ΥΠΕΞ: Μυστική διπλωματία του… “Κνίτη Κιμ” και οι συστημικές παθογένειες

Το «DP» έχει στηρίξει τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά ουκ ολίγες φορές, αναγνωρίζοντάς του αρετές τις οποίες δύσκολα βρίσκεις σε πρόσωπα που έχουν καταλάβει ιστορικά τον συγκεκριμένο υπουργικό θώκο, το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο.

Ωστόσο, όλα αυτά τα άκρως θετικά, σε μια πρώτη ανάγνωση, ενώ αποτελούν προϋπόθεση επιτυχούς διαχείρισης των θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής, εάν συνδυαστούν με παθογένειες μη συστημικές, αλλά αφορούν στα ειδικά χαρακτηριστικά μιας προσωπικότητας, τα οποία εάν αφεθούν ανεξέλεγκτα μπορούν να ακυρώσουν στην πράξη όλα τα καλά που εάν είχαν χαλιναγωγηθεί το αποτέλεσμα θα ήταν εντυπωσιακό.

Προς τι όλο αυτό το λογύδριο, νομιμοποιείται να αναρωτηθεί κανείς. Αφορά στους ψιθύρους από το ΥΠΕΞ που έφτασαν στα αυτιά μας και κατηγορούν τον υπουργό για ενοχλητική πλέον, στα όρια του αυταρχισμού συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να του έχουν «κολλήσει» το -καταφανώς υπερβολικό- προσωνύμιο «Κιμ» προφανώς εκ της γνωστής βορειοκορεατικής οικογένειας – δυναστείας που κυβερνά… δημοκρατικά τη Βόρεια Κορέα.

Υπάρχουν και περισσότερο αιχμηρά σχόλια που ακούγονται σε συνάξεις εργαζομένων κάθε βαθμίδας στο υπουργείο. Από το «σταλινικός» μέχρι «πάσχει από το σύνδρομο του πρώην Κνίτη» ακούγονται στα «πηγαδάκια», ενώ για μια ακόμη φορά, υπουργός Εξωτερικών φέρεται να μη δίνει σημασία σε όσα αναφέρει η γραφειοκρατία, έχοντας παγιωμένες δικές του θέσεις και απόψεις.

Λίγο η μυστική διπλωματία με τους Αλβανούς, λίγο με τους Σκοπιανούς, που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, δε θέλει και πολύ για να διμορφώσουν κλίμα τα λόγια αυτά, ενώ και εξωτερικοί παρατηρητές του χαρακτήρα του… τοπικού ηγήτορα, της προσωπικότητας εν γένει δηλαδή, συχνά δεν βοηθά για να κατευναστούν οι φόβοι ότι θα μπορούσε κάτι να μην πηγαίνει καλά.

Κατά συνέπεια, ξεκαθαρίζοντας εκ αρχής, ότι όσα λέγονται εδώ έχουν στόχο να καταγράψουν μια πραγματικότητα που διαπιστώνεται εντός ενός κρίσιμου υπουργείου, όχι να διαρρήξουμε τα ιμάτιά μας ότι ισχύει ή όχι, ας προχωρήσουμε στη δική μας συνειδφορά, στον σχολιασμό από μια άλλη οπτική γωνία.

Εκ της ενασχολήσεως με τα των διεθνών σχέσεων και με συναίσθηση του ρόλου που παίζει ο εκάστοτε ηγέτης στην τελική διαμόρφωση μιας κατάστασης, οφείλουμε να προειδοποιήσουμε, εάν και εφόσον όλα αυτά αληθεύουν, ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός…

Έχουμε σε πολλά θέματα στηρίξει τον Νίκο Κοτζιά θεωρώντας ότι κινείται σωστά. Άλλο αυτό όμως και άλλο το να γίνεται αυτό που καταλογίζουν διπλωματικοί, «μας βρήκε Γιωργάκης από την ανάποδη»!

Αναφέρονται προφανώς στον Γιώργο Παπανδρέου και τους κάθε λογής Ρόντους και διάφορους άλλους με τους οποίους έκανε εξωτερική πολιτική, με το διπλωματικό σώμα να παραμένει σε διακοσμητικό ρόλο.

Το να είναι ικανότατος ο υπουργός Εξωτερικών και καταρτισμένος στα διεθνοπολιτικά είναι πραγματικά εξαιρετικό και δε μας συμβαίνει πολύ συχνά, οπότε είναι κάτι που πρέπει να το διατηρήσουμε ως τάση και εθιμικά να μην επιλέγεται ο καθένας για τόσο ευαίσθητες θέσεις.

Το να αντιμετωπίζει όμως τον εαυτό του κάποιος με μειωμένη διάθεση συνεχούς αυτοκριτικής, θεωρώντας ότι κατέχει περίπου την απόλυτη αλήθεια, ότι είναι δηλαδή ένα είδος «Χένρι Κίσιντζερ» που (καθ)οδηγεί τη χώρα στα δύσβατα μονοπάτια της διπλωματίας, καταλήγει να είναι δυνητικά επικίνδυνο για τη χώρα.

Το πραγματικό κέρδος για τη χώρα θα ήταν να φτάσει κάποια στιγμή να μην εξαρτάται από την ευφυΐα και την κατάρτιση του προσώπου που καταλαμβάνει τη θέση κάθε φορά, διότι θα έχει θωρακιστεί συστημικά ώστε να πορεύεται η χώρα σε μια γραμμή για την οποία θα διεξάγεται ζωηρός διάλογος και θα διορθώνει ενίοτε τη γραμμή της.

Δεν είναι δυνατόν να αποκαλούμε την Ελλάδα σύγχρονη χώρα εάν είναι δέσμια των πεποιθήσεων του εκάστοτε υπουργού Εξωτερικών ή/και του πρωθυπουργού της. Ασφαλώς και θα βάλουν τις «πινελιές» τους. Δεν μπορεί όμως να έρχεται κανείς ως οδοστρωτήρας επειδή έτσι του γουστάρει, είτε λέγεται Κοτζιάς, είτε Μπακογιάννη, είτε Κουμουτσάκος αύριο-μεθαύριο.

Αυτή είναι μια αξιωματική τοποθέτηση, ασχέτως εάν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την εξωτερική πολιτική που ακολουθείται. Και όπως φροντίσαμε να διευκρινίσουμε, με τον Νίκο Κοτζιά έχουμε συμφωνήσει πολλές φορές. Αυτό δεν αρκεί όμως για να χαρακτηρίσουμε τη λειτουργία της χώρας μας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ως «σοβαρή».