Χημικά όπλα: Ο εφιάλτης των στρατιωτών στα χαρακώματα του Α’ ΠΠ…

Ο γνωστός Ιταλός ποιητής του Μεσαίωνα Δάντης, φαντάστηκε την κόλαση ως έναν σκοτεινό τόπο μαρτυρίου. Ποτέ όμως δεν θα μπορούσε να έχει φανταστεί πως η κόλαση, όπως την οραματίστηκε και την περιέγραψε στη «Θεία Κωμωδία» του, θα υπήρχε, κάποτε, επί γης.

Ο αέρας είναι πνιγηρός. Μερικοί άνδρες με τις αντιασφυξιογόνες τους μάσκες, κολλημένες στα πρόσωπά τους, ανασαίνουν με αγωνία, καθώς όλοι σκέφτονται το θέαμα των συναδέλφων τους που προσβλήθηκαν από τα χημικά αέρια, το πιο φρικτό όπλο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (Α’ ΠΠ).

Στα νοσοκομεία οι προσβεβλημένοι από τα αέρια δεν μπορούν να αναπνεύσουν. Πνίγονται και όπως αναφέρει, παραστατικά, ο Έρικ Μαρία Ρεμάρκ στο έργο του «Ουδέν Νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο», «ξερνούν για μέρες τα κατακαμένα τους πνευμόνια, πριν πεθάνουν».

Άλλοι, στα χαρακώματα, αυτοί που δεν πρόλαβαν να φορέσουν τις προσωπίδες τους, ανακαλύπτονταν κοκαλωμένοι. Ήταν η νέα μορφή πολέμου, η απόλυτη φρίκη, παρά το γεγονός ότι, τελικά, η θνησιμότητα από τα χημικά αέρια κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ ήταν σχετικά μικρή. Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια στην πηγή