Μια πρόταση-έκπληξη για τη χρηματοδότηση της Άμυνας στον πρωθυπουργό…

Για όσους δεν κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους είναι πλέον ξεκάθαρο πως η επιθετικότητα της Τουρκίας (όλης της Τουρκίας, όχι μόνο του Ερντογάν) θα περάσει από το επίπεδο του υβριδικού πολέμου που διεξάγει εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, στο επίπεδο πρόκλησης θερμού επεισοδίου με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Γράφει ο ΜΑΚΗΣ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ: SLpress

Είναι επίσης σαφές ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Αντίθετα, οι παράγοντες αυτοί μπορούν να εκθέσουν τον Ελληνισμό σε σκοτεινές δικές τους σκοπιμότητες. Για παράδειγμα, τώρα στο φιλοτουρκικό Βερολίνο θα επιχειρηθεί στις 25 Νοεμβρίου ο εγκλωβισμός της Λευκωσίας και της Αθήνας σε διπλωματικά αδιέξοδα με σκοπό να μετατραπούν σε τετελεσμένα.

Συνεπώς, όπως υπονόησε και ο Κώστας Καραμανλής, σύντομα θα βρεθούμε μπροστά στο εξής δίλημμα: ή τους δίνουμε ό,τι θέλουν ή πάμε σε πόλεμο. Αυτά, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ουσιαστικά τα κρύβει από το λαό, διότι έχει αφήσει τη χώρα εδώ και δύο δεκαετίες αμυντικά “ξεβράκωτη”. Ήδη από το 2005 ήταν ξεκάθαρο πως η ισορροπία δυνάμεων θα είχε πλήρως ανατραπεί το 2015 με το γιγαντιαίο πρόγραμμα εξοπλισμών που εφάρμοσε η Άγκυρα.

Σήμερα, η Τουρκία του G20 έχει εισέλθει στη φάση της αυτοδύναμης ανάπτυξης και παραγωγής προηγμένων εξοπλιστικών συστημάτων (μεταξύ αυτών αεροπλάνα, drones, υποβρύχια μέχρι και μίνι αεροπλανοφόρο ετοιμάζεται να κατασκευάσει). Επιπροσθέτως, θεωρείται πως διαθέτει έναν από τους καλύτερους στρατούς ηλεκτρονικού πολέμου.

Κανένας Έλληνας πολίτης δεν γνωρίζει αν υπάρχει αποτρεπτική ικανότητα πέραν των 48 ωρών. Εκείνο που ξέρει είναι πως υπάρχει δραματική τουρκική υπεροπλία και μεγάλο επιχειρησιακό βάθος (εφεδρείες). Αυτό δημιουργεί αβεβαιότητα. Δεν είμαστε έτοιμοι γι΄ αυτό που μας περιμένει, ούτε ως πολιτική ηγεσία, ούτε ως κοινωνία.

Γι’ αυτό και μπορεί να εκκολαφτεί το αυγό του ντεφιτισμού, της ηττοπάθειας. Η πολιτική του κατευνασμού έχει νόημα μόνο εάν επιδιώκεται να κερδηθεί χρόνος για να εξοπλιστεί η χώρα. Αλλά και εκεί, λόγω της οικονομικής καχεξίας και της πολιτικής αδυναμίας για σωστή ιεράρχηση των εθνικών προτεραιοτήτων, τα πράγματα πάνε με τον αραμπά. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ