Ερντογάν: Του φταίει ο ΟΗΕ, στόχος Ρωσία και Κίνα, αλλά…

Ο Τούρκος πρωθυπουργός έβαλε στο στόχαστρο για μια ακόμη φορά τη Ρωσία και την Κίνα με αφορμή τη στάση που τηρούν στο ζήτημα της Συρίας. Μάλιστα, με αφορμή την επίσκεψη του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ, Λαχτάρ Μπραχίμι στην Τουρκία, βρήκε ευκαιρία να δηλώσει ότι απαιτούνται μεγάλες αλλαγές στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και ειδικότερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, προφανώς εννοώντας τέτοιες αλλαγές που θα επέτρεπαν σήμερα τη λήψη απόφασης για το θέμα με παράκαμψη των δυο μεγάλων δυνάμεων…

«Το μέλλον της Συρίας θα είναι σε κίνδυνο» είπε ο… ευαίσθητος Τούρκος πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι δεν γίνεται ο ΟΗΕ να περιμένει ένα ή δύο μόνιμα μέλη να ευθυγραμμιστούν. Πρόκειται για μοναδικής βλακείας δήλωση καθότι με τη σημερινή – τη μεταπολεμική επί της ουσίας, από την εποχή της ίδρυσης του Οργανισμού – του σύσταση το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει πέντε μέλη, όπου τα δύο διαφωνούν, άρα το 40%!

Προφανώς εννοεί την αλλαγή της σύστασης με τη συμπερίληψη άλλων δυνάμεων στην οποία προφανώς εντάσσει και την Τουρκία, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με απόλυτη πλειοψηφία, ένα διευθυντήριο του κόσμου στο οποίο θα συμμετέχει και η χώρα του Ερντογάν! Μήπως όμως να πρόσεχε λίγο περισσότερο στο τι ακριβώς ζητάει; Διότι κάποια στιγμή στο μέλλον το Συμβούλιο Ασφαλείας θα μπορούσε να ασχοληθεί και με άλλα ζητήματα, το Κουρδικό για παράδειγμα, όπου πολλοί Κούρδοι αποκαλούν τη χώρα του Ερντογάν φασιστικό κράτος. Επιλέγει να το ξεχνάει. Επίσης, η αμφιλεγόμενη δραστηριοποίηση της χώρας του σε περιοχές που κάποτε καταλάμβανε η πρώην Σοβιετική Ένωση, θα μπορούσε πολύ εύκολα να δημιουργήσει στην Άγκυρα τεράστια προβλήματα.

Για να μην εξετάσουμε το ζήτημα επί της ουσίας, ότι καμία σοβαρή μεγάλη χώρα δεν θα δεχόταν τον ΟΗΕ εάν τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών θα μπορούσαν να χειραγωγούνται αναλόγως των ζητημάτων που βρίσκονται υπό εξέταση. Καταλαβαίνουμε το «κάψιμο» του Ερντογάν για την κατάσταση στη Συρία, καθώς επίσης και την ανησυχία του για το μέλλον της Τουρκίας. Δεν είναι ανάγκη όμως να παριστάνει τον δημοκράτη που τόσο πολύ ανησυχεί για το μέλλον της Συρίας και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκεί.

Γιατί δεν λέει ότι για να σωθεί η χώρα του από τον ακρωτηριασμό πρέπει πάση θυσία να μετατραπεί σε μια ομοσπονδία… οθωμανικού τύπου και στο πλαίσιο της να προσαρτήσει και τους Κούρδους; Γιατί δεν λέει ότι η ανασφάλειά της για το μέλλον μετά την αδυναμία των κεμαλιστών να βρουν τη λύση οδήγησε στη «συνταγή» των ισλαμιστών με το κατασκεύασμα του νεοθωμανισμού; Το «γιατί δεν λέει» είναι φυσικά ρητορικό ερώτημα… η ουσία είναι ότι με την πολιτική του καταστρέφει την προσέγγιση που είχε πετύχει με την Κίνα, ενώ για τη Ρωσία τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Θα περιμένει την Τουρκία στη γωνία να κάνει το πρώτο μεγάλο λάθος…