Χίτλερ: Ένας άρρωστος φανατικός, οι αυλοκόλακες, η γερμανική ήττα (vid.)

Ήδη από το 1943 η κατάσταση της υγείας του Χίτλερ ήταν τραγική. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές είχαν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται τα συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον, η οποία με τον καιρό τον ταλαιπωρούσε όλο και περισσότερο. Η συγκεκριμένη νόσος επηρεάζει δραματικά και τις εγκεφαλικές λειτουργίες του ασθενή. Η κατάσταση της υγείας του δε, επιδεινώνονταν παράλληλα με την επιδείνωση της στρατιωτικής κατάστασης της Γερμανίας.

Μετά δε και την εναντίον του απόπειρα δολοφονίας (1944), ένιωθε μόνος και προδομένος, από τους στρατηγούς του που υποχωρούσαν, από τους στρατιώτες του που δεν επιδείκνυαν τον αναγκαίο φανατισμό κλπ. Το συναίσθημα αυτό της μοναξιάς ισχυροποιήθηκε σταδιακά. Ο Χίτλερ από κάποια στιγμή και έπειτα ζούσε ουσιαστικά μόνος, χαμένος μέσα σε έναν δικό του κόσμο, τον οποίο ελάχιστοι προσποιούνταν ότι κατανοούσαν, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν προσωπικά οφέλη.

Πολλοί από τους «αυλοκόλακες», των τελευταίων ειδικά ημερών, τον παρομοίαζαν με τον Μεγάλο Φρειδερίκο και έτρεφαν τις φαντασιώσεις του περί ανατροπής της άσχημης για τη Γερμανία κατάστασης. Όπως και τότε (1763) ο θάνατος της Τσαρίνας της Ρωσίας έσωσε τον Φρειδερίκο και την Πρωσία από την ήττα και την καταστροφή, έτσι και τώρα, του έλεγαν, η διχογνωμία μεταξύ των «υπερκαπιταλιστικών» χωρών (ΗΠΑ, Βρετανία) και της «υπερσοσιαλιστικής» Σοβιετικής Ένωσης, θα έσωζαν τη Γερμανία , έστω και την τελευταία στιγμή. Γεννάτε φυσικά το ερώτημα γιατί ο Χίτλερ διατηρούσε κοντά του τους συγκεκριμένους «αυλοκόλακες», γιατί δεν τους απομάκρυνε.

Ο στρατηγός Χάιντς Γκουντέριαν, σε συνεργασία με τον ψυχρό τεχνοκράτη, τον Υπουργό Εξοπλισμών Άλμπερτ Σπέερ, παρέδωσε μα έκθεση του τελευταίου στον Χίτλερ. Η εισηγητική πρόταση της έκθεσης έλεγε: «Ο πόλεμος έχει χαθεί».  Διαβάστε την συνέχεια στο history-point.gr