Ρωσία-ΗΠΑ τα βρήκαν και στο παρελθόν στην πλάτη της Τουρκίας…

Στη χθεσινή κεντρική ανάρτηση του «DP» η ανάλυση κατέληγε με την επισήμανση ότι «…σε τέτοιες καταστάσεις, εάν υποτεθεί ότι υπάρχει ορθολογισμός από τουρκικής πλευράς, κάποιοι θα έχουν αρχίσει να ανησυχούν για το τι θα συνέβαινε, εάν ΗΠΑ και Ρωσία αποφάσιζαν να συνεργαστούν. Οπότε, είναι πιθανό να προσεύχονται στον Αλλάχ να συνεχίσουν Μόσχα και Ουάσιγκτον να “σκοτώνονται”, ίσως μάλιστα να κάνουν και τα πάντα για να τους βοηθήσουν…».

Λίγες ώρες αργότερα ο φιλικός μας ιστοχώρος του δημοσιογράφου, Μιχάλη Ιγνατίου, φιλοξενούσε άρθρο του διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών, Χρήστου Ιακώβου, στο οποίο με εξέταση του ιστορικού προηγουμένου της κρίσης των πυραύλων της Κούβας του 1962, κατέληγε εμμέσως στο ίδιο συμπέρασμα:

«Σήμερα, 50 χρόνια μετά, η ιστορία αυτή καταδεικνύει ότι η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας συνέβαλε τα μέγιστα στην έκρηξη της κρίσης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Στο τέλος όμως οι ΗΠΑ διαπραγματεύτηκαν τη γεωστρατηγική σημασία της χώρας χωρίς τη γνώση και τη συγκατάθεση της τουρκικής κυβέρνησης.

»Συνεπώς, μία συμφωνία μεταξύ των υπερδυνάμεων, μπορεί να αποβεί μειονέκτημα για τα μικρά κράτη. Η απομάκρυνση των πυραύλων μείωσε τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας και, ως εκ τούτου, τη διαπραγματευτική της ικανότητα σε σχέση με τις ΗΠΑ.

»Έτσι την επόμενη φορά που η Τουρκία θα ευρίσκετο σε αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ, οι Αμερικανοί φρόντισαν να υπενθυμίσουν στους Τούρκους ότι όταν υπάρχει αντιπαράθεση συμφερόντων μεταξύ ημών και υμών, τότε υπερτερούν τα ημέτερα συμφέροντα. Αυτό ακριβώς έγινε με την επιστολή του Λίντον Τζόνσον προς Ινονού το 1964, για να αποτρέψει τουρκική εισβολή στην Κύπρο.» Πρόκειται για μια εξαιρετική ανάλυση της οποίας συνιστούμε ανεπιφύλακτα την ανάγνωση.