίνει και στις διακρατικές σχέσεις

Το βίντεο που ακολουθεί και εντοπίσθηκε από φίλο στα κοινωνικά δίκτυα, προσφέρεται για προβληματισμό από όσους ασχολούνται με τον χώρο της άμυνας. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το πέταγμα διαφορετικών ειδών πουλιών έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην ανάπτυξη της αεροναυπηγικής και είναι πιθανότατα αυτό που κάποια στιγμή θα “ξεκλειδώσει” κι άλλους κανόνες που υφίστανται στη φύση, ανοίγοντας εντελώς νέους δρόμους.

Προς το παρόν, ας περιοριστούμε στο να παρατηρήσουμε τη μέθοδο άμυνας του σκίουρου απέναντι στον τρομακτικό κροταλία. Ο αδύναμος -σε απόλυτες τιμές- απέναντι στον πανίσχυρο και απειλητικό. Πως προσπαθεί και στο τέλος καταφέρνει να τον απομακρύνει από τη φωλιά του. Με έξυπνες μεθόδους, αλλά με κυριότερο όπλο την επίδειξη αποφασιστικότητας να μην παραδοθεί.

Για την πλειοψηφία στην Ελλάδα, τα παραδείγματα της Σιγκαπούρης, της Ταϊβάν και του Ισραήλ, που καλούνται και καταφέρνουν επί δεκαετίες να επιβιώσουν απέναντι σε πολύ μεγαλύτερου μεγέθους αντιπάλους, δεν φαίνεται να λένε και πολλά πράγματα. Όλοι τα θαυμάζουν κατά βάθος, όμως…

Συγκαλύπτουμε το βασικό μας έλλειμμα, αυτό της απόφασης να μην παραδοθούμε, να μην συμμορφωθούμε με τη βούληση του “θηρίου” που η γεωγραφία μας καταδίκασε να βρίσκεται στο κατώφλι μας, βρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες, μεταξύ των οποίων και “ιδεολογικού” χαρακτήρα. Ιδεαλισμός, ειρηνισμός, πανανθρώπινες αξίες.

Επί της ουσίας, αυτό που κάνουν είναι να τις καπηλεύονται, αφού εμμέσως κατηγορούν όλους όσοι δεν επιλέγουν τη δική τους πρακτική, ότι δεν εμφορούνται από αυτές, ενώ αντιθέτως είναι πολέμιοί τους και οπαδοί του “νόμου της ζούγκλας”, που δεν αρμόζει στους πολιτισμένους. Πόση σκόπιμη, ή ενδεχομένως βολική πλάνη…