ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΙΚΟΣ 2: Ένα ειλικρινά… “χαριτωμένο” αρθράκι, αξίζει – “κάτι λέει”

Θα ξεκινήσω αναφέροντας ένα πράγμα, για το οποίο δεν χωράει καμία απολύτως συζήτηση: Αυτό, που επί τόσα χρόνια γινόταν, δηλαδή το ελεύθερο κάπνισμα σε χώρους όπου υπάρχουν παιδιά (είτε ανοιχτοι, είτε κλειστοί), καθώς και σε εστιατόρια (χώρους δηλαδή που τρώμε και αρκετοί δεν θέλουμε άλλες μυρωδιές) αλλά και δημόσια κτήρια (είτε ελεύθερα, είτε συνήθως ημι-ελεύθερα και «στη ζούλα» όπως τώρα γίνεται), ήταν μια ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ κατάσταση η οποία θα έπρεπε να απαγορεύεται δια ροπάλου, ακόμη κι αν δεν είχε βγει καμία έρευνα που να συσχετίζει το κάπνισμα με την επιβάρυνση της υγείας.

Γράφει ο… ΕΝΑ ΚΑΛΟ “ΡΕΜΑΛΙ”, ΚΟΛΛΗΤΟΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΠΝΙΣΤΗΣ!
ΠΗΓΗ: ΟΝΤΟΤΗΤΑ

Ξέρετε γιατί; Πρώτον γιατί απλούστατα το να εισπνέει κανείς καπνό, μπορεί να είναι εθισμός, δεν είναι ομως ζωτική ανάγκη. Είναι επιλογή αυτού που το κάνει, την οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβάλλει στους άλλους. Δεν είναι το ιδιο με το να αναπνέει, ή να έχει ανάγκη το νερό. Δεύτερον, ακόμη κι αν υπήρχε υγιεινός καπνός, η ίδια η νικοτίνη που περιέχει πρόκειται για μια ιδιαιτέρως εθιστική ουσία (όσο εθιστική είναι και η κοκαΐνη!), στην οποία δεν θα έπρεπε για κανένα λόγο να έρχονται σε επαφή παιδιά για πολλούς λόγους!

Δυστυχώς, όσο προφανές κι αν είναι το παραπάνω, αρκετοί καπνιστές συνάνθρωποί μας, αδυνατούσαν να το κατανοήσουν «επιβάλλοντας» με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο τη συνήθειά τους στους γύρω τους. Εφόσον η κοινωνία μας είναι ανώριμη σε στοιχειώδη ζητήματα ενσυναίσθησης και σεβασμού, αναγκαστικά έρχεται ένας νόμος να βάλει τάξη. Αυτή ακριβώς είναι και η χρησιμότητα της νομοθεσίας, αλλιώς δεν θα τους χρειαζόμασταν τους νόμους.

Πριν οι αγαπητοί αναγνώστες «αντικαπνιστές» αρχίσετε το χειροκρότημα και σταματήσετε κάπου εδώ, οφείλω να πω και το επόμενο: Από αυτό που περιγράφω παραπάνω, μέχρι αυτόν τον απαράδεκτο νόμο, η απόσταση δεν είναι ένα τσιγάρο δρόμος! Είναι τεράστια! Μια κούτα τσιγάρα δρόμος είναι…(και λίγα λέω). Αν δεν αντέχετε τη διαφωνία, καλό θα ήταν να επιστρέψετε στον καθαρό και άκαπνο κόσμο σας και να μην προχωρήσετε.

Το κείμενο βέβαια δεν απευθύνεται ούτε στους μεν, ούτε στους δε. Σε όλους απευθύνεται. Έχει ξεσπάσει σωστός πόλεμος στα σόσιαλ μύδια, ο οποίος δεν θα καταλαγιάσει έτσι εύκολα τουλάχιστον στην πραγματική ζωή. Ας ανάψουμε λοιπόν ένα τσιγαράκι (κατά προτίμηση στριφτό) και ας μιλήσουμε χωρίς πάθη:

Το ξέρουμε όλοι, το τσιγάρο βλάπτει. Το να απαγορεύεις τη χρήση του, φαινομενικά τουλάχιστον, δεν είναι μια παράλογη απαγόρευση. Φαινομενικά, διότι πραγματική ελευθερία σημαίνει να έχει κανείς την επιλογή (έχοντας πρώτα τη γνώση), ανάμεσα σε οτιδήποτε!

Θα μου πει κάποιος, δεν στο απαγόρευσαν γενικώς! Σε συγκεκριμένους χώρους στο απαγόρευσαν! Ποιοι είναι αυτοί οι χώροι όμως ρε παιδιά. Οπουδήποτε εκτός από το σπίτι μου και το πεζοδρόμιο! Κι αυτό γιατί; Για λόγους δημόσιας υγείας!

Έχοντας απ την πρώτη-πρώτη παράγραφο εξαιρέσει προφανείς περιπτώσεις όπου η συνήθεια των μεν επιβάλλεται στη συνήθεια των δε και αυτό ΕΠΡΕΠΕ ΑΠΟ ΧΘΕΣ να σταματήσει (και ο γράφων είναι καπνιστής!), είμαι εδώ για να σας αποδείξω ότι ισχύει και η αντίστροφη κατάσταση και αυτό, ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ και αυτό θα έπρεπε να το υποστηρίζουν και οι μη καπνιστές! Είμαι εδώ για να σας αποδείξω ότι οι «αντικαπνιστές» όχι μόνο δεν παίρνετε ρεβάνς και θα αναπνέετε ελεύθερα, αλλά θα έπρεπε να εναντιώνεστε εξίσου με τους καπνιστές! (βλέπε και ΥΓ2).

Καλοί μου αγαπημένοι αντικαπνιστές, μη καπνιστές (και καπνιστές): Υπάρχουν κάποιοι χώροι που δεν θα δεις παιδιά και οι οποίοι είναι συνυφασμένοι και σχεδόν ταυτόσημοι με το κάπνισμα. Μπαράκια, τσιπουράδικα, ρεμπετάδικα, μέρη που γενικά περνάς καλά μετά τις 12 το βράδυ. Κι εδώ που τα λέμε, όχι μόνο δεν συχνάζουν παιδιά, αλλά και οι λάτρεις της υγιεινής ζωής (εσείς οι υγιεινιστές αντικαπνιστές του πρωινού τζόκινγκ, της εντατικής προπόνησης δεν πατάτε).

Άντε μια φορά το χρόνο επειδή σας κάλεσαν και από υποχρέωση! Γι αυτή τη φορά, δεν νομίζω ότι θα έχουν επιβαρύνει ΤΟΣΟ πολύ την υγεία σας πια, επειδή αναπνεύσατε τον καπνό των άλλων. Εσείς έρχεστε στην τελική σε ένα μέρος με ξένες προς εσάς συνήθειες. Πήγατε ποτέ σε μπαράκι κάνοντας κήρυγμα για τις καταστροφικές συνέπειες του αλκοόλ; Για δοκιμάστε.

Λοιπόν, εκτός των παραπάνω, το πρόβλημα των περισσοτέρων γενικά (και δεν είναι πρόβλημα των μη καπνιστών αυτό, είναι και των καπνιστών!), δεν είναι ο καπνός του άλλου! Είναι ο κακός εξαερισμός!

Είδατε ποτέ όμως να διαμαρτύρεται κανείς «αντικαπνιστής» για κάτι τέτοιο; Η υποκρισία όμως φτάνει σε όλο της το μεγαλείο εάν σκεφτεί κανείς ότι σε χώρους συνωστισμού, ο σωστός εξαερισμός (και όχι για λόγους τσιγάρου), είναι ο νούμερο 1 παράγοντας δημόσιας υγείας! Δεν θέλει και πολλή φαντασία γιατί, αλλά τουμπεκί αυτό από όλους (σχεδόν), σωστά; Θα βγει κανείς να το υποστηρίξει;

Παραγνωρίζω το γεγονός ότι όλη η κουλτούρα του καπνίσματος (και του ποτού), με την οποία ΟΛΟΙ ΣΑΣ ανεξαιρέτως έχετε περάσει ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ (ειδάλλως πετάξτε το 90% των τραγουδιών απ’ τη δισκοθήκη σας!), θα εξαφανιστεί και μαζί της, μια ολόκληρη οικονομία – βασικός πυλώνας (σκεφτείτε μόνο πόσοι φόροι θα χαθούν από μείωση της κατανάλωσης και πόσες θέσεις εργασίας…).

Παραγνωρίζω και το γεγονός ότι σε συγκεκριμένους χώρους, καπνιστές και (ελάχιστοι) μη καπνιστές, μια χαρά συνυπήρχαν και δεν χρειάστηκε ποτέ νόμος να διευθετήσει ανύπαρκτες διαφορές….

Για έναν και μόνο λόγο θα έπρεπε να αντιδράτε: Αυτός ο νόμος πρόκειται για ΕΠΙΒΟΛΗ που στερεί την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ΕΠΙΛΟΓΗΣ ως Ανθρώπινα Όντα. Κι επιλογή σημαίνει να μπορείς να κάνεις και το λάθος και το κακό! Γνωρίζουμε πολύ καλά τις συνέπειες του καπνίσματος. Είναι καθαρά επιλογή μας. Είναι εξίσου επιλογή των συνανθρώπων μας να μην καπνίζουν. Εύγε τους, γενικά σοφή κίνηση (δεν κόβεται εύκολα άμα το αρχίσεις).

Γιατί δεν δίνεις την επιλογή σε όλους και να αφήνεις το κάθε μαγαζί να διαλέξει τι πελάτες θέλει να έχει; Γιατί δεν αφήνεις να υπάρχουν μαγαζιά καπνιζόντων και μη καπνιζόντων; (ξαναλέω: εννοώ αυτά που έχουν ωράριο λειτουργίας μετά τις 12 το βράδυ)

Και όποιος γυρίσει να πει ότι «κανείς δεν θα πατήσει στα μη καπνιζόντων», του έχω έτοιμη και πληρωμένη απάντηση: 1ον. Εάν όντως συμβεί αυτό, επιβεβαιώνει ουσιαστικά ότι πρόκειται περί ΕΠΙΒΟΛΗΣ μιας συνήθειας στον πληθυσμό και 2ον. Να δοθούν άλλου είδους κίνητρα στο να πηγαίνει κανείς στα «μη καπνιζόντων» και να ανοίγουν τέτοια μαγαζιά. Π.χ. φθηνότερο ποτό γιατί απλούστατα τα «καπνιζόντων» θα έχουν έξτρα φόρο καπνίσματος. Δεν είναι δική μου ιδέα. Κάτι τέτοιο έχει γίνει στη Γερμανία. Εάν δεν σκοπεύεις να πας για πάνω από 1 ώρα, άντε 2 ώρες, δεν σε απασχολεί να πιεις ένα ποτάκι εκεί. Ίσως, αν περνάμε τόσο καλά, θα ξεχαστούμε κιόλας και χαλάλι το τσιγάρο.

ΥΓ. Κυκλοφόρησε η άποψη μεταξύ θολωμένων απ’ την κάπνα εγκεφάλων, ότι τάχα μου τέτοιοι νόμοι είναι κοινωνικά πειράματα νεοταξικών και άλλων εχθρών της ανθρωπότητας. Ακούστε παιδιά: Δεν γίνεται κανένα καινούργιο πείραμα. Το διαίρει και βασίλευε γίνεται από αρχαιοτάτων χρόνων. Μας πετάξανε μια μαλακία για να τσακωνόμαστε και μας αποσπούν την προσοχή από άλλα σημαντικότερα θέματα, ως συνήθως κάνουν εδώ και χρόνια και δεκαετίες. Γι αυτό, ενώ είμαστε χωμένοι στα σκατά μέχρι τη μύτη, ξαφνικά μας βρωμάει το τσιγάρο του δίπλα. Τώρα και στην εποχή των μυδιών, είμαστε όλοι αναγκασμένοι να γινόμαστε «attention whores», να πετάμε φυτιλιές για να κερδίζουμε κανένα like (ναι κάποιοι ζουν κι από αυτό).

ΥΓ2. Άλλο «μη καπνιστές» και άλλο «αντικαπνιστές». Βρείτε τη διαφορά.

ΥΓ3. Ιδέα: Μήπως να απαγορευτούν και τα τραγούδια που έχουν αναφορά στα τσιγάρα; Είναι πολλά και μας προτρέπουν σε αυτήν την επιβλαβή συνήθεια. Ευθύνονται -θα ‘λεγα- εν τέλει και για την κακή ποιότητα της ζωής και της υγείας μας. Τι λέτε;