ΑΝΑΛΥΣΗ: Καμία διάθεση για ειρήνευση στη Μέση Ανατολή

Στο παλιό-καλό παιχνίδι της εξουδετέρωσης των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών έχουν αποδυθεί για μια ακόμη φορά Άραβες και Ισραηλινοί με σκοπό να αποφύγουν τις διαπραγματεύσεις…

Η αρχή έγινε από τη ρουκέτα τύπου Grad που τρομοκράτησε τους Ισραηλινούς πολίτες της πόλης Ασκελόν και τους έστειλε για πρώτη φορά μετά την επιχείρηση «Cast Lead» στα καταφύγια. Εκτοξεύτηκε από την πόλη Μπέιτ Χανούν της Λωρίδας της Γάζας και δεν είναι απαραίτητο να εκτοξεύτηκε από δυνάμεις της Χαμάς. Ακολούθησαν ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα στη Γάζα και ο θάνατος στρατιωτικού διοικητή της Χαμάς. Η ισλαμική οργάνωση ορκίστηκε εκδίκηση και το στρατιωτικό σκέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ, οι «Ταξιαρχίες Αλ Κουντς», ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινήσει εκ νέου τις επιθέσεις αυτοκτονίας!

Όσοι δεν αφήνουν τον εαυτό τους να τυφλώνεται από το μίσος ή την προτίμηση για τη μία ή την άλλη πλευρά της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, είναι εύκολο να διαπιστώσουν ότι το συγκεκριμένο «παιχνίδι» οι εμπλεκόμενοι στο μεσανατολικό θέατρο του παραλόγου το έχουν παίξει ουκ ολίγες φορές. Προϋπόθεση έναρξής του είναι η άσκηση πίεσης από τη «διεθνή κοινότητα», για την ακρίβεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την εδώ και τώρα επανέναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών.

Είτε ο εκάστοτε Αμερικανός πρόεδρος που πιέζει έχει ως εσωτερική πολιτική ανάγκη να επιδείξει κάποια επιτυχή πρωτοβουλία στην εξωτερική πολιτική, είτε πραγματικές ανάγκες της εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης υπαγορεύουν την πίεση επίτευξης κατευνασμού των παθών ση Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα την άσκηση ασφυκτικών πιέσεων στους εμπλεκόμενους. Οι οποίοι όμως με τη σειρά τους δεν επιθυμούν τις συνομιλίες υπό τους όρους που υπαγορεύει η Ουάσιγκτον. Οπότε σε μια περίεργη σιωπηρή συνωμοσία, ο ένας εξυπηρετεί τον άλλο και επιτυγχάνουν αυτό που και οι δυο επιθυμούν: Να εξουδετερώσουν την πίεση για διαπραγματεύσεις καθιστώντας τις ανέφικτες λόγω της κλιμάκωσης που παρατηρείται!

Το αστείο είναι ότι η αχτίδα ελπίδας προέρχεται από δηλώσεις του Σύρου προέδρου, Μπασάρ Αλ Άσαντ, δηλώσεις οι οποίες σε μια πρώτη ανάγνωση φαντάζουν και αυτές… απειλητικές: Η Συρία, ανέφερε, δεν θα διαπραγματευτεί με το εβραϊκό κράτος με σκοπό να του επιτρέψει να διατηρήσει κατεχόμενα εδάφη! Πόσο «πατριωτική» ακούγεται αυτή η δήλωση!

Επιτρέψτε μας όμως να την αναλύσουμε: Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να είναι ευγνώμων στον Άσαντ για δύο λόγους: Πρώτον, διότι το αποκάλεσε εβραϊκό κράτος! Μην ξεχνούμε ότι σε περίπτωση επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων (δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί παρά μόνον σε περίπτωση εξαφάνισης του Ισραήλ από το χάρτη) οι Ισραηλινοί θα πάψουν να είναι πλειοψηφία στο ίδιο τους το κράτος. Αποκαλώντας τους «εβραϊκό κράτος», ο Άσαντ τους αναγνωρίζει εμμέσως το δικαίωμα διατήρησης δικού τους κράτους. Και αυτό κάθε άλλο παρά δεδομένο είναι στη Μέση Ανατολή! Δεύτερον, Οι Ισραηλινοί γνωρίζουν ότι στόχος των διαπραγματεύσεων είναι η αποχώρηση από τα κατεχόμενα εδάφη! Το ερώτημα είναι υπό ποιους όρους. Εάν εξασφάλιζαν ειρήνη με τη Συρία όπως στο παρελθόν με την Αίγυπτο, θα ήταν απολύτως ευτυχισμένοι!

Η διακριτική αν και συγκεκαλυμμένη μεταχείρισή τους από τον Άσαντ είναι αυτό που γεννά κάποιες ελπίδες για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή. Ο Σύρος ηγέτης μάλλον τους διαμηνύει την πρόθεσή του για επανέναρξη των συνομιλιών. Άλλωστε, έχει ήδη ζητήσει την εμπλοκή της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις. Επίσης, οι Ισραηλινοί κατανοούν την ανάγκη να ισορροπήσει στο εσωτερικό του κράτους του, τις σχέσεις του με τη σιιτική Χεζμπολάχ στο Λίβανο και αυτές με το Ιράν. Δεν είναι εύκολη δουλειά και για να αλλάξει στρατόπεδο (ήδη έχει εξομαλύνει σημαντικά τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ) θα διαπραγματευτεί σκληρά να λάβει πολλαπλά ανταλλάγματα.

Διότι σε αυτή τη διαπραγμάτευση «παίζει» ενδεχομένως και την ίδια του την επιβίωση, πολιτική ή/και φυσική.