Πως καταλαβαίνει τον κόσμο ένας γνωστός πολιτικός;

Ουκρανία, Μέση Ανατολή, παγκόσμια οικονομική κρίση, πολύ-πολικότητα, ηγεμονικές δυνάμεις, νέος Ψυχρός Πόλεμος… Αυτές είναι μόνο λίγες λέξεις οι οποίες σηματοδοτούν το παγκόσμιο χάος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, μέσα στο οποίο η Ελλάδα του 2015 καλείται να βρει τον βηματισμό της και να επιβιώσει.

Του Νικήτα Κακλαμάνη
Υποψηφίου Βουλευτή ΝΔ Α’ Αθήνας

Πώς θα μπορούσε κάποιος σε λίγες γραμμές να εξορθολογήσει την παγκόσμια κατάσταση και να μπορέσει να βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για το που βαδίζουμε και το πώς ακριβώς πρέπει να συμπεριφερθεί η χώρα μας; Με τη παρούσα ανάλυση απλά θέτουμε δύο κρίσιμα –κατά την άποψή μας – ερωτήματα, τα οποία θα πρέπει κάποιος να απαντήσει εάν θα ήθελε να κατανοήσει τα βασικά της σημερινή παγκόσμιας κρίσης.

Τα δύο κατά την άποψή μας ερωτήματα τα οποία εάν πρώτα τεθούν, και ύστερα απαντηθούν μπορούν να δώσουν έναν οδικό χάρτη μέσα στο σημερινό γεωπολιτικό ναρκοπέδιο είναι τα εξής:

Πρώτον, στην τριγωνική σχέση ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα ποιος μπορεί με σιγουριά να μας πει για το ποιος είναι και το ποιος θεωρείται ως ο κύριος αντίπαλος για τον κάθε ένα από τους παγκόσμιους γεωπολιτικούς δρώντες;

Δεύτερον, στο βασικό δίπολο της Δύσης, ΗΠΑ (Αγγλοσαξονικές δυνάμεις)-Γερμανία (Κεντρευρώπη) ποιος μπορεί να μας πει για το κατά πόσον οι σχέσεις είναι συνεργατικές ή αντιθετικές;

Με άλλα λόγια, το παγκόσμιο γεωπολιτικό «σκάκι» θα εκτυλιχτεί στην πραγματική του διάσταση εάν μπορέσουμε να διαγνώσουμε τις προτεραιότητες των γεωπολιτικών δρώντων (ή των ελίτ που τις ελέγχουν): ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα-ΕΕ.

Κατ’ επέκταση το παραπάνω τετράγωνο συμπαρασύρει και ευρύτερους πολιτικο-οικονομικούς, πολιτισμικούς και στρατιωτικούς συνασπισμούς όπως το ΝΑΤΟ, τον «Αγγλόφωνο»-Αγγλοσαξονικό κόσμο, την Ευρασιατική Ένωση και τον Οργανισμό Συμφώνου Συλλογικής Ασφαλείας (CSTO), το Σύμφωνο Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) αλλά και το Τευτονικό μπλόκ της Κεντρευρώπης, τους BRICS καθώς και το παγκόσμιο ρεβεσιονιστικό Ισλαμιστικό κίνημα είτε με τη μορφή του Σουνιτικού τζιχαντισμού είτε με τη μορφή του Σιιτικού φονταμενταλισμού.

Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό, όλο αυτό το συνονθύλευμα συστημικών, υπερσυστημικών και υποσυστημικών γεωπολιτικών δρώντων απαιτεί τόνους μελανιού και χιλιάδες σελίδες για να αναλυθούν. Η αναφορά γίνεται μόνο και μόνο για να καταδειχτεί η πολυπλοκότητα του σύγχρονου διεθνούς συστήματος στο οποίο θα πρέπει κάποιος να επιβιώσει και να αναπτυχθεί.

Με βάση όλα τα παραπάνω ελπίζουμε να έχουμε καταστήσει κατανοητό πως επιφανειακές βεβαιότητες και πολιτικές ιδεοληψίες με τις οποίες μας κατακλύζουν το τελευταίο διάστημα ίσως και να μην είναι τόσο… βέβαιες, ενώ ενδεχομένως, με την περεταίρω εξέλιξη των γεγονότων να μας περιμένουν εκπλήξεις.

Η «Αραβική Άνοιξη», η Ουκρανία, η Συρία και τα τεκταινόμενα στο Ιράκ αποτελούν κομμάτια του ιδίου πάζλ. Η κρίση μπορεί ανά πάσα στιγμή να κλιμακωθεί και να οδηγηθούμε σε ακόμα πιο θερμές καταστάσεις, όμως το πώς ακριβώς θα διαμορφωθούνε οι συμμαχίες στο τετράγωνο ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα-ΕΕ (και σε κάθε μία χώρα της Ένωσης χωριστά), είναι ένα ζητούμενο το οποίο δεν βασίζεται σε συζητήσεις καφενείου και τηλεοπτικών πάνελ αλλά άπτεται παραμέτρων πολύ πιο βαθιών από αυτές τις οποίες βλέπουμε να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες.

Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό στόχος του σημειώματος είναι να τεθούν κάποια ενδεικτικά ερωτήματα και να συνεισφέρουμε στη σκέψη όλων ημών οι οποίοι σε μερικές ημέρες πρόκειται με την ψήφο μας να εκλέξουμε την ηγεσία του τόπου για το επόμενο κρίσιμο χρονικό διάστημα.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη ψυχροπολεμική, μονολιθική και άνευ φαντασίας ρητορική, του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», στην ουσία καταδεικνύει την πολιτική και στρατηγική της ένδεια η οποία κινείται σε πραγματικότητες της δεκαετίας του 70 και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στις πολύπλοκες δομές που έχουν δημιουργηθεί και δημιουργούνται τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα.

Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, και η Νέα Δημοκρατία για ακόμα μία φορά το έφερε η μοίρα να έχουν τα ηνία της χώρας σε μία κρίσιμη για τον τόπο μας και την περιοχή μας στιγμή. Μέσα σε αυτή την γεωπολιτική «τέλεια καταιγίδα», η Ελλάδα κατάφερε να μην οδηγηθεί σε καμία έκπτωση των εθνικών της δικαίων και γεωπολιτικών της συμφερόντων. Τουναντίον, η Ελλάδα και η Κύπρος παρά τη σχετική οικονομική τους αδυναμία ανέβασαν κατακόρυφα την «αξία» του στο σκληρότερο «Χρηματιστήριο» του πλανήτη αυτό της «γεωπολιτικής αξίας».

Δεν είναι τυχαίο πως οι κινήσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, στην ουσία εκμεταλλεύτηκαν αλλά και διαμόρφωσαν τις διεθνείς περιφερειακές εξελίξεις. Για παράδειγμα, προχώρησαν στην έναρξη των διαδικασιών έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων, σφυρηλάτησαν νέους συμμαχικούς δεσμούς με κομβικές χώρες όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, ΧΩΡΙΣ να δημιουργήσουν αντιδράσεις και αντι-συσπειρώσεις, ενώ ακόμα και παραδοσιακοί σύμμαχοι της Τουρκίας, ήρθαν κοντά μας, με βάση φυσικά την έννοια του αμοιβαίου συμφέροντος. Το παράδειγμα του Αζερμπαϊτζάν και του αγωγού ΤΑΡ αποτελεί υπόδειγμα δημιουργίας συνεργατικών σχέσεων με χώρα που κινείται, υποτίθεται, στο «αντίπαλο» στρατόπεδο.

Ταυτοχρόνως, οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ έχουν αναβαθμιστεί κατακόρυφα, αφού για την Ουάσιγκτον η Ελλάδα, και η Κύπρος αποτελούν τον άξονα σταθερότητας σε μία περιοχή όπου παίζονται τεράστια ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Οι σχέσεις μας με τη Γερμανία, πέραν της συνεργασίας μας στο πλαίσιο της ευρωζώνης, έχει λάβει νέες διαστάσεις αφού το Βερολίνο και κατ’ επέκταση η ΕΕ αντιλαμβάνονται την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ως δυνητική πηγή ενέργειας αλλά και ως χώρος δημιουργίας των ενεργειακών διαδρομών που θα αυξήσουν την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ένωσης. Η Κίνα κοιτάζει όλο και περισσότερο προς το μέρος μας αναφορικά με την περεταίρω ενδυνάμωση της εμπορικής σχέσης με την Ευρώπη. Οι συνεχείς επενδύσεις του Πεκίνου στην χώρα μας αποδεικνύουν τη θέση αυτή.

Τέλος, οι ιστορικοί μας δεσμοί με τη Ρωσία, ακόμα και σε μία τόσο δύσκολη περίοδο αναφορικά με τις σχέσεις Μόσχας-Δύσης, δεν έχουν αδυνατήσει. Αντιθέτως, η στάση της Μόσχας στο θέμα της τουρκικής προκλητικότητας στην Κύπρο αλλά και η γενική τοποθέτηση του ρωσικού λαού απέναντι στη χώρα μας μόνο αρνητική δεν είναι.

Με άλλα λόγια, η πολυεπίπεδη στρατηγική της Ελλάδας τα τελευταία δύο χρόνια, έχει καταφέρει να δημιουργεί, ακόμα και σε επίπεδο παγκοσμίων δυνάμεων ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΥΣ και ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ. Είναι προφανές πως ο ελληνισμός για να καταφέρει να υπερασπιστεί τα δίκαιά του σε περιφερειακό επίπεδο και πιο συγκεκριμένα προκειμένου να επιβιώσει στον «ζωτικό του χώρου» που δεν είναι άλλος από τον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος δεν μπορεί παρά να διαμορφώσει μία πολιτική η οποία να μην έχει παρωπίδες και να μην οδηγείται από παλαιολιθικές ιδεοληψίες του παρελθόντος.

Δυστυχώς, με βάση τα λεγόμενα του ΣΥΡΙΖΑ, όταν αυτός αποφασίζει να ασχοληθεί με κάτι πέραν της παροχολογίας και του «μνημόνιο»-«αντιμνημόνιο», τίποτα δεν μπορεί να μας καταδείξει ότι έχουν (οι συνιστώσες του) κάτι στο μυαλό τους πέραν των ιδεοληψιών άλλων εποχών.

Δεν είναι δυνατόν η χώρα στη κατάσταση στην οποία βρίσκεται και με τη γεωγραφική θέση την οποία καταλαμβάνει να αρχίσει να κάνει γεωπολιτικούς εχθρούς με βάση το πώς κινούνταν η αριστερά πριν από σαράντα χρόνια. Κάποιος πρέπει να τους πει πως η Ρωσία είναι πλέον μία καπιταλιστική δύναμη η οποία ζητάει να ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ με τις δυτικές δυνάμεις στο πλαίσιο ενός πολυπολικού κόσμου.

Η Κίνα απαιτεί από τη Γερμανία τη συνεργασία των χωρών της ευρωζώνης για να μην χαθούν οι επενδύσεις της. Οι ΗΠΑ βλέπουν την Ελλάδα ως παράγοντα σταθερότητας, ενώ οι Παλαιστίνιοι προσβλέπουν στην σχέση μας με το Ισραήλ ώστε να τους βοηθήσουμε στις συνομιλίες τους με το Τελ-Αβίβ.

Τέλος, η Τουρκία, εάν εξαιρέσει κάποιος τους Αδελφούς Μουσουλμάνους (οι οποίοι έχουν τεθεί εκτός νόμου σε χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Η.Α.Ε.) και το ISIS έχει ξεμείνει από συμμάχους. Αυτά τα αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως νομίζει πως βρισκόμαστε στην εποχή του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα (του οποίου τις θέσεις καλό θα ήταν να τις διαβάσουν πολύ πιο προσεχτικά – λόγω του ρεαλισμού που κρύβουν – στην Κουμουνδούρου);

Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε, είναι ότι η αλήθεια και η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη από ένα απλό «άσπρο – μαύρο» και ένα ακόμα πιο αφελές «καλός-κακός»… Η Ελλάδα ΜΑΣ, η Ελλάδα της σταθερότητας και της αξιοπρέπειας ακολουθεί το ρητό που λέει πως «δεν έχουμε ούτε μόνιμούς φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς, έχουμε μόνιμα συμφέροντα» και αυτά είμαστε επιφορτισμένοι να υπηρετούμε.

Τούτων λεχθέντων, η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία δε σχετίζεται με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αλλά αποτελεί εχέγγυο για μία ασφαλή πορεία μέσα στα ταραγμένα ύδατα του γεωπολιτικού ωκεανού του 21ου αιώνα.