ΣΧΟΛΙΟ: Η ελληνική υποβάθμιση από την Standard & Poor’s

Η εταιρεία αξιολογήσεων S&P υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά δύο επίπεδα, από ΒΒ- σε Β. Επιπλέον, αφέθηκε ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξει και περαιτέρω υποβάθμιση. Προφανώς το γεγονός αυτό αντικατοπτρίζει τις πιέσεις που δέχεται η ελληνική οικονομία συνεχώς, αλλά τροφοδοτεί κι επιπλέον τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης. Όπως είναι λογικό, το spread έφτασε τις 1.360 μονάδες.

Προφανώς, αυτό θα ωθήσει ακόμα περισσότερο τους Ευρωπαίους εταίρους να συζητήσουν το σενάριο στήριξης της ελληνικής, αλλά και της ιρλανδικής, οικονομίας μέσω της μείωσης του επιτοκίου αποπληρωμής του δανείου.

Στην περίπτωση της Ιρλανδίας, το αίτημα για μείωση του επιτοκίου είχε μπλοκαριστεί από τη Γαλλία και τη Γερμανία, οι οποίες ήθελαν από το Δουβλίνο να φέρει τον φόρο εταιρειών στο ίδιο επίπεδο με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Για την Ελλάδα, πέρα από την εφαρμογή των οδηγιών του μνημονίου, συζητείται σοβαρά αυτή τη φορά, να τεθούν ως ενέχυρο περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου. Ωστόσο, τελική απόφαση ακόμα δεν υπήρξε, με την αναδιάρθρωση να αποτελεί πρόταση με ισχυρή «βάση».

Προφανώς και η ελληνική κυβέρνηση είναι απούσα από παντού, άλλοτε σε μεγαλύτερο κι άλλοτε σε μικρότερο βαθμό. Ο πρωθυπουργός θεωρούσε ότι θέτοντας τη χώρα εντός του μνημονίου και πιστεύοντας τα όσα του «είπαν», σε τρία χρόνια θα ήμασταν εκτός. Ότι θα ανάγκαζε συνδικαλιστές και το υπόλοιπο κρατικιστικό έκτρωμα που δημιούργησε το κομματικό κατεστημένο της παράταξής του και των λοιπών κομμάτων, θα μπορούσε να υποταχθεί και να καθαριστεί. Θα περιμένουμε μήπως δούμε κι αυτό το καλοκαίρι το Matrix του πολιτικού συστήματος να συγκρούεται με τον εαυτό του στα λιμάνια, μήπως και κατορθώσουν οι τουρίστες να δώσουν ζωή στη «βαριά» βιομηχανία της χώρας και στην άγονη γραμμή.

Αυτή τη στιγμή, τα στοιχήματα εις βάρος της χώρας είναι πολλά και σ’ αυτό συμβάλλει και το ίδιο το υπουργικό συμβούλιο. Η διαχείριση (έννοια πολιτικής δεν υπάρχει) της χώρας της είναι ανύπαρκτη από όλες τις πλευρές. Φυσικά ο καθένας κοιτάει τα συμφέροντά του, από τον πολίτη που χάνει μέρος των εισοδημάτων του αλλά δε διαμαρτύρεται γι’ αυτό κι όχι γιατί δε γίνονται επενδύσεις, μέχρι τους υπουργούς που υπόσχονται επενδύσεις, αλλά επενδύσεις δε βλέπουμε.

Σε αυτό προστίθεται η προσπάθεια που γίνεται ώστε κάποιοι από το εξωτερικό να βγάλουν τις χρηματοοικονομικές απώλειές τους. Και στο σημείο αυτό θα επιμείνουμε στο «τεστ αντοχής» των ευρωπαϊκών τραπεζών που διεξάγεται αυτήν την περίοδο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Θεωρούμε απίθανο οι τράπεζες (γαλλικές, γερμανικές) να δώσουν τα πραγματικά στοιχεία για τις επισφάλειές τους. Να υποθέσουμε ότι οι δύο μηνύσεις εις βάρος της Deutsche Bank από την αμερικανική κυβέρνηση και τις αρχές της πόλης του Λος Άντζελες είναι ενδεικτικές της κατάστασής της…;

Επαναλαμβάνουμε ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον να παρουσιαζόντουσαν τα τοξικά ομόλογα που έχουν στη διάθεσή τους οι γερμανικές τράπεζες από την στεγαστική-οικονομική κρίση των ΗΠΑ.

Επίσης θα θέλαμε να αφιερώσουμε στην ελληνική κοινή γνώμη και τον πρωθυπουργό το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Η μεγάλη αυταπάτη» του Joseph E. Stiglitz – του οικονομολόγου που κάλεσε πολλάκις ο πρωθυπουργός, πιθανόν και με το κατάλληλο αντίτιμο, για να τον συμβουλέψει για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο:

«Στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες επιτυχημένες δημοκρατίες, οι πολίτες αντιμετωπίζουν τη διαφάνεια, τη δημοσιότητα, το να γνωρίζουν τι κάνει η κυβέρνησή τους ως ουσιώδες μέρος της υποχρέωσης της κυβέρνησης να λογοδοτεί. Οι πολίτες της αντιμετωπίζουν ως δικαιώματα, όχι ως χάρες που παραχωρεί η κυβέρνηση. Ο Νόμος του 1966 για την Ελευθερία της Πληροφόρησης έχει γίνει ένα σημαντικό κομμάτι της Αμερικανικής Δημοκρατίας. Κατ’ αντίθεση, σύμφωνα με τον τρόπο λειτουργίας του ΔΝΤ, οι πολίτες (οι οποίοι μπορούν να γίνουν ενοχλητικοί γιατί πολύ συχνά είναι απρόθυμοι να ευθυγραμμιστούν με τις συμφωνίες, χώρια που μπορεί να θέλουν να εκφράσουν το πως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται την ορθή οικονομική πολιτική) όχι μόνο δεν αποκλείονταν από τις συζητήσεις για τις συμφωνίες, αλλά δεν πληροφορούνταν καν το περιεχόμενο των συμφωνιών αυτών. Πράγματι, η επικρατούσα παράδοση μυστικότητα ήταν τόσο ισχυρή, ώστε το ΔΝΤ απέκρυπτε πολλές από τις διαπραγματεύσεις και κάποιες από τις συμφωνίες από τα μέλη της Παγκόσμιας Τράπεζας, ακόμα και σε κοινές αποστολές! Ο κατάλογος ανθρώπων που «χρειαζόταν να μάθουν» περιοριζόταν στον επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ, μερικούς ανθρώπους στο επιτελείο του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον και μερικούς άλλους στην κυβέρνηση της χώρας – πελάτη.»

Λίγο δύσκολο να μην είχε λάβει την παραπάνω συμβουλή ο πρωθυπουργός. Ως γνωστό στην Ελλάδα περιοριζόμαστε στην ημιμάθεια ή στην απόλυτη κομματική γνώση ή στην αναζήτηση… εξωγήινης ή ξανθομαλλούσας ελπίδας. Κάτι αντίστοιχο με τις δοξασίες του Μεσαίωνα και των παγανιστών ακόμα παλαιότερα. Διαφορετικά θα είχαμε καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων, άρα και οι απαιτήσεις μας θα ήταν διαφορετικές. Και η δυσωδία ξεκινάει από την κεφαλή και τους αποτυχημένους πλανόδιους πωλητές της πολιτικής.