Εάν επαληθευθούν τα οριστικά EXIT POLLS… κάποιες δεύτερες σκέψεις

Η ανακοίνωση των exit polls στο 100% του δείγματος που συλλέχθηκε στα εκλογικά κέντρα, αλλάζει την αρχική εκτίμηση σε ορισμένα στοιχεία, όχι όμως στο κεντρικό συμπέρασμα της μεγάλης σε έκταση νίκης της Νέας Δημοκρατίας σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο μεγάλης μάλιστα, που μπορεί βάσιμα να αρχίζει να ονειρεύεται την αυτοδυναμία στις εθνικές εκλογές, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στο επίπεδο των εντυπώσεων που καθορίζει και τη δυναμική της κατάστασης, διαμορφώνοντας την τάση…

Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, φαίνεται πως επαληθεύεται η αισιοδοξία στην Πειραιώς, ότι η διαφορά θα κινηθεί πάνω από το 7% που διαφαινόταν αρχικά, μεσοσταθμικά και θα διαμορφωθεί κοντά στις τις 8,5 ποσοστιαίες μονάδες. Η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό από 32,5-34,5% έναντι ποσοστού από 24-26% για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 21:50 το υπουργείο Εσωτερικών έδωσε διαφορά 8,5%-9%, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το αποτέλεσμα θα είναι πιο κοντά στο 9%, ενώ άλλες πηγές αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να κινηθεί και προς το 10%.

Τρίτο κόμμα έρχεται το Κίνημα Αλλαγής με ποσοστό από 7,2-8,2% με το ΚΚΕ να συγκεντρώνει ποσοστό από 5-6%, τη ΧΑ από 4-5% και την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου να “κλειδώνει” ποσοστό μεταξύ 4-5%. και θα εκλέξει Ευρωβουλευτή.

Το κόμμα ΜΕΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη θα “παλέψει” για να εκλέξει Ευρωβουλευτή, αφού τα ποσοστά πλέον διαμορφώνεται μεταξύ 2,2%-3,2%. Η εκτίμηση από το υπουργείο Εσωτερικών τον έδωσε στις 21:50 εκτός της νομής των Ευρωβουλευτών, έστω και οριακά, περί το 2,9%.

Κατά συνέπεια, η βασική διαφοροποίηση σε σχέση με την αρχική εκτίμηση, αφορά τόσο το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, τη δυνατότητα δηλαδή να επιβληθεί, διά της πιέσεως στον Αλέξη Τσίπρα η άμεση προσφυγή στις κάλπες, αλλά και το περιθώριο επηρεασμού των πολιτικών εξελίξεων από τα κόμματα Βελόπουλου και Βαρουφάκη.

Στο θέμα της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, είναι νομίζουμε ασφαλές να προβλεφθεί, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα δεχθεί ασφυκτική πίεση, αλλά θα επιλέξει να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο τις εθνικές εκλογές. Είναι μια λογική επιλογή, αφού άμα η ήττα είναι περισσότερο από βέβαιη, ενώ η δυναμική μπορεί να προκαλέσει και διεύρυνση της διαφοράς, ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε λόγο να πάει σε εκλογές τον Οκτώβριο, εάν η οπτική του είναι αμιγώς η πρόταξη του πολιτικού-κομματικού του συμφέροντος.

Αυτό θα επιλέξει, κατά πάσα βεβαιότητα, αφού οι πιθανότητα να επιλέξει ό,τι και όλοι οι υπόλοιποι στο παρελθόν, είναι πολύ υψηλή. Την ίδια στιγμή όμως, οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, είναι εξαιρετικά πιθανό να διαπιστωθεί ότι θα είναι βαρύτατες, με αποτέλεσμα την παράταση της οικονομικής εποπτείας από την πλευρά των δανειστών. Αυτό λογικά θα πρέπει να αποτελέσει επίκεντρο της ρητορικής της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι επίσης απόλυτα προβλέψιμο, ότι την επόμενη ημέρα των εθνικών εκλογών, θα παρουσιαστεί ξανά το φαινόμενο να υποστηριχτεί το επιχείρημα, “φύγαμε εμείς και ήρθατε εσείς και τα διαλύσατε όλα, αναστρέφοντας την έξοδο της οικονομίας από την εποπτεία και μας φέρατε πίσω τα Μνημόνια”! Στην Ελλάδα της πολιτικής αμετροέπειας και της ανικανότητας να προστατευθούν από το πολιτικό σύστημα κάποια βασικά που άπτονται της επιβίωσής; μας, δεν θα μας εκπλήξει.

Η λογική της επιλογής του Οκτωβρίου για την διεξαγωγή των εθνικών εκλογών έχει αρχικά τα όποια θετικά συνεπάγεται η παραμονή στην εξουσία μερικούς ακόμα μήνες. Το επιχείρημα έχει ήδη χρησιμοποιηθεί, αν και είναι έως και γελοίο: Η Μαρίν Λεπέν που έρχεται πρώτη στη Γαλλία, δε σημαίνει ότι θα επιβάλει διεξαγωγή εκλογών στον Εμανουέλ Μακρόν…

Επιπρόσθετα, είναι λογικό αν κάποιος νιώθει “χαμένος από χέρι”, να επιλέξει να περιμένει τα θερινά “μπάνια του λαού” και προσπαθώντας να διαχειριστεί την κατάσταση αποφεύγοντας μια εκτροπή στην οικονομία, να προσβλέπει στην τυχαιότητα για την αντιστροφή της δραματικής σημερινής κατάστασης.

Να περιμένει δηλαδή ο αντίπαλος να κάνει κάποιο λάθος. Όμως, το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι, η τάση που θα διαμορφωθεί να ευνοήσει τους “διώκτες” του, το ΚΙΝΑΛ δηλαδή και ενδεχομένως το ΚΚΕ, που είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσουν να επαναπατρίσουν ψηφοφόρους που κινήθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενοι την πεποίθηση των ψηφοφόρων του ότι η ήττα είναι νομοτελειακή…

Η σαρωτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις περιφέρειες είναι ενδεικτική αυτής της κατάστασης, ενώ η κυβερνώσα παράταξη υφίσταται ήττες και σε περιφέρειες που η επικράτησή της ήταν αναμφισβήτητη και σαρωτική (π.χ. στην Αττική), συντριπτικές ήττες όπως από τον Απόστολο Τζιτζικώστα στη Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας που εκλέγεται από την πρώτη Κυριακή με τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ να μην υπάρχει.

Επίσης, δραματική είναι η εκλογική εξαφάνιση και στους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης, αφού το να παλεύει η Κατερίνα Νοτοπούλου να είναι παρούσα στον β’ γύρο έχοντας ποσοστό περί το 15%, δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία, αν και το ποσοστό του πρώτου μέχρι στιγμής, Νίκου Ταχιάου, δεν είναι εντυπωσιακά, καθώς κινούνται γύρω στο 22%.

Μόνο η Ρένα Δούρου στέκεται αξιοπρεπώς στην Αττική έχοντας συγκεντρώσει ένα ποσοστό και θα είναι κατά πάσα πιθανότητα στον β’ γύρο, έχοντας επικρατήσει του έμπειρου υποψηφίου προερχόμενου από τις τάξεις του ΚΙΝΑΛ, του Γιάννη Σγουρού.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΡΑ 25

Αλλαγή στην εικόνα παρουσιάζεται όμως και από τα νέα αποτελέσματα για την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου και του ΜΕΡΑ 25 του Βαρουφάκη. Για τον μεν πρώτο φαίνεται ότι η δυναμική του είναι ισχυρότερη από αυτή που αρχικά διαφαινόταν, ενώ για τον δεύτερο φαίνεται πως δεν θα εκλέξει εύκολα Ευρωβουλευτή, αν και σε κάθε περίπτωση μια εκλογική δύναμη κοντά στο 3% δεν είναι αμελητέα.

Ξεκινώντας ανάποδα, από τον Γιάνη Βαρουφάκη, όσο μεγαλύτερη είναι η συνολική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σημαντικότερο γίνεται αυτό το ποσοστό του Βαρουφάκη για την πολιτική επιβίωση. Διότι ας μη γελιόμαστε, αυτό είναι το διακύβευμα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί με το ποσοστό της ήττας που διαφαίνεται…

Η περίπτωση του Βελόπουλου γίνεται πιο περίπλοκη. Το ποσοστό που συγκεντρώνει θα μπορούσε να θεωρηθεί και “στρατηγική εφεδρεία” για την προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να σχηματίζει κυβέρνηση, σε περίπτωση που δεν καταστεί εφικτή η αυτοδυναμία στις εθνικές εκλογές.

Δηλαδή, πολύ απλά, ο Βελόπουλος να παίξει τον ρόλο που έπαιξε ο Καμμένος στον ΣΥΡΙΖΑ και πορεύθηκε μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα για σημαντικό χρονικό διάστημα. Δε χρειάζεται πολύ σκέψη για να αποφανθεί κανείς, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προτιμούσε να μην αναγκαστεί να συγκυβερνήσει με τον Βελόπουλο, όμως εάν απαιτηθεί, δεν είναι και το τέλος του κόσμου.

Αυτό σημαίνει ότι η στάση απέναντι στην Ελληνική Λύση θα πρέπει αν είναι προσεκτική, δηλαδή να αποφύγει μετωπική σύγκρουση στη διεκδίκηση αυτής της εκλογικής πελατείας. Σε αυτό το πλαίσιο όμως, πρόσωπα με ευρεία διείσδυση στον ακροδεξιό χώρο, στους πολύ συντηρητικούς και θρησκευόμενους -ένα ποσοστό- ψηφοφόρους, μοιάζει μονόδρομος.

Στο άλλο χαρακτηριστικό που διακρίνεται από τα αποτελέσματα, είναι ότι η ακροδεξιά, όπως εκφράζεται από τη Χρυσή Αυγή, έχει ηττηθεί και το συγκεκριμένο κόμμα παρουσιάζει σημαντική υποχώρηση. Είναι όμως η μισή αλήθεια.

Η ήττα του Ηλία Κασιδιάρη στην Αθήνα είναι εντυπωσιακή καθώς κυμαίνεται λίγο πάνω από το 10%, ενώ η πολιτική σπέκουλα των προηγούμενων ημερών τον ήθελε να διεκδικεί επάξια από τον Παύλο Γερουλάνο τη δεύτερη θέση, που θα τον οδηγούσε σε αντιπαράθεση με τον Κώστα Μπακογιάννη.

Αν αντιμετωπιστεί το ζήτημα όμως πιο μακροσκοπικά, τότε θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει κοινή δεξαμενή ψήφων αυτή της Χρυσής Αυγής και του Βελόπουλου! Απλά η Ελληνική Λύση δεν έχει ως κόμμα στην πλάτη του τον χαρακτηρισμό “ναζιστικό”. Άρα, θα μπορούσε κανείς να εικάσει, ότι η δημιουργία της Ελληνικής Λύσης να είχε ως υπόβαθρο αυτό τον υπολογισμό…

Αυτό αναδεικνύει άλλο ένα πρόβλημα, στο οποίο εμπλέκεται και η κυβερνητική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ. Κατηγορείται από πολλές πλευρές, ότι σκόπιμα διαιωνίζει τη δίκη της Χρυσής Αυγής, επιχειρώντας να την χρησιμοποιήσει ως παράγοντα που κόβει ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία.

Το επιχείρημα έχει πολιτική λογική. Δεν μπόρεσε όμως να κατανοήσει ότι το παιχνίδι αυτόν έγινε αντιληπτό και οδήγησε στην ανάδυση της Ελληνικής Λύσης. Εκεί όμως την πάτησε η κυβερνητική παράταξη. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, ότι αν η δίκη και η σκληρή καταδίκη των κατηγορουμένων της Χρυσής Αυγής γίνει πριν τις εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτινάξει τις υποψίες περί πολιτικού παιγνίου με την αξιοποίηση της Χρυσής Αυγής.

Μια τέτοια σκέψη έχει όμως και αντίστροφη ανάγνωση. Θα μπορούσε να οδηγηθεί στην ενίσχυση τόσο της Ελληνικής Λύσης, όσο και της Νέας Δημοκρατίας, φέρνοντάς την πιο κοντά στην αυτοδυναμία… Το βέβαιο είναι ότι οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Η πολιτική ένταση θα μεγιστοποιηθεί, κάτι που όμως θα έχει επιπτώσεις στην οικονομία.

Το να φανούν οι αρνητικές συνέπειες στην οικονομία άμεσα βολεύει τη Νέα Δημοκρατία, που θα πιέζει για εκλογές, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση καταστρέφει τη χώρα, ώστε να μπορεί μετεκλογικά να εφαρμόσει μια άλλη οικονομική πολιτική, αλλά και να μπορεί να πείσει για την ανάγκη της τον κόσμο, αγοράζοντας χρόνο για να αντιστρέψει την κατάσταση…

Δυο τελευταίες παρατηρήσεις: Θα ξεκινήσει αμφισβήτηση του Αλέξη Τσίπρα ως απόλυτου ηγέτη στον ΣΥΡΙΖΑ; Και η δεύτερη: Πόσο θα αλλάξει το παιχνίδι στο σκέλος που αφορά τα “στοιχήματα” που βάζουν ξένες πρεσβείες για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και βάσει των εκλογικών ποσοστών αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους;